زمان آن فرا رسیده که مثبت‌اندیشی باورنکردنی خود را گسترش دهیم و با معرفی یازده بازیکنِ بیش از حد ستایش‌شده، دل هواداران باشگاه‌های مختلف لیگ برتر را به دست آوریم.
به هر حال، تعریف فرهنگ لغت کمبریج از «بیش از حد ستایش‌شده» این است: «صفتی به معنای اینکه فرد، مکان یا چیزی بهتر، ارزشمندتر یا مهم‌تر از آنچه واقعاً هست، در نظر گرفته شود. این بازتابی از یک نظر شخصی است که در آن تمجید عمومی یا محبوبیت از کیفیت واقعی فراتر می‌رود.»
توضیح اینکه چرا یک بازیکن بیش از حد ستایش‌شده است، بدون اینکه بی‌رحمانه به نظر برسد، دشوار است، به‌خصوص وقتی که از سوی فردی در دهه سوم زندگی‌اش که بالاتر از سطح آماتور بازی نکرده است، مطرح می‌شود؛ بنابراین این مطلب بیشتر درباره خودِ یازده بازیکن است تا توجیه گنجاندن آن‌ها، که بدون احساس و ظاهر شدن مانند یک احمق، نمی‌تواند انجام شود.
به هر حال، این یازده بازیکن ما هستند، از جمله یک بازیکن آرسنال .
دروازه‌بان: اِمی مارتینز (چلسی) باید اعتراف کنیم که انتقال مارتینز به آبی‌ها را یک پیروزی بزرگ و یک پیشرفت قابل توجه نسبت به رابرت سانچز، نفر شماره ۱ قبلی، می‌دانستیم، و در حالی که او بهتر از سانچز است، مارتینز در سطح باشگاهی مانند آنچه برای آرژانتین می‌بینیم، نیست.
او مدتی است که بسیار مستعد اشتباه بوده و در پیراهن چلسی چند گل مشکوک دریافت کرده است.
مدافع راست: تینولیو فرانکو (نیوکاسل یونایتد) آرون وان-بیساکا راه رفت تا تینولیو فرانکو بتواند بدود. به طرز عجیبی، این دو هرگز به هم تشبیه نمی‌شوند، اما شباهت‌ها وجود دارد.
فرانکو از نظر هجومی نسبتاً محدود است اما در دفاع خوب عمل می‌کند و به طرز عجیبی در سمت ضعیف‌تر خود بهتر است و به عنوان مدافع چپ می‌درخشد. به عنوان مدافع راست، ما خواهان چیزهای بیشتری هستیم و می‌پرسیم چرا منچسترسیتی و آرسنال قبلاً (طبق گزارش‌ها) او را به عنوان هدف انتقال ۵۰ میلیون پوندی شناسایی کرده‌اند.
مدافع میانی: لوی کولویل (چلسی) هیاهوی کولویل از زمان مصدومیت رباط صلیبی او در جولای گذشته کمی فروکش کرده است، اما ما متقاعد نشده‌ایم که او به خوبی آنچه هواداران چلسی به نظر می‌رسد باور دارند، باشد.
چیزهایی در بازی او وجود دارد که دوست‌داشتنی هستند، اما هنوز چیزهای زیادی برای بهبود وجود دارد. آگاهی دفاعی او به کار زیادی نیاز دارد و او نسبتاً کند است.
مدافع میانی: میکی فن‌ده فن (تاتنهام) احتمالاً بیش از حد ستایش‌شده‌ترین بازیکن جهان، فن‌ده فن، سرعت خیره‌کننده‌ای دارد که اغلب او را از مخمصه نجات می‌دهد؛ بدون آن سرعت، او برای گواهد ایگلز بازی می‌کرد.
کاپیتان این یازده نفر همچنین کاپیتان بزرگترین باشگاهِ کم‌عملکرد لیگ برتر است که کاملاً مناسب است.
حالا، او بزرگترین دلیل تاتنهام برای این‌قدر افتضاح بودن نیست، اما شاید وقت آن رسیده که از نگاه کردن به تیمشان و گفتن «می‌دانید، روی کاغذ...» دست برداریم، زیرا بازیکنان به وضوح به خوبی آنچه همه فکر می‌کنند، نیستند. فن‌ده فن بهترین مثال از این است. رئال مادرید؟ عقلتان را از دست داده‌اید.
با این حال، هرچه خط دفاعی بالاتر باشد، برای کسی که مدافع یا خواننده بازی چشمگیری نیست، اما به طرز مضحکی سریع است، بهتر است.
مدافع چپ: آنتونی رابینسون (فولام) پست مدافع چپ به مراتب دشوارترین بود. ما هنوز متقاعد نشده‌ایم. تنها دلیل انتخاب رابینسون این است که او برای مدت طولانی دست‌کم گرفته شده بود و ممکن است اکنون کمی بیش از حد ستایش شود. صادقانه بگویم، دیگر چه کسی اهمیت می‌دهد؟
هافبک دفاعی: لوکاس برگوال (تاتنهام) برگوال به وضوح یک پسر با استعداد است، اما ما در شناسایی اینکه او چه نوع بازیکنی است، مشکل داریم. آیا او یک هافبک دفاعی است، یک هافبک هجومی، یا یک هافبک باکس-تو-باکس؟ برخی استدلال می‌کنند که او هر سه است؛ بیشتر استدلال می‌کنند که او هیچ‌کدام نیست. بهترین ویژگی‌های او چیست؟ در عین حال، ما همچنین نمی‌دانیم بدترین ویژگی‌های او چیست.
