«جزیرهنشین» مالارد با بمپاستور در چلسی به دنبال افسانه شدن است ملوین مالارد به ندرت بدون لبخند دیده میشود و دلایل زیادی برای حفظ این لبخند دارد. عروسی در ماه ژوئن، انتقال پرهزینه به چلسی، نامزدی در مراسم توپ طلا و اولین تجربه دربی لندن مقابل آرسنال در استمفورد بریج در روز یکشنبه. مهاجم فرانسوی از زندگی لذت میبرد و شخصیت پشت این لبخند که فوراً او را با همتیمیهایش پیوند میدهد، مسری است. مالارد با خنده در پاسخ به اینکه چه چیزی او را خوشحال نگه میدارد، میگوید: «گلها. جدی میگویم، دیدن بچهها، خانوادهها، خانواده خودم در سکوها. این دیوانهکننده است. من عاشق زندگیام هستم، عاشق شغلم هستم، از همسرم راضی هستم و همه چیز خوب است. من به خاطر این چیزها لبخند میزنم، چون خوشحالم.» نمیتوانید حس شگفتی کودکانه را که از این بازیکن ۲۶ ساله هنگام فوتبال بازی کردن به عنوان شغل و زندگیاش ساطع میشود، نادیده بگیرید. دختر کوچکی که دیرتر از بقیه، در شش یا هفت سالگی، پس از امتحان کردن «هر ورزش دیگری»، شروع به بازی کرد، هنوز هم قدردانی عمیقی برای شادیای که فوتبال برایش به ارمغان آورده است، حفظ میکند. عشق به بازی فوری بود، «تا حدی به این دلیل که یک ورزش تیمی است و من عاشق این بودم که بتوانم آن را با همه اعضای تیمم لذت ببرم. سپس همچنین احساس کردم که وقتی فوتبال بازی میکنم، قوی و آزاد هستم. «من باید با انرژی زیاد و با لبخند زیاد بازی کنم. همچنین مهم است که طرفداران مرا بشناسند و با من از فوتبال لذت ببرند.» مالارد در «رِئونیون»، جزیرهای کوچک در شرق ماداگاسکار با جمعیتی کمتر از یک میلیون نفر که مستعمره سابق فرانسه بود و اکنون یکی از مناطق خارج از کشور فرانسه است، بزرگ شد. او میگوید: «این یک جزیره کوچک با مردمانی خوشحال، زندگی خوب و غذای خوب است.» دختران واقعاً فوتبال بازی نمیکردند، اما مالارد راه را هموار کرد: «من به آن بسیار افتخار میکنم.» در ۱۴ سالگی، در یک بازی زیر ۱۵ سال در مرکز ملی فوتبال فرانسه در کلیرفونتین، نظر سونیا بمپاستور را جلب کرد. سرمربی چلسی در آن زمان مسئول آکادمی لیون بود. بمپاستور مادر مالارد را متقاعد کرد که به دخترش اجازه دهد بیش از ۵۶۰۰ مایل دورتر نقل مکان کند، اگرچه خانه از یاد نرفته است. «هر کجا که میروم و هر کجا که به جایی که از آن آمدهام فکر میکنم، میخواهم نشان دهم که از کجا آمدهام و میخواهم جبران کنم و فقط همه را به من افتخار کنم.» امضای قرارداد با چلسی از منچستریونایتد در تابستان امسال، او را دوباره با مدیری که او را از زندگی جزیرهایاش ربود و به او فرصت داد تا رویایش را در یکی از بزرگترین باشگاههای اروپا دنبال کند، متحد کرد. مالارد میگوید: «من منچستریونایتد را هرگز فراموش نخواهم کرد. آنها به من کمک کردند تا تغییری در زندگیام ایجاد کنم، زمانی که واقعاً به تغییر نیاز داشتم.» او عشق زیادی به بسیاری از افراد در باشگاه دارد. با این حال، او میخواست جایی باشد که با جاهطلبیهایش مطابقت داشته باشد. او عاشق زندگی است، اما زندگی کوتاه است. اینکه پس از پیروزی منچستریونایتد در جام حذفی در سال ۲۰۲۴، اوضاع پیشرفت نکرد، برای او ناامیدکننده بود، زیرا عدم حمایت باشگاه از تیم بانوان به طور گسترده گزارش شده بود. مالارد میگوید: «به همین دلیل است که من اینجا هستم. من نمیخواهم هیچ زمانی از دوران حرفهایام را از دست بدهم. فوتبال به سرعت حرکت میکند و گاهی اوقات باید انتخابی را انجام دهید که برای حرفه شما بهترین است. آمدن به اینجا انتخاب خوبی بود. «در چلسی، جاهطلبیهای روشنی وجود دارد: بردن بازی، بردن جامها و ارتقای سطح. این جایی است که من باید باشم.» تلاش بمپاستور یک رأی اعتماد واقعی به او به عنوان یک بازیکن و یک شخص بود. مالارد میگوید: «او از تواناییهای من، انرژی من، شخصیت من آگاه است و میداند که چه چیزی باید یاد بگیرم و کجا باید پیشرفت کنم.» بمپاستور نفوذ دارد. مالارد میگوید: «این فقط در مورد سونیا به عنوان مربی نیست. سونیا همچنین یک بازیکن افسانهای است، [دستیار و شریک او] کامی ابیلی نیز همینطور. آنها فوتبال بازی کردهاند، آنها فوتبال را میشناسند، و وقتی با من صحبت میکنند، من نمیتوانم چیزی بگویم چون آنها بیشتر از من میدانند. این میتواند به شما کمک کند تا خیلی پیشرفت کنید. آنها سطحی را تعیین میکنند که میدانید برای تبدیل شدن به یک افسانه باید به آن برسید.» او معتقد است که لیگ قهرمانان راهی است که میتواند این کار را انجام دهد: «من میخواهم نامم را در صفحهای جدید بنویسم، اما نه هر صفحهای، صفحهای که به یاد میآورید. راه انجام این کار با چلسی بردن چیزی است که باشگاه هرگز نبرده است.» او به عنوان یار تعویضی در پیروزی ۵-۲ خانگی مقابل رئال سوسیداد در مرحله مقدماتی وارد زمین شد و در حالی که بازی ۲-۲ بود، با زدن اولین گل از دو گل خود ۱۲ دقیقه بعد، تفاوت را ایجاد کرد. او میگوید: «حس خوبی بود، خیلی خوب. فکر میکنم این به خاطر شخصیت من هم هست. من بازیکنی نیستم که وقتی اوضاع طبق برنامه پیش نمیرود، بازی کردن با من سخت باشد. من بازیکنی هستم که در هر منطقه از زمین و خارج از آن انرژی میگذارم. دختران این را در مورد من میدانند، آنها میدانند که من به کجا میخواهم بروم.» پس از آن، چند هفته ناامیدکننده به دلیل مصدومیت سپری شد، اما او در پیروزی ۲-۰ چلسی مقابل بیرمنگام گلزنی کرد و در پیروزی ۱-۰ مقابل آستریا وین در روز چهارشنبه نیز حضور داشت. مالارد در حالی که کنار تابلوی «شِد اِند» در صندلیهای آبی سلطنتی استمفورد بریج نشسته است، از چشمانداز بازی مقابل آرسنال هیجانزده است. او میگوید، لبخند هنوز پابرجاست، اما این بار با حالتی مصمم: «همه بازیکنان میخواهند این بازی را انجام دهند. شما سخت تمرین میکنید برای این بازیها مقابل تیمهای بزرگ در ورزشگاههای بزرگ با طرفداران زیادی که منتظر بازی و گلزنی شما
