مایکل کریک، کاملاً واضح است، مشکل منچستریونایتد نیست. و متأسفانه، او احتمالاً راهحل نیز نخواهد بود. احتمالاً هیچ مربی واحدی وجود ندارد که بتواند تمام مشکلات اولدترافورد را به صورت فردی برطرف کند. یک مربی نمیتواند مالکیت «ناخوشایند یا مدیران غیرقابل پاسخگو را تغییر دهد. در حال حاضر، تمام کاری که یک مربی یونایتد میتواند انجام دهد این است که به یک تیم توانا اما معیوب الهام بخشد تا فراتر از مجموع اجزای خود عمل کند. کریک، مانند برخی دیگر قبل از او، بهبود سریع و چشمگیری را در ۱۷ بازی در نیمه دوم فصل گذشته ایجاد کرد. اما وقتی زمان ساختن چیزی پایدارتر فرا میرسد، کریک آخرین نفری است که با این واقعیت روبرو میشود که یونایتد به سادگی برای پایداری ساخته نشده است. کریک ممکن است هنوز فرمول پیروزی را کشف کند. به خاطر مربیان انگلیسی، کسانی که دیدگاه نسبتاً خنثی دارند باید امیدوار باشند که او بتواند. اما چه کسی واقعاً معتقد است که این یک چشمانداز محتمل است؟ موفقیت او به عنوان مربی موقت بر اساس شناسایی راه حلی بود که فقط یک نفر در جهان - سلف او - نمیتوانست آن را ببیند در حالی که رویکردی عمدتاً مبتنی بر احساسات را برای مربیگری اتخاذ کرد که قبلاً برای مربیان موقت در اولدترافورد بسیار خوب عمل کرده است. احساسات - همانطور که از دوران گذشته یونایتد میدانیم - معمولاً دوام نمیآورند. برای موفقیت پایدار، باید با استحکام تاکتیکی، ذهنی یا فیزیکی تقویت شود - ایدهآل هر سه - و یونایتد کریک به نظر میرسد که مقدار ناکافی از هر یک از این ویژگیها را دارد. بنابراین در حالی که INEOS بین چنگکها لغزیده و پلهای اشتباه را میسوزاند ، و گلیزرها حتی تظاهر به اهمیت دادن نمیکنند، ناگزیر، بقیه ما میتوانیم در مورد اینکه کدام مربی ممکن است بعدی باشد، وقتی یونایتد دکمه بازنشانی را در دسترسترین حالت فشار میدهد، فکر کنیم. مثل همیشه، این لیست الهامبخشی از نامزدهای بالقوه نیست . یک نام کاملاً واضح وجود دارد: ادی هاو. واضح نه به این معنا که او بهترین صلاحیت یا مناسبترین فرد برای شغلی است که ممکن است در هر صورت غیرممکن باشد. اما چهره هاو، به همان اندازه بیضرر و غیرقابل اعتراض که هست، احتمالاً نمیتواند بیشتر از این به مالکیت فعلی یونایتد جذاب باشد اگر روی آن خالکوبی فرد قرمز وجود داشت. پس از مربی احساساتگرا، یونایتد تمایل دارد به سراغ یک تاکتیسین برود. اما اگر آنها قرار است از حلقه معیوب خود خارج شوند، باید به مربیای اعتماد کنند که، حداقل در ابتدا، بازیکنان و مدیران را از منطقه امن خود خارج کند. «کسی مثل ژوزه مورینیو؟» میشنوم که میپرسید. و اجازه دهید بگویم، بدبینی به شما نمیآید. مورینیو در مورد بسیاری از مسائل در یونایتد درست میگفت ، اما یونایتد برای مورینیو آماده نبود. در سال ۲۰۱۶، دوران پس از سر الکس فرگوسن هنوز در مراحل اولیه خود بود. فرض بر این بود که موفقیت اجتنابناپذیر است زیرا، تحت