روبن آموریم تمام عمر منتظر اولین دربی میلان خود بود. او در دوران کودکی در لیسبون، طرفدار دو تیم فوتبال بود. یکی تیم محلی‌اش، بنفیکا، که بازی‌هایش را آنقدر زود در زندگی‌اش تماشا می‌کرد که پدرش به یاد می‌آورد که پوشک بچه را در سکوهای ورزشگاه قدیمی استادیو دا لوز عوض می‌کرده است. و تیم دیگری که او را از آن سوی دریاها مجذوب خود کرده بود.
«یادم می‌آید نوارهای آن تیم میلان با [پائولو] مالدینی، [فرانکو] باره‌سی، [رود] گولیت، [فرانک] ریکارد، [دژان] ساویچویچ را تماشا می‌کردم»، آموریم در سال ۲۰۱۷ به روزنامه پرتغالی اکسپرسو گفت. «رویاهای کودکی من بازی برای بنفیکا و میلان بود. من به یکی از آن‌ها دست یافتم. حالا حدس می‌زنم باید مربی تیم دیگر شوم!»
نه سال دیگر طول کشید تا او به این آرزو دست یابد. تیم میلان که او در ماه ژوئن تحویل گرفت، شبیه فاتحان قاره‌ای که او در VHS تماشا می‌کرد، نبود. این نسخه درست برای دومین فصل متوالی از رسیدن به لیگ قهرمانان باز مانده بود. ستاره مورد انتظار این دهه، رافائل لیائو، آماده رفتن بود و در میان ناله‌هایی از عدم تحقق پتانسیل او.
با این حال، از روز اول، آموریم حالتی از گربه را داشت که خامه را خورده است. وسوسه‌انگیز بود که انتقال از یک فصل ناخوشایند در منچستریونایتد را نشانه رضایت بدانیم. قطعاً این موضوع کمکی نکرد که مالکان میلان در پنجره تابستانی با بیش از ۱۶۰ میلیون یورو هزینه نقل و انتقالات، از مدیر جدید خود حمایت کردند.
اما در آنجا نیز چیزی وجود داشت، از کسی که به قولی که به خود جوان‌ترش داده بود، عمل می‌کرد. آموریم گفت: «همه می‌دانند که میلان یکی از باشگاه‌های من از زمانی که پسر بچه بودم بوده است. در زمان کودکی من، میلان قوی‌ترین تیم ایتالیا بود. و کالچو بهترین لیگ جهان بود.»
سری آ مدتی است که این عنوان را از دست داده است. هیچ تیم ایتالیایی از سال ۲۰۱۰ قهرمان لیگ قهرمانان نشده است و هیچ بازیکنی که در یکی از این تیم‌ها بازی می‌کند، از سال ۲۰۰۷ برنده توپ طلا نشده است. لیگ برتر مدت‌هاست که از نظر درآمد تلویزیونی و قدرت هزینه از تمام رقبا پیشی گرفته است. تنها تعداد معدودی از ابرباشگاه‌ها در خارج از این کشور توانسته‌اند خود را حفظ کنند.
و با این حال، سری آ در حال گذراندن لحظه‌ای خاص است. شهرت آن به عنوان خانه «کَتناچو»ی خسته‌کننده، به اندازه دستگاه ویدئوی قدیمی آموریم منسوخ شده است، اما اوضاع این فصل به طرز چشمگیری در جهت مخالف چرخیده است، با میانگین ۳.۱۸ گل در هر بازی. بالاترین سطح ایتالیا به خانه برخی از هیجان‌انگیزترین فوتبال تهاجمی در قاره تبدیل شده است. در حدود ۱۰ دور کامل، دو بازی بدون گل وجود داشته است.
میلان آموریم نیز سهم خود را داشته است. شب چهارشنبه، آن‌ها اولین شکست خود در لیگ را متحمل شدند، یک باخت عجیب ۴-۲ در خانه مقابل بولونیا که در آن از ابتدا عقب افتادند، قبل از نیمه وقت پیش افتادند و سپس بعد از استراحت فرو ریختند. سرمربی آن‌ها خستگی را دلیل آن ذکر کرد. فکر شوم، با توجه به دربی روز شنبه. اینتر تنها دو امتیاز در تمام فصل از دست داده بود. حتی تساوی آن‌ها بیشتر شبیه برد بود، زیرا از دو گل عقب افتاده به نتیجه‌ای در خانه رم رسیدند. مدافعان عنوان قهرمانی، که قوی‌ترین ترکیب سری آ را با سه بازیکن انگلیسی کورتس جونز، جان استونز و جد اسپنس در تابستان تقویت کردند، «نراتزوری» مدعیان قوی برای حفظ عنوان قهرمانی خود بوده‌اند.
اما پس از عمری انتظار برای حضور در این مسابقه، آموریم هرگز آماده نبود. در واقع، ممکن است شکست مقابل بولونیا تحت تأثیر این واقعیت بوده باشد که او یک چشم به دربی داشته است. لوکا مودریچ و کریستین پولیشیچ هر دو در بازی وسط هفته از ترکیب اصلی خارج شدند و تنها به عنوان تعویضی در نیمه دوم وارد شدند. هر دو در شروع بازی مقابل اینتر حضور داشتند. چندین بازیکن دیگر که حتی برای حضور در نیمکت مقابل بولونیا نیز نامناسب تشخیص داده شده بودند - ماریو گیلا، آدریان رابیو و دیگو موریرا - نیز در ترکیب بودند. آموریم با نام بردن از سانخون دیاوارا ۲۰ ساله، که تنها شروع قبلی او در میلان در پست مدافع میانی بود، به عنوان وینگر چپ در سیستم ۳-۴-۲-۱، غافلگیرکننده بود.
