«با هر بازی، شکست نزدیک‌تر می‌شود»، لوئیس د لا فوئنته گفته بود و شب یکشنبه سرانجام فرا رسید. اسپانیا از مارس ۲۰۲۳ و زمانی که مربی هنوز چیزی نبرده بود و به نظر نمی‌رسید هرگز چیزی ببرد، تنها یک بازی رقابتی را باخته بود - و آن تنها شکست در ضربات پنالتی در فینال لیگ ملت‌های ۲۰۲۵ بود. آماری می‌گفتند که پنالتی‌ها حساب نمی‌شوند، بنابراین در حالی که پرتغال آن شب جام را بالای سر برد، تیمی که قهرمانی اروپا و جام جهانی را در تابستان‌های دو طرف برد، رکورد فیفا را با ۴۴ بازی رسمی بدون شکست نیز به دست آورد. و سپس انگلیس در متروپولیتانو حاضر شد.

شبی که با اهدای جام جهانی به اونای سیمون توسط ایکر کاسیاس، فرناندو تورس و فرناندو یورنته آغاز شد، با تلاش اسپانیا برای جبران اختلاف شوکه‌کننده ۳-۰ به پایان رسید. اسپانیا در مقابل ۱۰ نفره و با رهبری لامینه یامال فوق‌العاده، د لا فوئنته را برای مدتی به فکر فرو برد که موفق خواهند شد، اما نشد.

آیمریک لاپورت در دقیقه ۹۱ تقریباً بازی را مساوی کرده بود که جیمز ترادفورد مانع شد. «فکر کردم گل شد، اما این فوتبال است»، مدافع گفت، و در فوتبال برخی روزها می‌بازی، به خصوص در مقابل حریفانی مانند این‌ها. «این می‌توانست فینال جام جهانی باشد»، مربی گفت.

اگر اینطور بود، چه کسی می‌داند، شاید اوضاع فرق می‌کرد. از دیدگاه اسپانیا، بهتر است اکنون که هر دو تیم قبلاً به مرحله یک چهارم نهایی لیگ ملت‌ها راه یافته‌اند، ببازند تا در جایی دیگر: مطمئناً بهتر از برلین، ژوئن ۲۰۲۴. حتی ممکن بود ارزشی در آن وجود داشته باشد، مربی از نگاهی به «واقعیت» استقبال کرد و ادعا کرد که هر آنچه از شکست آموخته مثبت بوده است. توماس توخل گفته بود که اسپانیا می‌تواند «شکست‌ناپذیر» به نظر برسد، اما گاهی اوقات یادآوری اینکه شکست‌ناپذیر نیستی مفید است. این به این معنی نیست که آنها می‌خواستند این اتفاق اکنون بیفتد، و کمتر از آن که اهمیتی نمی‌دادند. «مایه تاسف است»، میکل اویارزابال گفت. «دردناک است»، سیمون اعتراف کرد. «اما می‌دانستیم که در مقطعی ممکن است اتفاق بیفتد.»

البته تحلیل به همین جا ختم نمی‌شود. قبل از بازی سیمون جام را به غیبت رودری که با مارتین زوبیمندی جایگزین شده بود، بالای سر برد. و اگرچه د لا فوئنته دوست دارد بگوید زوبیمندی بهترین هافبک میانی جهان بعد از کاپیتان است، اگرچه زوبیمندی در بازی که آنها قهرمان یورو و جام جهانی شدند حضور داشت، او در هیچ بازی لیگ برتر برای آرسنال شروع نکرده است و با دکلان رایس که ۱۰ بازی را شروع کرده است، روبرو شد. «گاهی اوقات آمدن به تیم ملی وقتی دقایق زیادی بازی نمی‌کنی آسان نیست»، زوبیمندی پس از پیروزی نزدیک مقابل چک در سه روز قبل اعتراف کرده بود. همچنین میکل مرینو، که اغلب تعویض طلایی است، در ترکیب اصلی بود. و پدری نه.

وقتی از غیبت پدری پرسیده شد، د لا فوئنته با عصبانیت پاسخ داد: «فابیان هم بازیکن بدی نیست، مگر نه؟» دو تورنمنت گذشته با حذف پدری به پایان رسیده‌اند - در یورو ۲۰۲۴ در پست شماره ۱۰ توسط دنی اولمو و در جام جهانی در پست هافبک میانی توسط فابیان روییز. آنها همچنین با قهرمانی اسپانیا به پایان رسیده‌اند، تصمیم توجیه‌پذیر بود؛ هافبک بارسلونا تنها دو بازی از نه بازی اخیر اسپانیا را شروع کرده است و آنها هشت بازی را برده‌اند. با این حال، غیبت مداوم بازیکنی که شاید با استعدادترین بازیکن تیم باشد، نگران‌کننده است، شاید حتی به خودی خود مانند یک شکست باشد. در متروپولیتانو، به طور غیرمعمول، اسپانیا در میانه میدان کنترل را در دست نداشت و او با ورودش به تغییر بازی کمک کرد.

