نکته: ما باشگاه فعلی، رئال مادرید را در این رتبه‌بندی لحاظ نکرده‌ایم، حتی با وجود اینکه او قبلاً در آنجا مربیگری کرده است، زیرا داستان او در آنجا همچنان ادامه دارد. ۱. اینتر میلان
مکانی که مورینیو در اوج قدرت تاکتیکی خود، برخی از بزرگترین موفقیت‌هایش را تجربه کرد.
مورینیو تنها دو سال با اینتر بود، اما آنها از زمان خود با هم نهایت استفاده را بردند.
کسب اسکودتو در فصل اول حضورش با قهرمانی مشهور سه‌گانه در فصل دوم همراه شد. این دستاورد که در فوتبال ایتالیا بی‌سابقه بود، برای نیمه آبی و سیاه میلان کافی بود تا او را جاودانه کند.
مورینیو در کنار هلنیو هررا، به عنوان یکی از دو محبوب‌ترین مربیان تاریخ اینتر شناخته می‌شود.
هنگامی که او در سال ۲۰۲۲ با رم به سن سیرو بازگشت، مورینیو با بنری با عنوان «به خانه خوش آمدی ژوزه» و بازخوانی سرودهای قدیمی دوران حضورش در اینتر مورد استقبال قرار گرفت.
۲. چلسی
اولین دوره مورینیو در چلسی کاملاً افسانه‌ای بود. او خود را «Special One» نامید، در اولین حضور خود دو قهرمانی پیاپی لیگ برتر را کسب کرد و چهار جام داخلی دیگر را بالای سر برد.
اما این رتبه‌بندی میزان موفقیت او در هر باشگاه نیست – حتی اگر این موضوع بر نحوه‌ی درک او توسط هواداران سابقش تأثیر بگذارد.
با این حال، مورینیو همچنان یک قهرمان محبوب در چلسی است، همانطور که هنگام بازگشت به استمفورد بریج با بنفیکا در لیگ قهرمانان فصل گذشته، هواداران نام او را فریاد می‌زدند.
هواداران چلسی اغلب زمانی که اوضاع خوب پیش نمی‌رفت، آرزوی بازگشت مورینیو را داشتند.
او در سال ۲۰۱۳ برای دوره دوم بازگشت و یک قهرمانی دیگر در لیگ برتر کسب کرد، اما این واقعیت که او به دو رقیب یعنی منچستریونایتد و تاتنهام هدایت کرد، ممکن است از درخشش رابطه‌اش با هواداران چلسی کاسته باشد.
البته نه خیلی زیاد. هرگونه دلخوری ناشی از آن تصمیمات مدت‌هاست که از بین رفته است.
مورینیو نه تنها یکی از موفق‌ترین مربیان چلسی است، بلکه تا به امروز یکی از محبوب‌ترین آنها نیز محسوب می‌شود.
۳. رم
صادقانه بگویم، برای کسب رتبه دوم با چلسی رقابت نزدیکی داشت. انتصاب مورینیو در رم در سال ۲۰۲۱ با جشن‌های بزرگی در پایتخت ایتالیا روبرو شد، جایی که خاطرات موفقیت او با اینتر قوی‌تر از هر اتفاقی بود که از آن زمان رخ داده بود.
این واقعیت که هیچ‌کس آن را پیش‌بینی نمی‌کرد، به سرخوشی اضافه کرد و پس از فصل ناامیدکننده ۲۰۲۰-۲۱ که با رتبه ششمی به پایان رسید، به هواداران رم روحیه‌ای بخشید.
مورینیو با قهرمانی در لیگ کنفرانس اروپا در پایان فصل اول خود، به ۱۴ سال ناکامی در کسب جام برای رم پایان داد و چیزی برای جشن گرفتن به آنها داد.
او سپس در فصل بعد تا یک قدمی بهتر شدن پیش رفت، زمانی که در فینال لیگ اروپا در ضربات پنالتی شکست خوردند.
پیشرفت رم در سری آ تحت هدایت مورینیو به اندازه کافی مشهود نبود، اما آن حضورهای اروپایی در تاریخ باشگاه ثبت شد و به رمانتیک شدن برداشت از دومین شغل ایتالیایی او کمک کرد.