فرگوسن، بود. برای اد وودوارد، همدستانش و بسیاری از بازیکنان، تمام این تکانها ناپسند و غیرضروری بود. هیچکس با اختیاری نفهمیده بود که هالهی یونایتد با فرگوسن رفت. حالا، حتی اگر هنوز آن را ندانند، یونایتد به کمی «نامردی» نیاز دارد. کسی با اعتبار، سوابق و شدت لازم برای فشار دادن مدیران بالاتر از خود و کشیدن بازیکنان پایینتر از خود. که ما را به آنتونیو کونته میرساند. در ایتالیا صحبتهایی وجود دارد که این مربی ۵۷ ساله در مورد نقش یونایتد مورد پرسوجو قرار گرفته است ، اگرچه گزارشهای دیگر از نزدیکتر به خانه میگویند که هیئت مدیره یونایتد به کریک ایمان دارند. این خوب است. زیرا کاپیتان سابق باشگاه شایسته زمان بیشتری برای تثبیت خود به عنوان مربی دائمی است. یونایتد در تابستان امسال با موفقیت اولیه کریک در گوشه رینگ قرار گرفتن را پیشبینی نکرده بود، اما پس از آن، آنها مجبور بودند ابزارهایی را که او - یا هر کس دیگری - برای ادامه پیشرفتشان نیاز داشت، فراهم کنند. یونایتد در انجام این کار شکست خورد. مغزهای استخدامی «بهترین در کلاس» آنها ظاهراً قادر به تمرکز بر بیش از یک منطقه از تیم برای تقویت در هر پنجره نیستند. سال گذشته، حمله بود. امسال تابستان، خط میانی آنها. با امتناع از رسیدگی به دفاع - همان دفاعی که اریک تن هاگ چهار سال پیش در اختیار داشت - تا حداقل سال ۲۰۲۷، آنها کریک را محکوم به شکست کردهاند. اما یونایتد میداند که کریک از بازیکنان یا مافوق خود شکایت نخواهد کرد. حداقل نه به صورت عمومی. در حال حاضر، کریک، همیشه دیپلمات، در تلاش است تا همه را راضی کند اما تقریباً هیچکس را خوشحال نمیکند. تغییر از آرامش کریک به خشونت کونته یک شوک عظیم برای تقریباً همه در اولدترافورد خواهد بود. اما آیا این همان چیزی نیست که برای بلند کردن یونایتد از چرخه بیرمق و متوسط بودن لازم است؟ کونته برنده میشود. و یونایتد بهتر از هر کسی میداند که ساختن در حین پیروزی آسانتر است. کونته به عنوان مربی، شش قهرمانی در کارنامه خود دارد، از جمله چهار قهرمانی با چهار باشگاه مختلف - یوونتوس، چلسی، اینتر و ناپولی - از زمانی که یونایتد آخرین بار لیگ برتر را برد. بارها، این ایتالیایی تیمهای کمتر از حد انتظار و با عملکرد ضعیف را تحویل گرفته و آنها را به برنده تبدیل کرده است. یونایتد برای بازیکنان خود تجربه لیگ برتر را ارزش قائل است - کونته تیمی از چلسی را به ارث برد که در سال ۲۰۱۵/۱۶ دهم شد و در عرض یک سال آنها را قهرمان ۹۳ امتیازی کرد. جدول لیگ برتر در حالی که کونته چلسی را مربیگری میکرد انفعالی که در دوران مدرن تیمهای یونایتد را فرا گرفته است، تقریباً به طور قطع از بین خواهد رفت. تیمهای کونته، چه در مالکیت توپ و چه بدون توپ، چیزی جز پرخاشگر نیستند، تیمهای پیروز همیشه بازتابی از مربی خود هستند. او یک هویت به ارمغان میآورد، اما نه آنقدر رادیکال که نتواند سازگار شود. تیمهای کونته بر اصول
