در تاریخ ۱۰ آوریل ۲۰۰۷، منچستریونایتد یکی از بهترین نمایش‌های خود در لیگ قهرمانان را با شکست ۷-۱ رم در اولدترافورد به نمایش گذاشت.
بازی رفت مرحله یک‌چهارم نهایی با شکست ۲-۱ یونایتد به پایان رسیده بود و پل اسکولز در نیمه اول به دلیل دریافت دو کارت زرد اخراج شد؛ دیداری که با درگیری‌های خشونت‌آمیز بین هواداران دو تیم در رم نیز همراه بود.
اسکولز تنها پس از ۳۴ دقیقه اخراج شد و رم با گل رودریگو تادئی پیش افتاد، هرچند وین رونی در دقیقه شصت بازی را با اولین گل خود در این رقابت‌ها از زمان هت‌تریک در اولین بازی مقابل فنرباغچه، به تساوی کشاند.
میرکو ووچینیچ از روی نیمکت برای میزبان گل پیروزی را به ثمر رساند، اما حس پس از بازی این بود که گل خارج از خانه رونی به مردان سر الکس فرگوسن شانس مبارزه‌ای برای صعود به جمع چهار تیم نهایی داده بود.
برد ۱-۰ در بازی برگشت برای یونایتد کافی بود، اما هیچ‌کس نمی‌توانست آنچه را که در «تئاتر رویاها» رخ داد، پیش‌بینی کند.
پیش از بازی
فرانچسکو توتی پیش از بازی گفت: «به عنوان یک هوادار رم، این بازی برای من مهم‌تر از فینال جام جهانی بود.»
در غیاب پل اسکولز، مایکل کریک و دارن فلچر در میانه میدان حضور داشتند، در حالی که آلن اسمیت بیش از یک سال پس از مصدومیت وحشتناکی که مقابل لیورپول متحمل شد، فرصتی در خط حمله پیدا کرد.
فرگوسن در یادداشت‌های برنامه خود نوشت: «اگر امشب گل بزنیم، که فکر می‌کنم گل خواهیم زد، این بازی را می‌بریم.»
۱-۰
تنها ۱۱ دقیقه طول کشید تا شیاطین سرخ گل اول را به ثمر برسانند؛ کریک با ضربه‌ای زیبا و دقیق از راه دور، دونی را شگفت‌زده کرد.
کلایو تایدسلی در گزارش خود گفت: «۱-۰ برای منچستریونایتد کافی است»، اما میزبانان می‌توانستند گل‌های بیشتری بزنند.
یونایتد فرگوسن که سرشار از اعتماد به نفس بود، نیروی ترسناکی بود و در شب‌هایی مانند این که همه چیز به هم می‌آمد، غیرقابل توقف بود.
بازی‌سازی دقیق منجر به پاس رایان گیگز به اسمیت شد که با پایانی آرام، اولین گل خود را از نوامبر ۲۰۰۵ به ثمر رساند و اولدترافورد را به وجد آورد.
این گل به سختی سناریو را تغییر داد، هدف رم همچنان زدن یک گل بود، اما در این مرحله دیگر کار از کار گذشته بود.
در شبی که گل‌های فوق‌العاده‌ای به ثمر رسید، یونایتد با گل سوم خود همه را شگفت‌زده کرد.
کوین مک‌کارا در گزارش خود برای گاردین نوشت: «هیچ‌کس باور نمی‌کرد که بتوان با یک تیم ایتالیایی این‌گونه رفتار کرد.» در این بازی فلچر، جان اوشی، رونالدو، اسمیت، گیگز و رونی با هم ترکیب شدند تا شهرت سری آ در دفاع مستحکم را زیر سوال ببرند.
نوزده دقیقه بازی گذشته بود: منچستریونایتد ۳-۰ رم.
۴-۰
رونالدو تا این شب در لیگ قهرمانان گل نزده بود، اما داشت به وضعیت غیرقابل مهار خود نزدیک می‌شد.
به محض اینکه توپ را در دقیقه ۴۴ در جناح راست کنترل کرد، تنها یک نتیجه قابل پیش‌بینی بود.
کاش می‌شد در رختکن تیم میهمان در نیمه وقت حضور داشت.
۵-۰
اگر رم فکر می‌کرد، امیدوار بود یا دعا می‌کرد که یورش یونایتد در نیمه دوم آرام شود، تنها چهار دقیقه طول کشید تا چنین تصوری سرکوب شود.
اسمیت به طرز دردناکی نتوانست به پاس کم‌ارتفاع گیگز برسد، اما رونالدو اشتباهی نکرد و دومین گل خود را به ثمر رساند.
۶-۰
سیزده دقیقه کامل گذشت تا گل بعدی به ثمر برسد، هرچند ارزش انتظار را داشت.
کریک یک ضربه دیگر از راه دور خیره‌کننده زد که دوباره دونی را در خلاء رها کرد و او را در برابر بحران وجودی قرار داد.
۶-۱
رم که نمی‌خواست از رقابت گل فصل جا بماند، در دقیقه ۶۹ بالاخره یکی از گل‌ها را جبران کرد.
دنیله دِ روسی با ضربه‌ای استثنایی و چرخشی به یک ارسال پاسخ داد. مانند باد کردن در آسانسور، همه چیز کمی ناخوشایند است.
۷-۱
در چنین شبی، طبیعی بود که یونایتد حرف آخر را بزند. اما به جای گیگز، رونالدو یا رونی، این پاتریس اورا بود که گلزنی را کامل کرد.
اورا که به عنوان مدافع راست جانشین اوشی شده بود، با شوت از لبه محوطه جریمه، تحقیر را کامل کرد.
۷-۱. ۸-۳ در مجموع. یک نابودی کامل. 'لوچیانو اسپالتی، سرمربی رم، در مورد این بازی گفت: «اگر می‌توانستم دوباره آن را انجام دهم، چه چیزی را تغییر می‌دادم؟ در خانه می‌ماندم.»