اریک تن هاخ به رابطه دشوار خود با کریستیانو رونالدو در منچستریونایتد نوری تازه بخشیده و نگرانی خود را در مورد آمادگی جسمانی و آماده‌سازی این مهاجم در طول مدت کوتاه حضورشان در اولدترافورد فاش کرده است.

دوره دوم حضور رونالدو در یونایتد در نوامبر ۲۰۲۲ پس از ماه‌ها تنش با تن هاخ به پایان رسید، اما مدیر سابق شیاطین سرخ اکنون حساب دقیق‌تری از چرایی غیرممکن شدن مدیریت وضعیت ارائه کرده است.

تن هاخ دلیل ناکامی رونالدو در منچستریونایتد را توضیح می‌دهد

تن هاخ در مصاحبه‌ای جدید با «اتلتیک» ادعا کرد که رونالدو از نظر جسمانی آماده نبود تا خواسته‌های مورد نیاز در یونایتد را برآورده کند.

تن هاخ گفت: او نه در زمان مالکیت توپ و نه در زمان از دست دادن آن، نمی‌دوید. دلیلش این بود که خودش را آماده نکرده بود.

او به «اتلتیک» گفت: هر تیم بزرگی باید بازیکن بزرگ را در آغوش بگیرد، اما بازیکن بزرگ باید برای تیم کار کند...

بر اساس این گزارش، تن هاخ همچنین معتقد بود که سطح تمرینات رونالدو پایین‌تر از حد لازم بود، از جمله در دوره‌ای پس از شکست سنگین ۴-۰ یونایتد مقابل برنتفورد در اوت ۲۰۲۲.

این اظهارات توضیحی روشن‌تر برای رابطه‌ای ارائه می‌دهد که در نهایت به صورت عمومی رو به زوال رفت و رونالدو بعداً پس از مصاحبه جنجالی خود با پیرز مورگان، باشگاه را ترک کرد.

مشکل بزرگتر از پرس کردن بود

(عکس از استیو باردنز/گتی ایماژ)

نادیده گرفتن این موضوع که تن هاخ از رونالدو ۳۷ ساله می‌خواست مانند یک مهاجم جوان‌تر پرس کند، ساده‌انگارانه خواهد بود.

استدلال او ظاهراً گسترده‌تر است: رونالدو حتی زمانی که یونایتد صاحب توپ بود، به سطح جسمانی لازم برای مشارکت مؤثر نمی‌رسید.

این تمایز مهم است. رونالدو یک تمام‌کننده نخبه باقی ماند، اما تن هاخ تلاش می‌کرد منچستریونایتد را به تیمی با شدت و هماهنگی بیشتر تبدیل کند.

هنگامی که مدیر احساس کرد بزرگترین ستاره‌اش دیگر نمی‌تواند الزامات جسمانی اساسی آن سیستم را برآورده کند، درگیری تقریباً اجتناب‌ناپذیر بود.

همچنین زمینه مدرن جالبی وجود دارد. رونالدو که اکنون ۴۱ ساله است، طبق گزارش رویترز، پس از ترک اردوی تیم ملی به دلیل اختلاف بر سر نقشش، از سوی فدراسیون فوتبال پرتغال به ۳۰ روز محرومیت محکوم شد.

این موضوع ثابت نمی‌کند که تن هاخ در مورد همه چیز در یونایتد درست می‌گفت، اما چالش تکراری در مدیریت بازیکنان افسانه‌ای در اواخر دوران حرفه‌ای آنها را نشان می‌دهد: اعتبار مهم است، اما ساختار تیم همچنان باید در اولویت باشد.