بنرهای مختلفی در اولین بازی رم پس از اخراج مورینیو در ژانویه ۲۰۲۴ به اهتزاز درآمد که عمدتاً بر موضوع «دفاع» او از باشگاه و هوادارانش تأکید داشتند.
مورینیو اخیراً در مورد پیوند خود با هواداران رم گفت: «آنها فهمیدند که من همه چیزم را دادم. من اشتباه کردم، من چیزها را اشتباه فهمیدم، من بازی‌ها را باختم، اما آنها همیشه فهمیدند که من برای آنها جنگیدم.»
در انتظار بازگشت او به ورزشگاه المپیکو، یک نقاشی دیواری تازه در رم دیده شده است که به مورینیو اختصاص دارد.
۴. اونیاو ده لیریا
صادقانه بگویم، ما نمی‌توانیم ادعا کنیم که خیلی زیاد در مورد هواداران اونیاو ده لیریا و افکار آنها می‌دانیم.
UD لیریا که اکنون یک باشگاه دسته دومی است و ورزشگاه آن کمتر از ۲۴۰۰۰ نفر ظرفیت دارد، احتمالاً کوچکترین باشگاهی است که مورینیو هدایت کرده است.
این اتفاق در اوایل دوران حرفه‌ای او، درست قبل از موفقیتش با پورتو بود و تنها ۲۰ بازی به طول انجامید.
اما برای UD لیریا افتخاری شده است که با کسی که به موفقیت مورینیو دست یافت، ارتباط داشته است.
او در ژانویه ۲۰۰۲ آنها را در لیگ برتر پرتغال به پرواز درآورد، که منجر به جذب او توسط پورتو شد، اما تلخی ماندگاری بر سر جدایی او وجود ندارد.
۵. منچستریونایتد
حالا به منطقه احساسات پیچیده و مختلط می‌رسیم. انتصاب مورینیو در یونایتد در سال ۲۰۱۶ پس از سابقه او با چلسی بحث‌برانگیز بود.
اریک کانتونا، مهاجم سابق، در زمان نهایی شدن انتصابش گفت: «من ژوزه مورینیو را دوست دارم، اما از نظر نوع فوتبال او، فکر نمی‌کنم او منچستریونایتد باشد.» به نظر می‌رسید این احساس مشترک بسیاری از هواداران بود.
مورینیو با کسب عنوان قهرمانی لیگ اروپا و جام اتحادیه در فصل اول خود، مقداری قدردانی به دست آورد، اما این نایب قهرمانی او در لیگ برتر در سال بعد بود که او به طور مشهور آن را «یکی از بهترین کارهای دوران حرفه‌ای من» نامید.
برای باشگاهی با سابقه یونایتد، این اظهارات قطعاً بحث‌برانگیز بود. اما زمان با مورینیو مهربان بوده و برداشت از دوره او در یونایتد، با توجه به اینکه باشگاه از آن زمان تاکنون بهتر عمل نکرده است.
تا حدی، او حقانیت خود را ثابت کرده است. و علیرغم سمیتی که پایان دوران او در اولدترافورد را تحت الشعاع قرار داد، بسیاری از هواداران یونایتد متوجه این موضوع هستند.
او ادعای قوی برای بهترین مربی پس از فرگوسن بودن را دارد.
اگر دیدن این مورد کمی پایین‌تر از یونایتد غافلگیرکننده باشد، رابطه مورینیو با پورتو تا حدودی پیچیده شد – اگر قبلاً نبود – زمانی که او در سال ۲۰۲۵ هدایت رقیب آنها بنفیکا را بر عهده گرفت.
قبلاً، او با قهرمانی در لیگ قهرمانان با پورتو در سال ۲۰۰۴، که او واقعاً شروع به ساختن میراث خود کرد، کار شگفت‌انگیزی انجام داده بود. این یکی از بزرگترین افتخارات او و یکی از تاریخی‌ترین لحظات پورتو باقی مانده است، اما از زمان جدایی آنها، تنش‌هایی برای برخی از هواداران وجود داشته است.
این موضوع لزوماً با انتقال او به بنفیکا کمکی نکرد، حتی اگر او قبل از پورتو در آنجا بوده باشد.
