در وقت اضافه در امارات، ۲۹ اکتبر ۲۰۰۸، آرسنال ۴-۳ از اسپرز جلو است. تام هادلستون توپی را به لوکا مودریچ میرساند که ضربه او تغییر مسیر میدهد. توپ از مانوئل آلمونیا رد شده و به تیرک دروازه برخورد میکند و به مسیر حرکت آرون لنون میرسد، که آن را وارد دروازه میکند و به سمت هواداران اسپرز میدود و سپس روی زمین شیرجه میرود و توسط مودریچ، بنوئیت آسو-اکوتو، دارن بنت و چند هوادار که وارد زمین شدهاند، در بر گرفته میشود. هرج و مرج، برای یک بار هم که شده، به نظر میرسد واژه مناسبی برای توصیف آن باشد.
اما سرگرمی واقعی در یک استودیوی رادیویی در ۱۸ هتفیلدز، لندن SE1؛ خانه قدیمی تاکاسپورت در حال رخ دادن است. با به ثمر رسیدن گل، صدایی خشدار و نامفهوم اما بسیار بلند شنیده میشود. رمزگشایی آن دشوار است – شاید «ERRRRRAAAARRRGGHH» یا شاید «OOEEERRAAGGH».
این فقط یک صداست، اما به وضوح صدای دنی کلی است. او دوباره قدرت تکلم خود را به دست میآورد و ادامه میدهد: «گللللل… گلللل استن گلللل در امارات.» گزارشگر ایان آبراهام و استن کولیمور به هیجان میپیوندند، قبل از اینکه دنی برگردد: «من عاشق فوتبال هستم، استن، عاشقشم.» این یک قطعه رادیویی فوقالعاده است. از یکی از بزرگان مطلق.
دنی هفته گذشته درگذشت. در ادای احترام زیبا در پادکست اسپرز که او میزبانی میکرد – A View From The Lane – چارلی اکلسهیر به طنز تلخی اشاره کرد که برای کسی که اینقدر شیوا و فاضل بود و میتوانست کارهای بسیار بیشتری از «فقط فوتبال» انجام دهد، مشهورترین لحظه او اینقدر ساده است. حتی صدای اولیهاش – که حتی یک کلمه واقعی هم نبود – در آن زمینه عالی بود.
کلماتی مانند پیشگام و پیشرو اغلب در چنین لحظاتی به کار میروند. اما دنی واقعاً بود. من اولین بار او را بیش از ۲۰ سال پیش در بیبیسی لندن ملاقات کردم. به عنوان کسی که در نوجوانی به حرفهای او و دنی بیکر گوش داده بودم، باورم نمیشد که در همان دفتر با آنها باشم.
حرفه او مضحک بود، سردبیری مجله NME و Q، راهاندازی Football365، اما این رادیو بود که من او را میشناختم. او پوچی زندگی را درک میکرد و هرگز فراموش نکرد که چقدر مضحک است که از طریق صحبت کردن در مورد فوتبال امرار معاش کند.
به یاد میآورم در تاکاسپورت در یکی از جامهای جهانی – شاید ۲۰۱۸ – که وارد شدم و او در حال میزبانی یک مسابقه زنده بود، بازی را از تلویزیون تماشا میکرد و از این واقعیت که این یک شغل است، و این شغل او بود، شگفتزده بود.
و او بامزه بود. خدای من، او بامزه بود – چه استعدادی که به او عطا شده بود. روز دیگر بهترینهای بیکر و کلی آپ فرانت را از رادیو ۵ قدیمی در یوتیوب گوش دادم؛ تماسهای شگفتانگیز درباره آرتور کاکس که یک هوادار ناراضی را دو ساعت و نیم در دفترش حبس کرد، مردی که با سر خوک در یک کارخانه سوسیس در پکهام فوتبال بازی میکرد: «من دوست داشتم ضربات والی را وقتی چشمها بیرون میپرید.» هر کسی که تلاش کرده محتوای کمدی فوتبال، از هر نوعی – رادیو، تلویزیون، پادکست، رسانههای اجتماعی – تولید کند، به او مدیون است.
چهارشنبه بعدازظهر گذشته چارلی بیکر و من مجبور شدیم در تاکاسپورت از او تجلیل کنیم. بعدازظهر به وقت بریتانیا، نیمهشب تا ۳ صبح برای من در استرالیا. خواب بودم که تلفنم زنگ خورد و فوراً تصور کردم که از خواب بیدار نشدم و برنامه را از دست دادهام. یک هزارم ثانیه وحشت درونی در من فوران کرد وقتی پریدم و ساق پایم به میز کنار تختم خورد. دنی صحنه مضحک من را که در تاریکی میپریدم و سعی میکردم بچهها را بیدار نکنم، در حالی که یکی از مدیران خبر بسیار غمانگیز را به من میداد، تحسین میکرد.