در حالی که برگوال بازیکنی دشوار برای تعیین پروفایل خاص است، او با تنها ۲۰ سال سن، زمان در اختیار دارد.
هافبک دفاعی: آدام وارتون (کریستال پالاس) وارتون بازیکن بسیار مرتبی است؛ این قابل بحث نیست، اما مردم طوری رفتار می‌کنند که انگار او تونی کروس است. در واقعیت، او حتی نمی‌تواند در تیم ملی انگلیس جایی داشته باشد. نه جلوتر از الکس اسکات، جردن هندرسون یا ابرچی ازه.
یک چیز دیگر: او دائماً به عنوان یک امضای بالقوه پرهزینه برای منچستر یونایتد یا چلسی، در میان دیگران، مطرح می‌شود، اما این باشگاه‌ها همیشه به دنبال جای دیگری هستند. شاید وارتون به خوبی آنچه همه فکر می‌کنند، نباشد…
ما نمی‌خواهیم بگوییم ساکا تمام شده است، اما میکل آرتتا شایسته است به خاطر آنچه با ستاره جوان آرسنال انجام داده، پشت میله‌ها باشد. او سرعت خود را از دست داده است و انفجار او با توپ در پاهایش همان چیزی بود که به او برتری نسبت به مدافعان کناری حریف می‌داد.
این بسیار، بسیار غم‌انگیز است که چنین بازیکن خاصی فرسوده شده است .
هافبک هجومی: برونو فرناندز (منچستر یونایتد) فرناندز در نیمه دوم فصل گذشته تحت هدایت مایکل کریک فوق‌العاده بود، و وقتی اوضاع خوب پیش می‌رود، می‌تواند غیرقابل مهار باشد، اما وقتی اوضاع کمی خراب می‌شود، رنگ واقعی خود را نشان می‌دهد. او غر می‌زند، زبان بدنش شوکه‌کننده است، و او به همه چیزهایی تبدیل می‌شود که یک کاپیتان باید از آن‌ها اجتناب کند. و او کاپیتان بزرگترین باشگاه انگلیس است.
نه تنها رهبری فرناندز قابل بحث است، بلکه وقتی یونایتد در تقلا است، سبک بازی او تحت بررسی شدید قرار می‌گیرد. اغلب به دنبال پاس‌های رویایی و چشم‌نواز به جای گزینه درست است، ما هر ۱۵ تلاش یک بار یکی را موفق می‌بینیم، و درست مانند آن، او دوباره یک نابغه تمام عیار است. او باید هواداران یونایتد را دیوانه کند.
بال چپ: فیل فودن (منچستر سیتی) ارزش فودن از زمان رقابت برای عنوان بازیکن فصل ۲۰۲۳/۲۴ به طور قابل توجهی کاهش یافته است، با این حال هنوز کسانی هستند که فکر می‌کنند او راه‌حل همه مشکلات انگلیس است. بگذارید همین الان به شما بگوییم: او قطعاً این‌طور نیست.
فودن به ندرت بازیکنی در سیتی است که وقتی اوضاع اشتباه پیش می‌رود، برجسته شود و اوضاع را درست کند، اما وقتی همه چیز خوب است، او بهترین فوتبال خود را بازی می‌کند. کمی شبیه برونو، اگرچه کوتاهی‌های فودن بیشتر نادیده گرفته می‌شوند.
و البته، همه ما سابقه او برای انگلیس را می‌دانیم که افتضاح است. او چهار گل در ۴۹ بازی دارد. با این حال هر بار که او از ترکیب کنار گذاشته می‌شود، فکر می‌کنید هری کین در خانه مانده است.
نوک حمله: برایان بروبی (ساندرلند) انتخاب دشوار بین بروبی و ایگور تیآگو از برنتفورد، اما ما فقط اولی را انتخاب کردیم. تیآگو بازیکن جذابی نیست، اما او فصل گذشته ۲۲ گل در لیگ به ثمر رساند و در پنجره نقل و انتقالات تابستانی به سختی به عنوان یک گزینه پرهزینه مطرح شد. این، همراه با نیاز به یک بازیکن ساندرلند در اینجا، به بروبی برتری می‌دهد. حتی اگر او یک بارکلیزمن مدرن باشد .
آن بارکلیزمن در او باعث می‌شود بروبی بازیکن سرگرم‌کننده‌ای باشد، اما هفت گل در لیگ برتر ۲۵/۲۶ بازدهی خوبی نیست. مردم فقط به دلیل اینکه او قوی است و کمی به سبک قدیمی‌ها شبیه است، این اعداد را نادیده می‌گیرند.