مورینیو پس از بازگشت به فوتبال پرتغال اصرار داشت: «من برای ناراحت کردن پورتو به بنفیکا نیامدم.» اما او همچنین اذعان کرد که وقتی به عنوان سرمربی چلسی به پورتو بازگشت، هیچ تشویقی دریافت نکرد.
برخی از هواداران پورتو هنوز او را گرامی می‌دارند، اما برخی دیگر کینه دیرینه‌ای دارند و از نحوه رفتار او هنگام مذاکره برای انتقال به چلسی ناراضی هستند.
و همانطور که انتظار می‌رفت، هنگامی که تیم بنفیکا او در فصل گذشته با پورتو روبرو شد، مورینیو با بنری مواجه شد که می‌خواند: «فقط یک «Special One» وجود دارد – فوتبال کلوب پورتو.»
۷. بنفیکا
برای مدت طولانی، هواداران بنفیکا در این فکر بودند که چه اتفاقی می‌توانست بیفتد. مورینیو اولین قدم‌های خود را به عنوان مربی در آنجا برداشت، اما تنها ۱۱ بازی هدایت را بر عهده داشت قبل از اینکه استعفا دهد و درگیر درگیری ریاست جمهوری خارج از زمین شد.
مورینیو یک ربع قرن بعد با سابقه بسیار قوی‌تری به بنفیکا بازگشت. اما استقبال از بازگشت او مختلط بود. برخی از هواداران با انتظارات بزرگ جرأت رویاپردازی داشتند، برخی دیگر توانایی او را در زمان حال زیر سوال بردند.
او بنفیکا را به فصلی بدون شکست هدایت کرد، اما تساوی‌های بیش از حد باعث شد آنها در رقابت برای قهرمانی لیگ نباشند.
مانند زمان انتصابش، واکنش به خروج او نیز مختلط بود. بنفیکا جایگاه خود را در سلسله مراتب می‌دانست و قادر به جلوگیری از وسوسه بازگشت به رئال مادرید نبود، اما فرصت شروع دورانی جدید تحت هدایت مارکو سیلوا باعث شد برخی از حامیان آنها پس از ناامیدی که بازگشت مورینیو به اوج خود رسانده بود، مردد شوند.
۸. فنرباغچه
درست مانند رم، مورینیو از سوی هواداران فنرباغچه که به سختی باور می‌کردند او را جذب کرده‌اند، استقبال قهرمانانه‌ای دریافت کرد.
مورینیو در مراسم معارفه خود مشاهده کرد: «به طور معمول یک مربی پس از پیروزی‌ها مورد محبت قرار می‌گیرد. در این مورد احساس می‌کنم که قبل از پیروزی‌ها مورد محبت قرار گرفته‌ام.»
با این حال، این وفاداری دوام نیاورد. او کمی بیش از یک سال در ترکیه گذراند، اما نتوانست جامی کسب کند. این نوع چیزها با هواداری پرشوری مانند فنر، به خصوص زمانی که رقیب اصلی، گالاتاسرای، تیمی بود که عنوان قهرمانی لیگ را از آنها ربود، خوب پیش نمی‌رود.
اوضاع زمانی بدتر شد که مورینیو بعداً گفت که «اشتباه کرده» و فنرباغچه را «انتخاب کرده» و «این سطح من نبود.»
حدس زدید، این نوع چیزها با هواداری پرشوری مانند فنر نیز خوب پیش نمی‌رود.
۹. تاتنهام
اسپرز یک استثنای مطلق است، باشگاهی که اکثریت هواداران از ابتدا نسبت به مورینیو بدبین بودند و همچنان دوران او را منفی می‌دانند.
او نتایج خوبی را الهام بخشید، اما پس از دوران محبوب مائوریسیو پوچتینو، همیشه از نظر سبکی نامتناسب بود. سابقه او با رقیب، چلسی، از همان ابتدا نبردی دشوار برای جلب نظر هواداران جدیدش بود.
کسانی بودند که ترجیح می‌دادند او را برای فینال جام اتحادیه ۲۰۱۱ در سمت خود نگه دارند، اما اکثر هواداران اسپرز تا پایان کار از دیدن مورینیو خوشحال بودند.