د لا فوئنته همچنین اعتراف کرد که اسپانیا از توپ‌های مرده رنج می‌برد - در واقع این بخشی از دلیل حضور مارک پوئیگ و مرینو بود. سیمون گفت که این از زمان جام جهانی یک مسئله مداوم بوده است و در گل دوم مشهود بود. اولمو غایب بود. تحمل شدت حملات انگلیس آسان نبود. و لاپورت این هفته را «عجیب» خواند: او به دلیل ویروسی که دیگران نیز از ابتلا به آن می‌ترسیدند، پراگ را از دست داده بود. همچنین بحث در مورد لامینه یامال قبل از بازی وجود داشت، و هیچ بحثی در مورد او بعد از آن نبود.

با این حال، پس از تمام صحبت‌ها، که بسیاری از آنها تا ماه مارس که تیم ملی دوباره جمع می‌شود، تغییر خواهد کرد، پذیرشی وجود داشت. قدردانی نیز، هم برای اسپانیا و هم برای حریفانشان. «بعد از سه سال و ۴۴ بازی بدون شکست، گفتن اینکه: 'این باید تغییر کند' کمی عجیب خواهد بود. من اصلاً اینطور احساس نمی‌کنم»، د لا فوئنته گفت، و همه موافق بودند.

چه اتفاقی افتاد؟ انگلیس اتفاق افتاد. «دومین تیم برتر جهان، قابل مقایسه با ما»، همانطور که سیمون آنها را توصیف کرد. اویارزابال در مورد اینکه چگونه تیم توخل در سراسر زمین یارگیری کرده بود صحبت کرد، تیمی با «ایده‌های روشن». لاپورت گفت که آنها اسپانیا را چقدر عمیق مطالعه کرده بودند. «آنها ما را در ۳۰ دقیقه اول در هم کوبیدند، آنها در بیشتر بازی برتر بودند... و ما هنوز تقریباً آن را برگرداندیم»، د لا فوئنته گفت.

هیچ بهانه‌ای وجود ندارد: انگلیس بهتر بود، «حریفی قدرتمند: حریص، جاه‌طلب، سوزان»، به گفته ال پاییس. «اگر قرار است رکوردتان را بشکنید، بهتر است در مقابل حریفی قدرتمند مانند انگلیس ببازید»، به گفته مارکا. اسپانیا «مجبور بود تشخیص دهد که یک رقیب فوق‌العاده پیش روی آنهاست، شکست ناعادلانه نیست»، ال موندو نوشت.

«این می‌تواند در مقابل انگلیس اتفاق بیفتد»، سیمون گفت. د لا فوئنته اعتراف کرد که آنها «فراموش کرده بودند طعم شکست چگونه است»، و در حالی که این خوب نبود، باعث افتخار نیز بود. «این به برجسته کردن آنچه انجام داده‌ایم کمک می‌کند»، او بارها و بارها تکرار کرد، همان پاسخی که به تقریباً هر سوالی داده می‌شد؛ این به ارزش‌گذاری یک دوره رکوردشکن، جام‌های کسب شده در مسیر و آنچه در پیش است کمک کرد. زمان آن رسیده بود که برای رکورد دیگری ساخته شود، اما این به معنای شروع دوباره نبود، بلکه به معنای ادامه دادن بود. «بهترین‌ها هنوز در راه است»، او گفت. «این نشان می‌دهد که رسیدن به اینجا چقدر سخت است. همانطور که می‌گویند: 'ببینید آیا می‌توانید این را شکست دهید.'»

در پایان بازی، د لا فوئنته در کنار کادر فنی خود ایستاد و بازیکنانش را تشویق کرد که زمین را ترک کنند، یک صف افتخار برای مردانی که تاریخ ساخته بودند. «در رختکن غمگین بودند»، او گفت. «اما من به آنها گفتم: 'آقایان، می‌دانید چه کار کردید؟ می‌دانید کجا هستیم؟ این تاریخی است. ببینیم آیا کسی تا به حال این را مطابقت می‌دهد. شاید مطابقت دهد... یا شاید هم نه.'»