منچستریونایتد، بارسلونا، یوونتوس، پاری سن ژرمن، چلسی و رئال مادرید همگی ثروت زیادی را برای جذب برخی از بزرگترین فوتبالیست‌های نسل خود صرف کرده‌اند. و گاهی اوقات، اوضاع برایشان بدتر شده است.
این موضوع مضحک به نظر می‌رسد. چگونه امضای قرارداد با پادشاهان اثبات شده فوتبال می‌تواند یک تیم را بدتر کند؟ چون در دنیای واقعی، فوتبال مانند حالت حرفه‌ای فیفا کار نمی‌کند.
ما هشت بازیکن بزرگ را شناسایی کرده‌ایم که تأثیر منفی بر باشگاهی که به آن پیوسته‌اند، داشته‌اند.
رود فن نیستلروی به منچستریونایتد
فن نیستلروی! یکی از بالینی‌ترین مهاجمان تاریخ لیگ برتر؟ حتماً نه؟ با ما همراه باشید.
سر الکس فرگوسن بیش از یک سال به دنبال این هلندی بود و صبورانه منتظر ماند تا او از مصدومیت شدید زانو بهبود یابد، قبل از اینکه سرانجام در سال ۲۰۰۱ او را به اولدترافورد بیاورد.
یونایتد به تازگی سه قهرمانی متوالی لیگ برتر را کسب کرده بود. فن نیستلروی قرار بود آنها را در اوج نگه دارد.
هیچ تردیدی در مورد درخشش فردی او وجود ندارد. او در تنها ۲۱۹ بازی ۱۵۰ گل به ثمر رساند و در فصل ۲۰۰۲-۰۳ کفش طلایی را به دست آورد.
اما آیا او واقعاً همان چیزی بود که آنها نیاز داشتند؟ پنج فصل او با کمترین دوران فرگوسن در دوران لیگ برتر همزمان شد و تنها یک عنوان قهرمانی لیگ، یک جام حذفی و یک جام اتحادیه به دست آورد.
این را با پنج سال قبل و بعد از آن مقایسه کنید. چهار قهرمانی لیگ، یک جام حذفی و یک لیگ قهرمانان قبل از ورود او. چهار عنوان دیگر، دو جام اتحادیه و یک لیگ قهرمانان دیگر پس از آن.
عوامل دیگری نیز در ناکامی‌های اولیه یونایتد در اوایل دهه ۲۰۰۰ نقش داشتند، از جمله جذب‌های مشکوک و تیمی در حال گذار.
فن نیستلروی ریشه همه مشکلات آنها نبود، اما ساختن همه چیز حول یک شکارچی در محوطه جریمه در نهایت دستورالعمل موفقی نبود.
آندری شوچنکو به چلسی
قهرمانان متوالی لیگ برتر. ژوزه مورینیو در راس کار.
یک مهاجم نسل طلایی که برنده توپ طلا شده بود، برای رساندن آنها به سطح بعدی می‌آمد.
چه چیزی می‌توانست اشتباه پیش برود؟
زلاتان ابراهیموویچ به بارسلونا
تصمیم بارسلونا برای جدا شدن از مقدار زیادی پول و ساموئل اتوئو، که مهره کلیدی تیم پپ گواردیولا در کسب سه‌گانه بود، سال‌ها بعد همچنان گیج‌کننده است.
ابراهیموویچ یک قهرمان سریالی و گلزن فوق‌العاده بود، اما شخصیت بزرگتر از زندگی او همیشه با جمع‌گرایی دقیق گواردیولا جور در نمی‌آمد.
ابراهیموویچ در اتوبیوگرافی خود گفت: «لیونل مسی شگفت‌انگیز است. او کاملاً شگفت‌انگیز است. او در ۱۳ سالگی به بارسا پیوست. او در آن فرهنگ بزرگ شد و مشکلی با این مزخرفات مدرسه ندارد.»