این مربی در میلان انعطاف‌پذیری تاکتیکی بیشتری نسبت به منچستر نشان داده است و خط دفاعی سه نفره خود را با خط دفاعی چهار نفره عوض کرده است. با این حال، در بزرگترین بازی دوران مربیگری او در میلان تا به امروز، آموریم به آنچه که بهتر می‌شناخت بازگشت. و کریستین چیفو از او تقلید کرد.
مدیر اینتر با بحران در دسترس بودن بازیکن در خط حمله دست و پنجه نرم می‌کرد. لوتارو مارتینز هفته‌ها به دلیل کشیدگی همسترینگ غایب بود، در حالی که فرانچسکو پیو اسپوزیتو و آنژ-یوان بونی به دلیل ابتلا به ویروس قادر به شروع بازی نبودند. چیفو با جلو بردن اندی دیوف، هافبک سابق که در پست وینگر موفق بوده است، برای بازی در سمت راست مارکوس تورام، با پتار سوچیچ در سمت چپ، خود را تطبیق داد.
اما در حالی که «نراتزوری» در سیستمی جدید نامطمئن به نظر می‌رسید، میلان بلافاصله در مسیر خود قرار گرفت. پولیشیچ در دقیقه چهارم آن‌ها را پیش انداخت، ضربه سر قدرتمند او از ارسال موریرا، اوج ۸۰ ثانیه مالکیت توپ بی‌وقفه بود. سپس رابیو در دقیقه ۱۰ با یک ضربه زیبا و اولین ضربه از گوشه، نتیجه را ۲-۰ کرد.
دفاع اینتر در هر دو مورد وحشتناک بود، اما می‌توان این را بدون کم کردن از طراحی میلان اذعان کرد. گل رابیو یک حرکت تمرینی از پیش تعیین شده بود، دیاوارا از کنار فرانسوی عبور کرد و تلاش‌های هاکان چالهان‌اوغلو برای ردیابی را مسدود کرد. موریرا نیز در ارسال‌های خود بی‌نقص بود. دربی به لحظه برجسته او تبدیل شد و نشان داد چرا میلان بیش از ۵۰ میلیون یورو برای جذب او از استراسبورگ در تابستان هزینه کرد.
اینتر پنج بار در این فصل سری آ از عقب افتادگی ریکاوری کرده است و سه بار از باخت ۲-۰. آن‌ها پس از اینکه الساندرو باستونی در یک ضربه کرنر یک گل را جبران کرد، تهدید به تکرار این روند بودند. اسپنس یک سیو دیدنی از مایک مینیان را مجبور کرد. اما میلان یک ضربه آزاد در فاصله ۲۰ یاردی از سمت راست به دست آورد. موریرا از مودریچ خواست که به او اجازه دهد آن را بزند، سپس با پای چپ خود از بالای دیوار به سمت نزدیک دروازه شوت زد.
بازی با نتیجه ۳-۱ به سود میلان به پایان رسید، اولین شکست اینتر در لیگ و یک روحیه فوق‌العاده برای آموریم. علیرغم اینکه خودشان قبل از شکست وسط هفته مقابل بولونیا شکست‌ناپذیر بودند، «روسونری» همیشه متقاعدکننده نبوده‌اند. حتی زمانی که سرعت بازی‌ها را کنترل می‌کردند، به نظر می‌رسید که در سومین سوم زمین فاقد وضوح هستند. گونسالو راموس، رکورددار خرید باشگاه، به عنوان یک مهاجم تنها، تناسب طبیعی نداشته است و اغلب زمانی که تیمش به حضور در محوطه جریمه نیاز دارد، به عقب می‌رود. او از زمان انتقال ۷۳ میلیون یورویی خود از پاری سن ژرمن، تنها دو گل در ۱۰ بازی به ثمر رسانده است.
حتی این برد سوالاتی را مطرح کرد. آیا چشم‌انداز بلندمدت برای موریرا، وینگر راست، این است که اغلب در موقعیتی در زمین بالاتر از مهاجم نوک قرار گیرد؟
آموریم به سرعت اصرار کرد که هیچ‌کس نباید روز شنبه هیجان‌زده شود. او از هواداران ابراز خوشحالی کرد و تجربه اولین دربی میلان خود را بی‌نظیر توصیف کرد. اما او همچنین گفت که میلان فقط خوب بوده، نه عالی، و خاطرنشان کرد که سه امتیاز اینجا فقط به همان اندازه سه امتیازی بود که با پیروزی مقابل بولونیا به دست می‌آوردند.
یک خط منطقی برای پیگیری. میلان اخیراً در این دیدار برتری داشته است - چهار دربی آخر را در تمام رقابت‌ها برده و در هشت بازی آخر شکست‌ناپذیر بوده است. با این حال، آن‌ها از فصل ۲۲-۲۰۲۱، آخرین فصل قهرمانی اسکودتو خود، بالاتر از همسایگان خود قرار نگرفته‌اند.
با این حال، شکست دادن بزرگترین رقیب همیشه بهتر از جایگزین آن است. مالک باشگاه، جری کاردیناله، در حمایت از مدیر جدید صریح بوده است و هفته گذشته به لا گاتزتا دلو اسپورت گفت که او کاملاً به «فوتبال آموریم» متعهد است. اما در هفته‌ای که میلان و اینتر به طور مشترک برنامه‌هایی برای استادیوم جدیدی که در سال ۲۰۳۱ جایگزین سن سیرو خواهد شد، ارائه کردند، این نتیجه به ادعای او مبنی بر اینکه «روسونری» نیز می‌توانند برای «اسکودتو» رقابت کنند، وزن بخشید.`,tags_fa=[