تصمیم‌گیرندگان منچستریونایتد تصمیم گرفتند تصمیمی نگیرند. شاید این همیشگی باشد. اگرچه برخی از ناکامی‌های آن‌ها در سال‌های اخیر ناشی از انتخاب‌هایی بوده که انجام داده‌اند، اما برخی دیگر نتیجه‌ی زمان‌هایی بوده که اقدامی نکرده‌اند.
و بنابراین، درست زمانی که به نظر می‌رسید اخراج مایکل کریک اجتناب‌ناپذیر است، این کار را نکردند. کریک روز دوشنبه به همراه عمر برادا، مدیر اجرایی، و جیسون ویلکاکس، مدیر ورزشی، در کارینگتون حضور داشت. او روز سه‌شنبه تمرین را زیر نظر داشت. او روز شنبه مقابل چلسی روی نیمکت خواهد بود و فرصتی برای بهبود وضعیت رو به وخامت خواهد داشت. این موضوع قابل توجه‌تر است زیرا به نظر می‌رسید کریک از نقطه بازگشت عبور کرده است: در مسیری هشت بازی بدون برد، در شکست‌های متوالی به کومو و بورنموث که تسلیم‌های شرم‌آور بودند، در اختلاف با برونو فرناندز که باعث شد کاپیتان از تاکتیک‌ها انتقاد کند و سرمربی با نیمکت‌نشین کردن بازیکن سال فوتبال اروپا به این انتقاد پاسخ دهد.
شاید این نشان‌دهنده‌ی شخصیت کریک باشد که هنوز در پست خود باقی مانده است. آرامش و نجابت ذاتی او دلایلی است که چرا معدود افرادی - با وجود اینکه فرناندز به نظر استثنای قابل توجهی است - می‌توانند از او ناراحت شوند. در حالی که روبن آموریم در داخل باشگاه فردی دمدمی مزاج و احساساتی تلقی می‌شد، کریک دوست‌داشتنی، با تمایلش به پذیرش مسئولیت، به سختی یک حضور سمی است. روز جمعه، او گفت که از اینکه مانند یک «چتر» عمل کند، خوشحال است. او نتوانست ویلکاکس، سر جیم رتکلیف و خانواده گلیزر را از شعارهای توهین‌آمیز روز یکشنبه محافظت کند؛ اما با اخراج و تأیید شکست دیگر انتصاب مدیریتی، فشار بر آن‌ها بیشتر می‌شد.
اما شاید آن‌ها درس اشتباهی از صحنه‌های پس از سوت پایان، همخوانی نام کریک و حمایت استرتفورد اِند از او گرفتند، که در تضاد کامل با هو کردن بازیکنان بی‌کفایتش بود، زمانی که سرمربی از دید خارج شد. به نظر می‌رسید - حداقل از سوی هواداران - با درک ضمنی اینکه این یک خداحافظی است؛ آن‌ها به نظر می‌رسید از کریک، اهل جرجی که دارنده بلیت فصل یونایتد شد، مردی که ۴۶۴ بازی انجام داد، پنج قهرمانی لیگ برتر را کسب کرد و در سه فینال لیگ قهرمانان بازی کرد، کسی که یادآور دوران بهتر است، تشکر می‌کنند. اما وقتی هواداران یونایتد علیه سرمربیان خود موضع نمی‌گیرند، در واقع به هیئت مدیره بستگی دارد که آن‌ها را برکنار کند.
و نگه داشتن کریک برای مدتی طولانی‌تر ممکن است وظیفه‌ای قدرناشناسانه به او بدهد. اگر در سطوح عملکرد یا تلاش آشکار بازیکنانش، نشانه‌ای وجود ندارد که اوضاع را بهبود بخشد، برنامه بازی‌ها نیز امید کمی را ارائه می‌دهد. یونایتد بعدی به چلسی می‌رود؛ با یک چرخش سریع در هفته لیگ قهرمانان، ممکن است بعد از آن زمان برای اقدام وجود نداشته باشد. سپس آن‌ها با رم، و سپس استون ویلا روبرو می‌شوند که هر دو در فرم خوبی هستند. تفسیر بدبینانه ممکن است این باشد که آن‌ها کریک را در سه بازی آینده قربانی می‌کنند، نه اینکه به او شانسی برای نجات بدهند. پس از آن، یونایتد ممکن است در ۱۱ بازی بدون برد باشد، با شاید چهار یا حتی پنج شکست در پنج بازی آخر.
