شب به پایان که رسید، جشن کاملی برپا بود. اولتراهای شاختار دونتسک با رنگ‌های نارنجی و سیاه باشگاه، شانه به شانه با دیاسپورای اوکراینی، چه پیر و چه جوان، چه مرد و چه زن، چه دوست و چه خانواده ایستاده بودند. پرچم آبی و زرد ملت، نماد نبردی طولانی فراتر از مرزهای این سرزمین، بلندترین پرچم بود و در هر گوشه خودنمایی می‌کرد. به ندرت، گمان می‌کنید، بخش‌های L8-11 در طبقه پایین استند متیو هاردینگ چنین احساس دلگرم‌کننده‌ای داشته‌اند. و هیچ شکی نبود: اگر در لندن اوکراینی بودید، اینجا بهترین جا بود.
همه آن‌ها به سادگی به دنبال اوقات خوشی بودند. و آن‌ها هم داشتند. راستش را بخواهید، چه کسی می‌تواند آن‌ها را از این لذت محروم کند؟
در میان همه این‌ها در شب چهارشنبه، آنچه بیش از همه چشمگیر بود، حس عمیق احساسات انسانی و قدرت ورزش بود: پرورش چیزی بزرگتر. مطمئناً، پیروزی در زمین بازی – پیروزی ۳-۱ مقابل آ.ا.ک آتن – روی کیک بود و پایان باشکوهی را برای رویداد اصلی رقم زد. اما کمتر به نتیجه مربوط می‌شد و بیشتر به جامعه اصیلی که ایجاد کرده بود. برخی از هواداران، آهسته بگویید، حتی آبجو را به سکوها قاچاق کردند، بدون شک مشتاق بودند تا طرح بزرگ اندی برنهام برای آبجو در سکوها را آزمایش کنند. از این نظر، این یک تأیید عالی بود.
تصویر در گالری باز شود
هواداران شاختار پیروزی خود را مقابل آ.ا.ک آتن در استمفورد بریج جشن می‌گیرند (گتی)
تصویر در گالری باز شود
بازیکنان شاختار با هواداران خود پس از پیروزی در جشن «وایکینگ تاندر کلپ» پیشتاز شدند (PA)
و فوران میهن‌پرستی در دقیقه ۹۰، با خواندن سرود ملی «شچه نه ومرلا اوکراینا» توسط حاضران، روح را برانگیخت. اکنون چهار سال و نیم از تهاجم تمام‌مقیاس روسیه به اوکراین می‌گذرد و شاختار، بزرگترین باشگاه فوتبال اوکراین، همراه با دیناموکیف، از ماه مه ۲۰۱۴، زمانی که الحاق منطقه توسط روسیه آغاز شد، در دونباس آرنا بازی نکرده‌اند. ورزشگاه آن‌ها اکنون متروکه است و از هم پاشیده است.
با این حال، در این دوازده سال، شاختار شجاعانه ادامه داده است، بازی‌های «خانگی» را در شهرهای اوکراینی کی‌یف، لویو و خارکیف و لهستان، اسلوونی و آلمان برای بازی‌های اروپایی میزبانی کرده است. اکنون، با ۲۶۵۰۰۰ اوکراینی که در لندن پناه گرفته‌اند، آن‌ها حتی به غرب کوچ کرده‌اند زیرا استمفورد بریج تمام بازی‌های خانگی لیگ قهرمانان خود را در این فصل میزبانی می‌کند.
داریو سرنا، کاپیتان سابق شاختار و مدیر فعلی فوتبال، به من می‌گوید: «این سخت‌ترین چیز است: ما خانه نداریم. بیش از ۱۲ سال است که هواداران ما نتوانسته‌اند در یک بازی خانگی در دونتسک شرکت کنند. برای کسی در فوتبال، درک این موضوع بسیار دشوار است.
«شهر شما، ورزشگاه شما، تیم شما – همه این‌ها بخشی از زندگی شماست. اما هواداران ما هرگز ما را رها نکرده‌اند. آن‌ها در سراسر اروپا با ما سفر می‌کنند. آن‌ها به بازی‌ها می‌آیند، آواز می‌خوانند، از تیم حمایت می‌کنند. من به آن‌ها بسیار افتخار می‌کنم.»