اگر مدتی را در رادیو گذرانده باشید، با این واقعیت روبرو خواهید شد که مجبورید برنامهها را درست پس از مرگ کسی میزبانی کنید. جک چارلتون، تری ونبلز، جیمی گریز – اما هرگز قبلاً مجبور نبودم از دوستی تجلیل کنم.
صدای پل هاوکسبی میشکند و همه ما میرویم. هواداران وستهام و چلسی تماس میگیرند و اعتراف میکنند که پادکست اسپرز او را گوش میدهند چون اوست. انواع پیامکها داستانهای خندهداری را که در طول ۳۰ سال گذشته در برنامههایش شنیدهاند، بازگو میکنند: مردی که تلویزیونی را به بازی در ایرلند شمالی برد تا بتوانند فینال جام حذفی را تماشا کنند و مجبور بود با نگه داشتن آنتن برای حفظ سیگنال جابجا شود.
لحظهای وجود دارد که فکر میکنم دنی آن را بسیار خندهدار مییافت، زمانی که من غمگین هستم – چون غمانگیز است، و من غمگین هستم – و قبل از استراحت، خطوط اسپانسر را میخوانم: «این برنامه توسط Toolstation ارائه میشود، اولین توقف Toolstation» به شکلی بسیار دلخراش که گویی در حال ادای احترام هستم، فقط با اسپانسرشیپ یک فروشگاه لوازم خانگی. به موقع خودم را میگیرم.
اما مهمتر از همه، پیامهای زیادی از افرادی وجود دارد که هرگز دنی را ملاقات نکروندهاند، که هرگز او را نشناختهاند، اما احساس میکردند که او را میشناسند. ما باور داشتیم که او دوست دارد کمی توجه به او شود.
او قطعاً قدرت ماندگار رادیو را میدانست، حتی با وجود اینکه چشمانداز پخش به سرعت تغییر میکند. این به گونهای ارتباط برقرار میکند که هیچ چیز دیگری نمیتواند. و هیچ چیز این را بیشتر از پیامهایی که از شنوندگان دریافت کردیم که در مقطعی از زمان با مشکل مواجه بودند و دوران بسیار سختی را میگذراندند، بیان نمیکرد و انرژی، شوخطبعی و شادی دنی راهی برای فرار و مرهم بود.
یک میلیون نفر در زندگی دنی مهمتر از من خواهند بود. مسیرهای ما زیاد با هم تلاقی کرد، اما هرگز برای مدت طولانی. من یک چرخدنده کوچک در دنیای او بودم – اما دنی عشق زیادی برای بخشیدن داشت. پیامهای صوتی درباره نحوه پخش از راه دور یا جشن گرفتن پیروزی اسپرز در بیلبائو؛ ادای احترام نشان داد که او تقریباً زمان نامحدودی برای دیگران داشت.
همیشه کلیشهای بسیار بیمزه است که بگوییم تصور کسی که اینقدر پر از زندگی است و دیگر نیست، غیرممکن است – همه ما میدانیم که تاریخ انقضا داریم. در ابتدای اکتبر به او انتخابی داده شده بود: یا به آرامی در طول دو سال از بین برود یا یک عمل جراحی بزرگ اما بسیار پرخطر انجام دهد. دنی هرگز آرام از بین نرفت.
او یک پیام صوتی گروهی واتساپ برای بسیاری از دوستان و همکاران فرستاد، و فکر نمیکنم او از نوشتن آنچه در آن بود ناراحت شود.
«میخواهم بدانید که از بودن در کنار شما لذت بردم، از شما یاد گرفتم، از کار کردن با شما لذت بردم، میدانید چقدر کارم را دوست دارم – این واقعیت که من در آن نسبتاً خوب هستم، ثانویه به میزان لذت بردن من است، اما ببینید من بسیار امیدوارم که مغزها و اراده خودم مرا از این مرحله عبور دهند و بتوانیم همه با هم درباره این پیام بخندیم. اما بدانید که چقدر به شما اهمیت میدهم، چقدر در زندگی من معنی داشتید و در شب پنجشنبه یا صبح جمعه وقتی به آسمان نگاه میکنید یا باد را روی صورت خود احساس میکنید، به من فکر کنید و به آنچه اتفاق میافتد و امیدوارم همه ما در جایی در خط پایین یک نوشیدنی و خنده درباره این موضوع داشته باشیم.»
از «ERRRRRAAAARRRGGHH» تا آن – کلمات او همیشه لحن درستی را منتقل میکردند.