(PA)
تعطیلات بین‌المللی می‌تواند نقطه‌ی منطقی برای ادامه باشد؛ پس از آن، یونایتد با لیورپول و اسپورتینگ سی‌پی روبرو می‌شود. برنامه همچنان ترسناک به نظر می‌رسد. قدرت‌طلبان کریک را در موقعیت دشواری از جنبه‌های دیگر قرار داده‌اند. او اکنون با تصمیمی روبرو است: آیا فرناندز را بازگرداند، آیا سعی کند روابط را ترمیم کند. شب یکشنبه، این موضوع برای شخص دیگری به نظر می‌رسید.
ممکن است سلسله مراتب یونایتد هنگام تصمیم‌گیری فلج شده باشند. اگر چنین است، این اولین بار نخواهد بود، شاید به این دلیل که آن‌ها همیشه برای آنچه در پیش است آماده به نظر نمی‌رسند. یک انتقاد که اغلب شنیده می‌شود این است که آن‌ها تعداد زیادی سرمربی را اخراج می‌کنند. این درست است، اما درست‌تر این است که اکثر آن‌ها باید زودتر اخراج می‌شدند. دو فصل گذشته به دلیل اینکه آن‌ها از تصمیم‌گیری طفره رفتند، شروع‌های کاذب را تجربه کرده‌اند.
در تابستان ۲۰۲۴، آن‌ها با تعدادی از سرمربیان دیگر صحبت کردند اما پس از قهرمانی در جام حذفی، با اریک تن هاگ ماندند و به او قرارداد جدید و بازیکنان جدیدی دادند. تا حدودی قابل پیش‌بینی بود که آن‌ها در نهایت در ماه اکتبر او را اخراج کردند.
مایکل کریک برای بازی روز شنبه در لیگ برتر مقابل چلسی به عنوان سرمربی منچستریونایتد باقی خواهد ماند (PA)
در تابستان ۲۰۲۵، علیرغم شواهد فراوان از شش ماه پایانی فصل قبل و جایگاه پانزدهم که پایین‌ترین جایگاه یونایتد در بیش از سه دهه بود، آن‌ها با آموریم ادامه دادند. او در ژانویه رفت، و اگر کریک در آن زمان یک نجات‌دهنده عالی بود، هیچ تضمینی برای تکرار آن وجود ندارد.
دوران اینیوس را بررسی کنید و با توجه به اخراج تن هاگ و آموریم که آشکار شد، زمانی که آشکارا مشخص شد که پرتغالی تطابق نداشت - همانطور که دن اشوورث قبل از اخراجش فکر می‌کرد - و آن‌ها یک تصمیم مدیریتی درست گرفته‌اند: انتخاب کریک برای چهار ماه پایانی فصل گذشته. قابل درک و شایسته‌سالارانه بود که او در تابستان قرارداد جدیدی دریافت کرد، اما اکنون به نظر می‌رسد اشتباه است.
نگه داشتن کریک برای مدتی طولانی‌تر ممکن است به تصمیم‌گیرندگان زمان بیشتری بدهد تا برای انتصاب بعدی درست اقدام کنند، با ادی هاو و جولیان ناگلزمان که هر دو طرفدارانی در اولد ترافورد دارند و آنتونیو کونته علاقه‌مند است. اما کمی در سابقه آن‌ها نشان می‌دهد که آن‌ها تصمیم درستی خواهند گرفت، یا زمان‌بندی آن را.