«من یک روز در خیابان راه می‌رفتم و کسی به من نزدیک شد و گفت: «فکر می‌کنم باید مدل شوی»»، مدافع تیم بروملی، عمر سوونمی، این را می‌گوید. او در حال حاضر رویای بسیاری از مردم را به عنوان یک فوتبالیست حرفه‌ای دنبال می‌کرد، اما توانست در دنیای مد نیز شخصیتی دیگر از خود نشان دهد. شباهت کمی بین سختی‌های فوتبال در لیگ‌های پایین و هفته مد میلان وجود دارد، اما این بازیکن ۳۱ ساله در هر دو دنیا مهارت دارد.

شغل دوگانه سوونمی، سفر به دانکستر را با بازدید از پاریس در هم می‌آمیزد. روز شنبه، بروملی تحت هدایت مدیر جدید خود، کارل رابینسون، به ردینگ سفر می‌کند تا از انتهای جدول لیگ یک فاصله بگیرد و این مدافع میانی، حتی پس از برخورد اتفاقی‌اش با کارمند یک آژانس مدلینگ که افق دید او را گسترش داد، به وضوح می‌داند که تمرکز او بر کجاست.

«به من گفته می‌شد که به یک کار بروم یا حتی برای یک کار رزرو می‌شدم و آن‌ها می‌گفتند: «اوه، ما می‌خواهیم که تو سه روز به آلمان بیایی»»، سوونمی می‌گوید. «اما من مجبور بودم بگویم: «نمی‌توانم این کار را انجام دهم، اولویت من فوتبال است.» هرچقدر هم که [مدلینگ] سرگرم‌کننده و متفاوت باشد، شغل اصلی من نیست. فوتبال اولویت من بود و هست.

«این فوق‌العاده است، کارهایی که در مدلینگ انجام داده‌ام. رفتن به هفته مد میلان، بردن به هفته مد پاریس با برندهایی مانند کریستین لوبوتین سطحی است که هرگز فکر نمی‌کردم به آن برسم یا ممکن باشد وقتی که تازه شروع کرده بودم. برخی از افرادی که در این راه ملاقات کرده‌ام… وقتی برای بربری راه رفتم، با کانیه وست ملاقات کردم… فقط افراد مشهور و کسانی که با گوش دادن به موسیقی آن‌ها بزرگ شدم و احساس می‌کنم بدون آن احتمالاً اتفاق نمی‌افتاد.»

سوونمی دو بار در ماه در کلاس پیلاتس نوبو با مربی مارشا لیندسی در هتل پنج ستاره‌ای به همین نام در مرکز لندن شرکت می‌کند. او با قد ۱.۹۸ متر (۶ فوت ۶ اینچ) حضوری تاثیرگذار دارد و در طول جلسه صورت خود را در هم می‌کشد زیرا عضلاتش برای حفظ آمادگی او برای هر دو حرفه‌اش تحت فشار قرار می‌گیرند. این به او کمک می‌کند تا با مهاجمان قدرتمند مقابله کند و در رسانه‌های اجتماعی به عنوان بخشی از کمپین‌های مدلینگ ظاهر شود. «دو روز پیش یکی از مربیان فعلی من گفت: «دیروز در اینستاگرامم دیدم که یک کت پوشیده بودی. می‌توانی یکی برای من تهیه کنی؟» سوونمی می‌گوید. «اما من مجبور شدم توضیح دهم که اینطور کار نمی‌کند.»

مسیر شغلی سوونمی از زمانی که اولین باشگاه خود، ایپسویچ، را بدون بازی ترک کرد، مسیر یک بازیکن واقعی در لیگ‌های پایین بوده است، شامل دوره‌هایی در یئوویل، کولچستر و – بین دو دوره حضور در بروملی – ساتون. در صحنه مد، او با برخی از بزرگترین نام‌های صنعت در حالی که برندهای طراح را تبلیغ می‌کرد، همراه بود و قصد دارد پس از بازنشستگی از شغل روزانه‌اش، به این کار ادامه دهد. او از رسانه‌های اجتماعی نه تنها برای انتشار ویدئوها و تصاویر از عکاسی‌ها، بلکه برای نشان دادن واقعیت زندگی به عنوان یک فوتبالیست استفاده می‌کند.

«هواداران و همه کسانی که شما را روز شنبه یا سه‌شنبه یا هر روزی که بازی می‌کنید تماشا می‌کنند، شما را برای ۹۰ دقیقه می‌بینند و تمام تلاشی را که برای حرفه‌ای بودن در فوتبال لازم است، نمی‌بینند»، سوونمی می‌گوید. «ما برای دو روز [برای بازی‌های خارج از خانه] از خانواده‌هایمان دور هستیم؛ ما روز جمعه تمرین می‌کنیم و سپس حرکت می‌کنیم، شاید هفت ساعت سفر با اتوبوس داشته باشیم. کارهایی برای انجام دادن در هتل داریم، جلسات کششی، جلسات استخر، تغذیه. بیدار می‌شویم و کارهای بیشتری برای انجام دادن داریم و این کل روند آماده‌سازی است که می‌خواهم به آن‌ها نشان دهم و به آن‌ها بینشی از آنچه انجام می‌دهیم بدهم.»

فصل گذشته، سوونمی به بروملی کمک کرد تا برای اولین بار به دسته سوم صعود کند. این پیشرفت دشوار بوده و باعث شد مدیر با سابقه طولانی، اندی وودمن، شغل خود را از دست بدهد. «همانطور که از جایگاه ما در جدول پیداست، سخت بوده است»، سوونمی می‌گوید. «این یک لیگ کاملاً متفاوت است. تفاوت بین لیگ یک و لیگ دو بسیاری از بازیکنان را غافلگیر کرده است، اما ما در حال تلاش هستیم، ما سخت کار می‌کنیم و مطمئنم که اوضاع برای ما بهتر خواهد شد.»

سبیلی با دقت تراشیده شده بالای لب سوونمی برای جمع‌آوری پول برای موتمبر قرار گرفته است. او روز چهارشنبه در یک رویداد خیریه صحبت می‌کند تا اهمیت سلامت روان را برجسته کند، موضوعی که از زمان خودکشی بهترین دوستش به قلب او نزدیک است. «این چیزی است که واقعاً در قلب من عمیق است، فقط صدای مردم بودن و تلاش برای ایجاد تفاوت به هر شکلی که می‌توانم»، سوونمی می‌گوید. «من در واقع در یک سفر خارج از خانه بودم و تماسی از پدرش دریافت کردم تا خبر را به من بدهد.

«همه در اتوبوس از من می‌پرسیدند چه اتفاقی افتاده و من واقعاً با کسی صحبت نمی‌کردم و سپس فکر می‌کنم وقتی به خانه رسیدیم، چهار یا پنج ساعت طول کشید. مدیر مرا کنار کشید و باعث شد کمی با او صحبت کنم. با نگاهی به گذشته، آن واقعاً کمک کرد، بنابراین فکر کردم اگر بتوانم به کسی کمک کنم تا صحبت کند یا بداند که صحبت کردن با کسی اشکالی ندارد، پس من قطعاً برای آن اینجا هستم.»