وقتی منچسترسیتی سرانجام اروپا را فتح کرد، به سختی در اروپا بود. اکنون، به دلیلی کاملاً متفاوت، ممکن است فصل آینده در آنجا نباشد. پیروزی طولانی‌مدت سیتی در لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۲۳ در ورزشگاه آتاتورک استانبول، چند مایلی آسیا، به دست آمد. اکنون آنها در شانزدهمین دوره متوالی لیگ قهرمانان اروپا هستند. با توجه به مجازات‌های احتمالی پس از محکومیت به صدها مورد اتهام وارده از سوی لیگ برتر، این دوره ممکن است آخرین دوره آنها برای مدتی باشد.
اگر دورانی برای سیتی به پایان برسد، این حس ممکن است که پیش‌بینی‌های آخرالزمانی دو دوران دیگر هرگز محقق نشد. سیتی بر اروپا تسلط نداشت، که برخی آن را اجتناب‌ناپذیر می‌دانستند: آنها با حضوری مداوم در مراحل حذفی لیگ قهرمانان، یک بار این رقابت‌ها را بردند و یک بار دیگر به فینال رسیدند. و این تصور که باشگاه‌های انگلیسی، با بودجه لیگ برتر، شکست‌ناپذیر خواهند بود، ممکن است با آنها از بین برود.
شاید با توجه به اینکه دو دوره اخیر لیگ قهرمانان سیتی به ترتیب در مراحل یک‌چهارم نهایی و یک‌هشتم نهایی به پایان رسید، این اتفاق باید زودتر می‌افتاد. آنها قبلاً در رده‌بندی ضریب یوفا اول بودند و اکنون در رده ششم قرار دارند، که بیشتر بر اساس امتیازات کسب شده بین سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ است تا از آن زمان. با حذف آنها، تنها آرسنال در بین نمایندگان انگلیسی در بین هفت تیم برتر باقی می‌ماند؛ شاید توپچی‌ها از لیگ برتر در بین مدعیان اصلی، در کنار پاری سن ژرمن، بایرن مونیخ، بارسلونا و رئال مادرید، به تنهایی قرار بگیرند.
اما این نشان‌دهنده عمق قدرت لیگ برتر است که در هشت فصل گذشته پنج فینالیست لیگ قهرمانان اروپا، شامل لیورپول، تاتنهام، چلسی، سیتی و آرسنال، داشته است. هنگامی که همین پنج باشگاه فصل گذشته در مرحله گروهی رقابت‌ها جزو هشت تیم برتر قرار گرفتند، این موضوع باعث اغراق در مورد تسلط انگلیسی‌ها شد. با این حال، در مرحله یک‌چهارم نهایی، تنها آرسنال و لیورپول باقی ماندند و دومی به طور قاطع توسط پی‌اس‌جی از رقابت‌ها حذف شد.
و در این سناریوی فرضی – اما بسیار محتمل – لیگ قهرمانان بدون سیتی، چالش انگلیسی از کجا خواهد آمد؟ آرسنال، بدیهی است؛ چه شاگردان میکل آرتتا گام نهایی را با پیروزی در رقابت‌ها بردارند یا نه، تصور حضور آنها در مراحل پایانی در دفعات متعدد آسان است. لیورپول، شاید: آنها در دو فصل متوالی در مرحله گروهی اول و سوم شده‌اند و هر بار تنها در برابر پاری سن ژرمن حذف شده‌اند؛ با این حال، تیمی در حال گذار، دور از آن تیم قدرتمندی است که تحت هدایت یورگن کلوپ به سه فینال رسید.
اما فراتر از آن؟ استاندارد در بسیاری از باشگاه‌های پولدار کاهش یافته است. در ۱۳ سال گذشته، منچستریونایتد اغلب برای صعود به لیگ قهرمانان تلاش کرده و در حال حاضر، بعید به نظر می‌رسد که سال آینده در آن حضور داشته باشد. آنها از زمان بازنشستگی سر الکس فرگوسن تنها دو بار به مرحله یک‌چهارم نهایی بزرگترین رقابت باشگاهی اروپا رسیده‌اند.
