جاش کینگ با افتخار درباره اینکه چگونه مادرش، میشل، که مدرس دانشگاه است، دکترای خود را در بیماری سلول داسی شکل به پایان رسانده است، صحبت می‌کند. هافبک هجومی فولام، که در تیم ملی انگلیس برای دیدارهای لیگ ملت‌ها مقابل کرواسی و اسپانیا در این هفته حضور دارد، می‌گوید که پدرش، استیو، وکیل است و می‌گوید اگر در حرفه فوتبال موفق نمی‌شد، شاید دوست داشت راه پدرش را دنبال کند.
پیشینه کینگ معمولی یک فوتبالیست نیست. او که در مدرسه همپتون در جنوب غربی لندن به صورت خصوصی تحصیل کرده بود، در امتحانات GCSE خود موفق شد و در ۱۰ درس خود نمرات A یا A* را کسب کرد. او به تحصیل پاره‌وقت برای سطوح A در زبان فرانسه، ریاضی و روانشناسی ادامه داد و نمرات A، C و D را کسب کرد – بسیار چشمگیر، به خصوص با توجه به اینکه او امتحانات را در سوئیت هتلی در رومانی در تابستان سال گذشته در حالی که برای انگلیس در مسابقات قهرمانی زیر ۱۹ سال اروپا بازی می‌کرد، گذراند.
آیا ارتباطی بین استعداد تحصیلی کینگ، چه طبیعی و چه اکتسابی، و موفقیت او به عنوان بازیکن وجود دارد؟ او اینطور فکر می‌کند و این فراتر از آزمون اولیه چشمی آنچه در بازی او می‌بینید – درک فضاها، زیرکی سریع است.
«قطعاً تأثیر دارد… می‌دانم که مادرم احتمالاً این را می‌گوید»، این بازیکن ۱۹ ساله با لبخند می‌گوید. «مهم‌ترین چیز در مورد خوب بودن از نظر تحصیلی و آموزشی این است که شما می‌توانید اطلاعات را خیلی سریع‌تر دریافت کنید. شما می‌توانید اطلاعاتی را دریافت کنید که ممکن است برای دیگران کمی بیشتر طول بکشد. این قطعاً کمک می‌کند. این همیشه چیزی بوده است که به من کمک کرده است. توانایی برقراری ارتباط با هم‌تیمی‌هایم، گاهی اوقات بازیکنان جوان‌تر، گاهی اوقات بازیکنان مسن‌تر – این بخش بزرگی از فوتبال است. داشتن این مهارت‌ها واقعاً مهم است.»
پیشرفت کینگ سریع بوده است. او فصل موفقی را در سال‌های ۲۰۲۵-۲۶ تجربه کرد و در ۳۲ بازی از ۳۸ بازی لیگ برتر فولام، که ۱۵ بازی را از ابتدا آغاز کرد، حضور داشت و این منجر به اولین دعوت توماس توخل به تیم ملی انگلیس برای اردوی پیش از جام جهانی در فلوریدا شد. کینگ در هیچ یک از بازی‌های دوستانه بازی نکرد اما این تجربه ارزشمند و انگیزه‌بخش بود. این فصل، او در ترکیب اصلی لیگ فولام حضور دائمی داشته است و توصیف او به عنوان یکی از هیجان‌انگیزترین استعدادهای نوجوان کشور اغراق نیست.
توخل گزینه‌های زیادی در پست شماره ۱۰ دارد: جود بلینگهام، مورگان راجرز، ابرچی ازه و مورگان گیبس-وایت. او نمی‌تواند جایی برای فیل فودن یا کول پالمر پیدا کند، هرچند دوست دارد نفر اول را در تیم داشته باشد. اما او می‌خواست کینگ را در این اردو ببیند و متوجه شده است که او می‌تواند به عنوان یک گزینه در کناره‌ها و همچنین به عنوان شماره ۹ در تمرینات مورد استفاده قرار گیرد. توخل حتی از کینگ به عنوان فول‌بک در طول جلسات در فلوریدا استفاده کرد و اگرچه او قول داده است که این هفته این کار را نکند، این نمونه دیگری از انعطاف‌پذیری بازیکن است.