از یک طرف، زمین خانگی چلسی، با پیشی گرفتن از گزینه‌های دیگر در پایتخت مانند برنتفورد و فولام، کاملاً منطقی است. آبی‌ها این فصل از فوتبال اروپا محروم هستند و غرب لندن خانه یکی از بزرگترین جوامع اوکراینی در بریتانیا است. به عنوان مثال، چندین کودک در سکوهای روز چهارشنبه با پرچم‌های اوکراینی که روی آن‌ها «مدرسه اوکراینی سنت مری، هالند پارک» گلدوزی شده بود، پوشیده شده بودند. و با ظرفیت ۴۰۰۰۰ نفر، این به شاختار اجازه می‌دهد تا حداکثر درآمد ممکن را کسب کند: شب گذشته ۲۹۱۴۴ نفر در این بازی حضور داشتند.
از طرف دیگر، چلسی توسط رومن آبراموویچ، الیگارش روس که پس از تهاجم ۲۰۲۲ توسط بریتانیا تحریم شد، به دنیای غول‌های فوتبال وارد شد. از این نظر، آیا یک معضل اخلاقی جزئی وجود داشت؟
سرنا می‌گوید: «من سؤال را درک می‌کنم، اما باید به وضعیت امروز نگاه کنیم. چلسی اکنون مالکان متفاوتی دارد و ساختار متفاوتی دارد. ما رابطه بسیار خوبی با باشگاه داریم. آن‌ها با احترام و حرفه‌ای‌گری زیادی با ما رفتار می‌کنند. برای اوکراینی‌ها در بریتانیا، این فرصتی است که دوباره بخشی از خانواده شاختار باشند.»
با این حال، کسانی که انتظار هجوم معمول پر سر و صدای اروپای شرقی را در جاده کینگ قبل از بازی داشتند، ناامید می‌شدند. آن زمان « نه مناسب بود. در عوض، شال‌هایی که حاوی تعداد زیادی بازیکن برزیلی شاختار بودند، در کنار پوستری از رئیس جمهور زلنسکی که به عنوان کشتی‌گیر کاریکاتور شده بود، به فروش می‌رسید. محیطی سرگرم‌کننده بود. و به طرز قابل توجهی آرام. خبری مبنی بر تجمع هواداران شاختار در باغچه میخانه چلسی پنتنر، باعث شد تعدادی از هواداران صرفاً آبجو بنوشند و با هواداران آ.ا.ک که با شایستگی در تعداد قابل توجهی برای ایجاد فضایی پر جنب و جوش در انتهای مهمان حاضر شده بودند، در هارمونی باشند. میخانه مجاور فاکس اند فیزنت تابلویی داشت: «فقط هواداران شاختار». اما نیازی به جداسازی در اینجا نبود.
تصویر در گالری باز شود
شال‌های شاختار در کنار پوستر ساختگی رئیس جمهور زلنسکی به عنوان کشتی‌گیر (کیران جکسون)
تصویر در گالری باز شود
تابلویی بیرون میخانه‌ای در جاده کینگ (کیران جکسون)
تصویر در گالری باز شود
شاختار حداقل چهار بازی مرحله گروهی لیگ قهرمانان را در این فصل در استمفورد بریج میزبانی خواهد کرد، از جمله رئال مادرید در ژانویه (گتی)
آندری، یک اوکراینی ۳۳ ساله که در ایلینگ زندگی می‌کند، می‌گوید: «ما به سادگی اینجا می‌آییم تا از خودمان لذت ببریم و فوتبال را تماشا کنیم. «با جنگ، به ندرت در زندگی‌مان لذت می‌بریم. خبرهای بد زیادی در خانه وجود دارد. این چیز متفاوتی است و عالی است که اینجا با بسیاری از مردم اوکراینی دیگر هستم.»