در دوران کلیرلیک کپیتال، با یا بدون تاد بولی، چلسی تنها یک بار در بین پنج تیم برتر انگلیس قرار گرفته است؛ این ممکن است اکنون تغییر کند، اما علیرغم قهرمانی در جام باشگاه‌های جهان، آنها به شدت به عنوان یک نیروی قاره‌ای در زمانی که حدود ۲ میلیارد پوند صرف بازیکنان کردند، پسرفت کرده‌اند. شاید ژابی آلونسو این را تغییر دهد، اما هیچ تضمینی وجود ندارد. تاتنهام در تابستان مانند مدعیان لیگ قهرمانان هزینه کرد اما در رده هفدهم قرار گرفت و اکنون در منطقه سقوط قرار دارد.
از مدعیان نوظهور، استون ویلا یک جام لیگ اروپا و یک متخصص لیگ اروپا، اونای امری، دارد. آنها در آخرین حضور خود در لیگ قهرمانان اروپا بسیار خوب عمل کردند: بایرن را شکست دادند، به مرحله یک‌چهارم نهایی رسیدند و پی‌اس‌جی را به چالش کشیدند. با این حال، این بهترین سناریو برای باشگاه‌هایی بود که گردش مالی یا تاریخچه اخیر قدرت‌های معمول لیگ برتر را نداشتند. آنها فراتر از وزن خود مشت زدند.
در هر صورت، تیم ویلا اکنون از هم پاشیده است و ممکن است تیم جدید سال آینده به لیگ قهرمانان بازنگردد؛ آنها و نیوکاسل نشان می‌دهند که صعود به لیگ قهرمانان در فصل‌های متوالی دشوار است. نیوکاسل همچنین مشکلات درخشش همزمان در هر دو رقابت برتر انگلیسی و اروپایی را نشان می‌دهد.
این می‌تواند مشکلی برای یک تازه‌وارد در سال آینده باشد. سیتی را حذف کنید، شروع ضعیف یونایتد، ویلا و اسپرز را در نظر بگیرید، و حداقل یکی از مدعیان دوست‌داشتنی می‌تواند خود را در لیگ قهرمانان بیابد. در این مرحله اولیه، برایتون، برنتفورد و اورتون سه جایگاه از پنج جایگاه برتر را اشغال کرده‌اند. این می‌تواند از برخی جهات تغییری خوشایند باشد، اما بعید است که بایرن یا بارسلونا را بترساند.
حتی زمانی که چهره‌های آشناتر درگیر هستند، شواهد اخیر نشان می‌دهد که پول لیگ برتر می‌تواند تیم‌هایش را برای پیروزی در بازی‌های مرحله گروهی مجهز کند؛ کمتر برای بازی‌های حذفی در برابر نخبگان، یا حتی دسته دوم، زمانی که اثرات خسته‌کننده یک فصل انگلیسی در مارس یا آوریل آشکار می‌شود و آنها با حریفان تازه‌نفس‌تری روبرو می‌شوند. با حضور کمتر ابرقدرت‌های فرضی، شاید تیم‌های لیگ برتر بیشتر در مرحله پلی‌آف حذفی و خارج از هشت تیم برتر لیگ قهرمانان قرار بگیرند.
در بسیاری از دوره‌های قبلی، ضریب یوفا بر اساس امتیازاتی که سیتی کسب کرده بود، ساخته شده است. احتمالاً با قدرت خریدشان، تیم‌های لیگ برتر همچنان باید امتیاز کافی در لیگ اروپا و لیگ کنفرانس، و همچنین مرحله گروهی لیگ قهرمانان، جمع‌آوری کنند تا اطمینان حاصل شود که آنها در اکثر سال‌ها پنج سهمیه در رقابت برتر دارند. اما اگر ایده تسلط انگلیسی‌ها مدت‌هاست که اغراق‌آمیز بوده است – با تنها سه قهرمان لیگ قهرمانان در ۱۴ سال گذشته و هفت قهرمان در ۴۲ سال گذشته – این می‌تواند در دنیایی بدون سیتی به طور کامل ناپدید شود.