در آخرین بازی خود در سال ۲۰۲۶، سوکروس یادآوری شد که هنوز در حال پیشرفت هستند و در دیداری دوستانه با نتیجه ۲-۰ مغلوب اردن شدند. این نتیجه نتوانست فشار نیمه اول اردن بر دروازه حریف و همچنین اشتباهات سهوی و لحظات فراموش‌نشدنی که امیدهای استرالیا را برای زدن ضربه‌ای در پاسخ از بین برد، منعکس کند.

خوش‌بینی در میان طرفداران استرالیا پس از پیروزی راحت مقابل قهرمان فعلی آسیا، قطر، در روز جمعه بالا بود، اما در روز سه‌شنبه به سرعت مشخص شد که اردنی‌ها حریف بسیار سرسخت‌تری خواهند بود. این بار استرالیایی‌ها بودند که در نیمه اول مورد هجوم قرار گرفتند، زیرا تیم اردن با الهام از موسی التعمری با سرعت بالا و قصد بی‌رحمانه به جلو حمله می‌کرد، هر زمان که فرصتی پیش می‌آمد یا فضایی در دفاع سوکروس ایجاد می‌شد.

مردان استرالیا در سال‌های اخیر اغلب تحت فشار قرار گرفته‌اند، اما توانسته‌اند فشار را بدون ناراحتی زیاد تحمل کنند. با این حال، در طول نیمه اول پرمخاطره، آنها بارها مجبور به عقب‌نشینی شدند تا اردن را در مقابل خود نگه دارند، زیرا سرعت التعمری و محمود المرضی آنها را به عقب راند و از شکل‌گیری دفاعی آنها جلوگیری کرد. این امر با حمایت پرشور تماشاگران تقویت شد که حتی با وجود انتقال بازی از امان به دوحه، سطح تهدید ضمنی را حتی در زمان فروپاشی حملات، افزایش می‌داد.

در عرض چند دقیقه پس از سوت آغاز، المرضی شوتی را به سمت دروازه فرستاد، هرچند که با دخالت الساندرو چیرکاتی و هری سوتار همراه بود. التعمری که توسط سوتار به بیرون هدایت شد، پس از آن دوباره پاتریک بیچ را مجبور به مهار توپ کرد و دقایقی بعد پس از ورود به فضایی که لوکاس هرینگتون در جلو خالی گذاشته بود، توپ را به بالای دروازه کوبید. سه شوت در شش دقیقه، همان تعداد شوت‌هایی که تیم تونی پوپوویچ در ۹۰ دقیقه مقابل قطر دریافت کرده بود.

فشار ادامه داشت و التعمری در محوطه جریمه با حرکات نمایشی در سراسر زمین، کانر متکالف را مجبور به دادن پنالتی در دقیقه ۳۱ کرد. و در حالی که بیچ توانست ضربه پنالتی او را با پای خود دفع کند، چند نفر گل اول او را که سه دقیقه بعد به گوشه پایین دروازه کوبیده شد، نادیده گرفتند. در واقع، بیشتر افراد او و هم‌تیمی‌های اردنی‌اش را بدشانس می‌دانستند که در پایان نیمه اول تنها یک گل به ثمر رسانده بودند.

برای استرالیایی‌ها، این گل مجازاتی برای لمس‌های بی‌دقت و پاس‌های اشتباه بود که در طول ۴۵ دقیقه اول فوتبال تیمی آنها را آلوده کرده بود. این بار، هرینگتون فرد بدشانسی بود که مجازات شد، لمس اشتباه او به عامر جاموس برخورد کرد، که توپ را به فضای خالی گذاشته شده توسط مدافع هال فرستاد و به التعمری اجازه داد تا کار خود را انجام دهد.

سوتار با دیزل هرینگتون در نیمه دوم تعویض شد – مدافع لستر که نیمه دوم را از روی سکوها با لباس شخصی تماشا می‌کرد – و استرالیا توانست تعداد حملات اردن را کاهش دهد – شدت نیمه اول «شوالیه‌ها» قابل دوام نبود – اما کاری نکرد که نشان دهد در آستانه تغییر روند بازی هستند.

آنها همچنین با لمس توپ خود ناامید شدند، حتی زمانی که توانستند توپ را به مناطق خطرناک‌تر زمین برسانند – پوپوویچ در طول نیمه دوم نیمکت خود را خالی کرد – و آنها با تنها یک تلاش ضعیف روی دروازه، از رایلی مک‌گِری در دقیقه ۴۹، بازی را به پایان رساندند. علاوه بر این، دنیل ارزانی، بازیکن تعویضی، ۱۵ دقیقه پس از ورودش کارت زرد دوم را دریافت کرد و استرالیا را ۱۰ نفره کرد و علی علوان در دقیقه ۹۳ تیر خلاص را زد.

با به تعویق افتادن جام ملت‌های آسیا، قرارداد پوپوویچ به پایان رسیده است. تیم تحت هدایت او پیشرفت قابل توجهی داشته است، اما سه‌شنبه نشان داد که پیشرفت در فوتبال به ندرت خطی است. با ورود به سال ۲۰۲۷، سوال این است که چه کسی بازخواهد گشت. پوپوویچ؟ یا شخص دیگری؟ اگر مورد دوم درست باشد، قطعاً این راهی نبود که او می‌خواست برود.