تصویر در گالری باز شود
گزارشگر ما در انتهای شاختار در استمفورد بریج در شب چهارشنبه (کیران جکسون)
با شروع بازی، در جایگاه مناسب در جایگاه امن ۴۳ پوندی من، بخش‌هایی از هواداران شاختار در سراسر ورزشگاه به هوا پریدند، که توسط مردی با بلندگو که گروه کر خود را در گوشه هدایت می‌کرد، پیشتاز بود. زمین به شدت لرزید زیرا حاضران – که به طرز خوشایندی شامل تعداد زیادی زن در یک بخش هواداران در مسابقه فوتبال مردان بود که من تا به حال دیده‌ام – در نیمه اول بالا و پایین می‌پریدند. بچه‌ها با تلفن‌های هوشمند خود از اکشن فیلم می‌گرفتند، با ویدئوها و سلفی‌های فراوان. حتی آن کلیشه مدرن در این محیط آزاردهنده نبود.
البته برخی چیزها آشنا به نظر می‌رسید. بازیکنان چلسی هنوز روی دیوارها در سالن نمایشگاه آویزان بودند. نگهبانان انگلیسی، بی‌فایده، به هواداران دستور می‌دادند که از راه‌پله‌ها دور شوند. حتی در زمین، کریس کاوانا، داور لیگ برتر، تازه از آنفیلد، برای خطاهای بی‌ضرر در وسط میدان کارت زرد می‌داد. برخی چیزها تغییر نمی‌کنند.
در زمین بازی، یک مسابقه رقابتی با ۱۰ دقیقه مانده به تساوی ۱-۱ در حال رفتن بود قبل از اینکه گل‌های دیرهنگام شاختار توسط وینیسیوس و ضربه خیره‌کننده گلیکر مندوزا، پیروزی شایسته ۳-۱ را به «میزبانان» در اولین بازی در خانه جدیدشان تقدیم کند. و بازیکنان نسخه خود را از وایکینگ تاندر کلپ برای پایان دادن به شب اجرا کردند، با آهنگ محبوب پاپ «Emerald Sky» از هنرمند مشهور اوکراینی دروو (من آن را شازم کردم، صادقانه بگویم) که از بلندگو پخش می‌شد. این یک پایان دلگرم‌کننده برای یک مناسبت دلگرم‌کننده بود. حتی اگر صدای کمتری نسبت به همتایان یونانی خود داشتند، واقعاً احساس می‌شد که خانه‌ای دور از خانه است و برای یک شب، مرکز چندفرهنگی پر جنب و جوش لندن بود.
با بازی‌های خانگی آینده مقابل اسپورتینگ لیسبون، فنرباغچه و یک مسابقه پر زرق و برق مقابل رئال مادرید در ژانویه، این یک سؤال است: چرا ۴۳ پوند برای بلیط خرج نکنید؟ سرنا می‌گوید: «برای من، دونتسک خانه است. «دونباس آرنا خانه شاختار است. لحظات بسیار زیبایی در تاریخ باشگاه در آنجا رخ داده است. من واقعاً می‌خواهم برگردم. اما اول، این کابوس باید تمام شود. باید صلح باشد، اوکراین باید آزاد باشد و مردم ما باید امن باشند.
تصویر در گالری باز شود
هواداران گوشی‌های خود را برای پنالتی نیمه اول آماده می‌کنند (و بله، گزارشگر ما یکی از آن‌هاست) (کیران جکسون)
تصویر در گالری باز شود
اوکراینی‌ها از اقشار مختلف جامعه در روز چهارشنبه حضور داشتند (PA)
تصویر در گالری باز شود
آردا توران، سرمربی شاختار، پیروزی تیمش را جشن می‌گیرد (گتی)
«اما خانه ما در حال حاضر استمفورد بریج است. و من می‌خواهم همه در ورزشگاه در روز بازی احساس کنند که شاختار در خانه بازی می‌کند. برای اوکراینی‌ها و هواداران فوتبال در بریتانیا، من می‌خواهم خیلی ساده بگویم: بیایید و از شاختار حمایت کنید.»
همانطور که از زمین خارج شدم و با جمعیت به سمت ایستگاه مترو فولام برادوی راه افتادم، به ذهنم رسید که در حدود دو ساعت گذشته، به جز کسانی که در کیوسک غذا در داخل بودند، هیچ انگلیسی زبانی نشنیده‌ام. فروشنده کلیشه‌ای روز مسابقه در بیرون ورزشگاه فریاد زد: «شال‌های نیمه و نیمه، نقد یا کارت؟» آخر هفته که برسد، به حالت عادی برمی‌گردد.»