بارسا عنوان قهرمانی لیگ خود را حفظ کرد، اما ابراهیموویچ ظرف یک سال رفت. در همین حال، اتوئو با اینتر دومین سه‌گانه متوالی را برد و باشگاه سابق خود را در مسیر حذف از لیگ قهرمانان قرار داد. آخ.
حداقل این آسیب ماندگار نبود. گواردیولا ابراهیموویچ را با داوید ویا جایگزین کرد که بسیار مناسب‌تر بود و به بارسلونا کمک کرد تا یک لیگ قهرمانان دیگر را ببرد. خریدی که باید از ابتدا انجام می‌دادند.
کریستیانو رونالدو به یوونتوس
ارتش مریدان آنلاین رونالدو به ۱۰۱ گل او در ۱۳۴ بازی برای یوونتوس اشاره خواهند کرد و پیشنهاد می‌دهند که ما مزخرف می‌گوییم.
حق با شماست. این تعداد زیادی گل است. کارت عالی بود رونالدو. اما این نادیده گرفتن کل نکته اصلی این مقاله است.
آیا تیم با حضور رونالدو بهتر شد؟ نه. آیا بدتر شد؟ به وضوح.
یوونتوس رکورد نقل و انتقالات خود را شکست تا رونالدو را به عنوان آخرین قطعه پازل جذب کند، پس از اینکه دو فینال از چهار فینال قبلی لیگ قهرمانان را از دست داده بود. چه کسی بهتر از بهترین گلزن تاریخ رقابت‌ها، تازه از سه‌گانه تاریخی رئال مادرید؟
در عوض، آنها در اروپا رو به عقب رفتند و با شکست‌های شوکه‌کننده متوالی مقابل آژاکس، لیون و پورتو مواجه شدند. در سال‌های قبل، آنها عمیق‌تر رفته و توسط بارسلونا، بایرن مونیخ و رئال مادرید حذف شده بودند.
آنها دو اسکودت دیگر بردند، اما قبلاً هفت قهرمانی پیاپی را کسب کرده بودند. تا فصل آخر رونالدو، بانوی پیر به رده چهارم سقوط کرد و دوران خشکسالی قهرمانی را آغاز کرد که امروز نیز ادامه دارد. می‌توانید این انتقال را به عنوان اشتباه کلیدی که باعث افول آنها شد، مشخص کنید.
کریستیانو رونالدو به منچستریونایتد
باز هم، پیرز مورگان‌های چاپلوس شما در این دنیا به ۲۴ گل رونالدو در تمام رقابت‌ها در فصل ۲۰۲۱-۲۲ اشاره خواهند کرد و پیشنهاد می‌دهند که او نمی‌توانسته مشکل باشد.
این یک استدلال منطقی است اگر فوتبال را در نهایت به عنوان تلاش خودخواهانه یک مرد چهاردهه برای زدن هزار گل بدانید.
در دنیای واقعی، جایی که این ورزش به طور کلی یک تلاش جمعی تلقی می‌شود، منچستریونایتد پس از بازگرداندن رونالدو به اولدترافورد به شدت رو به عقب رفت.
اولین بازی او مانند بازگشت مسیح در اولدترافورد مورد استقبال قرار گرفت و شرم‌آورترین چیزی را که تا به حال توسط یک روزنامه‌نگار ورزشی نوشته شده بود، برانگیخت. ماه عسل دوام نیاورد. تیم سولسشر با تلاش برای حمل یک فوق ستاره سالخورده که نمی‌خواست (نمی‌توانست؟) پرس کند، به هم ریخت.
فصل قبل، آنها دوم شده بودند و بدون شکست در خانه بازی می‌کردند. سپس در بازی افتتاحیه خود لیدز را ۵-۱ در هم کوبیدند. نه ماه بعد، یونایتد با کمترین امتیاز تاریخ خود در لیگ برتر در رده ششم قرار گرفت.
درست مانند یوونتوس، آنها سال‌ها بعد هنوز با پیامدهای آن دست و پنجه نرم می‌کنند.
لیونل مسی به پاری سن ژرمن
هواداران رونالدو ساکت. این هم کمی تعادل.
