جایگزینی بهترین مدیر تاریخ باشگاه هرگز آسان نیست؛ فقط از منچستریونایتد بپرسید. یونایتد پس از کسب ۱۳ قهرمانی لیگ برتر در دوران ۲۷ ساله سر الکس فرگوسن، اکنون ۱۳ سال بدون قهرمانی سپری کرده است. امروز، آنها پس از بدترین شروع در چهار دهه اخیر، خود را در منطقه سقوط می‌یابند.
رقیب همشهری آنها نیز این درس را به سختی می‌آموزد. پس از یک دهه پر از جام، پپ گواردیولا پس از فصل گذشته از سرمربیگری منچسترسیتی کناره‌گیری کرد. دستیار سابق او، انزو مارسکا، هدایت تیم را بر عهده گرفت.
لغزش‌ها، جهش‌ها و توقف‌ها
دوران مارسکا با شکست ۳-۰ مقابل آرسنال در جام خیریه آغاز شد، اما سیتی با نمایشی هیجان‌انگیز در بازی افتتاحیه لیگ خود بازگشت و با دو گل دیرهنگام مقابل بورنموث، شکست زودهنگام را جبران کرد. آنها هفت بازی بعدی خود را بردند تا اینکه با نتیجه ۴-۲ مغلوب قهرمان فعلی اروپا، پاری سن ژرمن، شدند، اما با پیروزی مقابل ایپسویچ تاون و آ.ا.ک آتن پاسخ دادند.
با این حال، از آن زمان، چرخ‌ها شروع به جدا شدن کرده‌اند. سیتی در استون ویلا شکست خورد و سپس در جام اتحادیه انگلیس با ضربات پنالتی برای برایتون غلبه کرد، اما مرغ‌های دریایی در نهایت خنده را سر دادند و با نتیجه ۱-۰ در اتحاد در بازی لیگ پیروز شدند. یک گل پیروزی‌بخش ارلینگ هالند در پیروزی ۳-۲ مقابل آر.بی. لایپزیگ، باعث نجات سیتی شد، اما مشکلات داخلی آنها با شکست ۳-۱ در ناتینگهام فارست ادامه یافت و اولین پیروزی خانگی میزبانان در هفت ماه را رقم زد.
وقفه بین‌المللی نوامبر به سختی می‌توانست در زمان بهتری برای مارسکا فرا برسد. سیتی با دیدارهای خانگی مقابل دو تیم در حال تقلا، فولام و ناپولی، به میادین باز خواهد گشت، قبل از اینکه برای یک نمایش تعیین‌کننده قهرمانی با آرسنال به ورزشگاه امارات سفر کند. اما دقیقاً چه اتفاقی در اتحاد رخ داده است؟ و چه میزان از تقصیر باید بر گردن مارسکا باشد؟
همه تقصیر مارسکا نیست…
منصفانه است که بگوییم مارسکا افولی را به ارث برده بود که چندین سال در حال شکل‌گیری بود. گواردیولا پس از کسب شش قهرمانی لیگ برتر در هشت فصل اول خود و هدایت سیتی به اولین قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا، در دو فصل آخر خود برای حفظ آن استانداردهای خارق‌العاده تلاش کرد.
سیتیزن‌ها در فصل ۲۵-۲۰۲۴ سوم شدند و به جز جام خیریه، هیچ جامی کسب نکردند، قبل از اینکه در فصل ۲۶-۲۰۲۵ قهرمان جام اتحادیه انگلیس و جام حذفی شوند. با این حال، آنها همچنان هفت امتیاز کمتر از آرسنال در لیگ برتر کسب کردند و خشکسالی قهرمانی خود را برای اولین بار از دوران قبل از گواردیولا به دو فصل رساندند.
سیتی با هزینه گزارش شده ۶۱۶ میلیون دلار در تابستان پاسخ داد و رکورد هزینه در یک پنجره نقل و انتقالات را شکست. با این حال، سرمایه‌گذاری مالی به تنهایی هرگز تضمین کننده یک انتقال روان نبود، به خصوص پس از جدایی ستون‌های میانی، برناردو سیلوا و رودری.
در واقع، سیتی نزدیک به ۴۴۰ میلیون دلار برای سه هافبک در این تابستان هزینه کرد، اما تمام آن سرمایه‌گذاری هنوز یک واحد منسجم تولید نکرده است. بخشی از مشکل به کوتاهی‌های فردی مربوط می‌شود، اما تصمیمات تاکتیکی مارسکا نیز کمکی نکرده است.
…اما تاکتیک‌های او کمکی نمی‌کند
این ایتالیایی اغلب در هنگام مالکیت توپ از شکل ۳-۱-۶ استفاده می‌کند، شش بازیکن را به موقعیت‌های پیشرفته می‌فرستد و الیوت اندرسون را به عنوان تنها هافبک محافظت کننده از دفاع باقی می‌گذارد. اما وقتی سیتی توپ را از دست می‌دهد، ساختار تهاجمی آنها به سرعت می‌تواند به نقطه ضعف آنها تبدیل شود.