«افراد زیادی بودند که در فلوریدا از آنها یاد گرفتم و جود [بلینگهام] برجسته بود»، کینگ می‌گوید. «او مرا زیر بال و پر خود گرفت و واقعاً سعی کرد به من احساس خوشامدگویی بدهد. هری کین هم همینطور. نکته اصلی که [از همه بازیکنان] می‌گیرید، استانداردهایی است که آنها تعیین می‌کنند. شیوه‌ای که آنها هر روز عملکرد دارند. اراده پیروزی، روحیه رقابتی. سپس چیزهای فنی وجود داشت – شیوه‌ای که برخی افراد توپ را می‌زنند، شیوه‌ای که آنها پاس می‌دهند. اینها چیزهای کوچکی بودند که شما تقریباً بدون فکر می‌پذیرید اما تأثیر دارند.»
کینگ قرار بود به دلیل اینکه مادرش برای سخنرانی در کنفرانسی درباره دکترای خود رزرو شده بود، در فلوریدا در تعطیلات خانوادگی باشد. او از اینکه توانست آن را به یک سفر کاری تبدیل کند، خوشحال بود. «مادرم به پایان دکترای خود در بیماری سلول داسی شکل، که بیماری است که معمولاً جامعه سیاه‌پوست و مختلط را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بسیار نزدیک است»، کینگ می‌گوید. «او یک زن باورنکردنی است، کسی که من واقعاً او را تحسین می‌کنم. سخت‌کوشی او و شیوه‌ای که او خود را حفظ می‌کند، باورنکردنی است. او کسی است که من سعی می‌کنم بیشتر شبیه او باشم.»
تأثیرات کینگ متنوع است. در دوران جوانی، او به عنوان یک بازیکن راگبی ۱۵ نفره بازی می‌کرد. «این قطعاً کمک کرده است»، او می‌گوید. «از نظر حرکات شما، توانایی شما در مانور دادن با توپ، هماهنگی دست و چشم و هماهنگی پا و چشم… بدیهی است که به عنوان یک بازیکن ۱۵ نفره، من زیاد شوت می‌کردم. فوتبال همیشه علاقه من بود و من در فوتبال بهتر بودم. دوست دارم بعد از دوران حرفه‌ای‌ام کمی راگبی بازی کنم چون خیلی فیزیکی است. نمی‌خواهم مصدوم شوم!»
شنیدن اینکه کینگ جمال موسیالا، بازیکن شماره ۱۰ بایرن مونیخ، و پدری، بازیساز بارسلونا را به عنوان ستاره‌هایی که از آنها الگو گرفته است، نام می‌برد، جای تعجب ندارد. او قبلاً از تحسین خود نسبت به آندرس اینیستا، اسطوره خط میانی بارسلونا صحبت کرده است. «بازیکنان زیادی هستند که من از تماشای آنها در سال‌های گذشته لذت برده‌ام»، کینگ می‌گوید. «و یکی از آنها اکنون در رختکن با من است. جود باورنکردنی است – شیوه‌ای که او بازی می‌کند و رفتار می‌کند، انرژی او، اشتیاق او. کیفیت او واقعاً بالاست. او کسی است که من قطعاً او را تحسین می‌کنم.»
کینگ در سن هشت سالگی به فولام پیوست، تقریباً زمانی که تام کایرنی از بلکبرن آمد و شروع به تثبیت خود به عنوان یک بازیکن محبوب باشگاه کرد. کینگ از کایرنی بت می‌ساخت؛ در ۱۱ سالگی، او ماسکوت بود و با دست کایرنی در کراون کوتیج قدم گذاشت. این یک جزئیات جالب از داستان کینگ است که او اکنون می‌تواند کایرنی را هم‌تیمی خود بنامد.
«قبلاً هم گفته‌ام اما فولام مانند خانه دوم من است»، کینگ می‌گوید. «این باشگاهی است که واقعاً برای من مانند خانواده است. حضور در آنجا در طول دوران حرفه‌ای من بسیار مهم بوده است. من مربیان زیادی داشتم و برخی از آنها با من بالا آمدند. من یکی به نام چارلی ترنبول را به یاد می‌آورم که از زیر ۱۰ سال تا زیر ۱۴ سال پنج سال متوالی او را داشتم. داشتن آن پیوستگی مربیگری و آن مکانی که تقریباً می‌توانید آن را خانه بنامید، برای رشد شما بسیار مهم است.»