منصفانه بگوییم، دو سال مسی در پاری سن ژرمن عمدتاً کسب و کار معمول برای پروژه قطری بود. سلطه داخلی، دو قهرمانی متوالی لیگ، ناامیدی در اروپا. شما به طور منطقی می‌توانید استدلال کنید که او آنها را بدتر نکرد.
اما مسی شاید نماد نهایی جایی بود که آن پروژه قبل از انقلاب لوئیس انریکه اشتباه رفت. قدرت ستاره‌ای بیش از حد، تعادل کم. پی‌اس‌جی در سال ۲۰۲۰ تا نزدیکی قهرمانی در لیگ قهرمانان پیش رفته بود، اما اضافه کردن یک مهاجم دیگر که کمکی در خارج از توپ به نیمار و کیلیان امباپه نمی‌کرد، مشکلات آنها را تشدید کرد.
فوتبال مدرن به سادگی نمی‌تواند سه بازیکن بدون توپ را در خارج از مالکیت تحمل کند. حتی اگر آنها بهترین سه مهاجم جهان در آن زمان بوده باشند.
کیلیان امباپه به رئال مادرید
آیا تم این موضوع را حس می‌کنید؟
امباپه ۹۴ گل در ۱۱۴ بازی برای رئال مادرید به ثمر رسانده است. فوق‌العاده. اما ما این نکته را قبلاً در مورد فن نیستلروی، رونالدو و مسی گفته‌ایم. فوتبال یک ورزش تیمی است.
امباپه که به طور گسترده بهترین بازیکن جهان تلقی می‌شود، به قهرمانان فعلی اسپانیا و اروپا پیوست. پس چرا آنها رو به عقب رفته‌اند؟
عدم جایگزینی تونی کروس و لوکا مودریچ شاید مسئله بزرگتری باشد، اما مادرید به طور فزاینده‌ای شبیه پروژه شکست خورده کهکشانی‌ها است که امباپه آن را ترک کرد. آیا این یک تصادف است؟
پاری سن ژرمن و رئال مادرید چهار قهرمانی از پنج لیگ قهرمانان اخیر را بین خود تقسیم کرده‌اند. امباپه در تمام این مدت برای هر دو بازی کرده است، اما هیچ کدام را به نام خود ندارد.
شاید وقت آن رسیده که به توصیه لوئیس انریکه گوش فرا دهیم، در آینه نگاه کنیم و از خود بپرسیم چرا.
فلوریان ویرتز به لیورپول
مرد درست، زمان اشتباه؟ لیگ اشتباه؟ یا صرفاً بیش از حد ارزش‌گذاری شده؟
هر توضیحی که باشد، ویرتز ما را به یاد خوان سباستین ورون در منچستریونایتد می‌اندازد. اگرچه آندونی ایراولا به هیچ وجه از آن دسته افرادی نیست که از کنفرانس مطبوعاتی خارج شود و او را «بازیکن فوق‌العاده‌ای» اعلام کند.
فراموش کردن اینکه ویرتز چقدر پس از درخشش در تیم شکست‌ناپذیر بایر لورکوزن ژابی آلونسو مورد توجه بود، آسان است.
جیمی کاراگر ناامیدی را خلاصه می‌کند:
«متاسفم که این را می‌گویم، فلوریان ویرتز، این کار نمی‌کند و تا کنون کار نکرده است.
مدافع سابق لیورپول گفت: «من به سختی می‌توانم یک بازی را به خاطر بیاورم که او لیورپول را برنده کرده باشد، او مردی بوده باشد که شما دوست دارید.
او برای ستاره لیگ برتر شدن خریداری شد. فکر می‌کردم او می‌تواند کوین دی بروینه سیتی باشد، که فکر می‌کنم در مقاطعی لیورپول را در رقابت‌های قهرمانی لیگ پشت سر گذاشته است.
اما فکر می‌کنم می‌توان استدلال کرد که ۱۰ یا ۱۲ بازیکن در دوران لیگ برتر لیورپول در آن پست وجود داشته‌اند که بیشتر از فلوریان ویرتز عمل کرده‌اند.»