یک پاس اشتباه یا یک لمس نادرست کافی است تا حریفان سیتی را غافلگیر کنند و یک از دست دادن مالکیت به ظاهر بی‌ضرر را به موجی از خطر تهاجمی تبدیل کنند. ناگهان، شش مهاجم سیتی در حال تلاش برای ریکاوری هستند، اندرسون در خلاف جهت جریان شنا می‌کند و خط دفاعی عقب‌نشین آنها به سختی تلاش می‌کند تا شناور بماند زیرا موجی از مهاجمان تهدید می‌کنند که آنها را غرق کنند.
از توانایی توپ‌گیری و پرس بی‌امان او گرفته تا تمایلش به پوشش دادن هر وجب از زمین، به راحتی می‌توان فهمید که چرا اندرسون به یکی از اولین نام‌ها در لیست مارسکا تبدیل شده است. با این حال، او یک هافبک دفاعی طبیعی نیست، حداقل هنوز نه. غریزه او این است که توپ را تعقیب کند و حریفان را مختل کند تا اینکه عمیق بنشیند، مسیرهای پاس را مسدود کند و ریتم بازی را از پایگاه میانی دیکته کند.
خلاء رودری شکل
علیرغم هزینه نزدیک به نیم میلیارد دلار برای سه هافبک، سیتی هنوز یک خلاء به شکل رودری در مرکز زمین دارد. آنها فاقد یک لنگر طبیعی هستند که بتواند فاز اول و دوم مالکیت را به هم پیوند دهد و همزمان در برابر ضدحملات محافظت کند.
تاکنون، مارسکا از شروع آیوب بوعادی اکراه داشته و در عوض بر روی همکاران هافبک نه رقمی خود، اندرسون و انزو فرناندز، ترجیح داده است. درست مانند مشکلات منچستریونایتد در جای دادن به یوری تیلمانس در کنار برونو فرناندز، سیتی در حال کشف این موضوع است که خرید هافبک‌های با استعداد و ساختن یک میانه زمین متعادل دو چیز کاملاً متفاوت است.
فرناندز و رایان چرکی مهارت فنی فوق‌العاده‌ای را ارائه می‌دهند، اما هیچ‌کدام در ردیابی دوندگان یا حفظ فشردگی دفاعی مهارت چندانی ندارند. برناردو سیلوا ممکن بود کوچکتر از هر دو باشد، اما پرس بی‌امان، هوش موقعیتی و سرسختی او در تکل، او را در خارج از مالکیت توپ غول پیکر کرده بود.
نه چرکی و نه فرناندز نتوانسته‌اند پشتکار بازیکن پرتغالی را تکرار کنند، که باعث شده میانه زمین سبک و متخلخل به نظر برسد. در همین حال، اندرسون وظیفه ناامیدکننده پوشش دادن مناطق وسیعی از زمین، پر کردن شکاف‌ها و خاموش کردن ضدحملات را به تنهایی بر عهده گرفته است.
کنترل دفاعی وجود ندارد
بر خلاف سال‌های اوج دوران گواردیولا، که سیتی می‌توانست به لطف ضد پرس هماهنگ خود تسلط پیدا کند، آنها در حال حاضر هیچ کنترلی بر دفاع ندارند. وقتی حریفان از میانه زمین عبور می‌کنند، مدافعان سیتی هیچ افتخاری کسب نکرده‌اند.
در ویلا پارک، سیتی پس از تلاش برای بازی از عقب، به خود شلیک کرد. لمس زشت مارک گوهی به جان مک‌گین اجازه داد تا توپ را ربوده و به نیکلاس جکسون بدهد، که پس از تنها شش دقیقه، گل اول را به ثمر رساند.
سیتی در نهایت بازی را مساوی کرد، اما عزم دفاعی آنها تنها هشت دقیقه دوام آورد. ویلا از منطقه جریمه خود به جعبه سیتی در سه پاس رسید و جکسون گل دوم خود را برای تضمین پیروزی به ثمر رساند.
این گلی بود که آسیب‌پذیری سیتی در انتقال را خلاصه می‌کرد. مهاجمان آنها نتوانستند توپ را پرس کنند، مدافعان آنها زمان و فضای زیادی را برای ارسال سانتر به ویلا دادند، و پنج بازیکن خارج از زمین در حالی که توپ را تماشا می‌کردند، گرفتار شدند، در حالی که جکسون در فضای باز توپ را دریافت کرد و با خونسردی آن را به ثمر رساند.
همین مشکلات در شب هالووین مقابل برایتون دوباره ظاهر شد. متهئوس نونس نتوانست یک سانتر معمولی را مهار کند و به مکسیم دکویپر اجازه داد تا توپ را به مسیر یاسین ایاری برای یک پایان آسان در دقیقه ۱۱ هدایت کند تا اولین پیروزی تاریخ برایتون در اتحاد را تضمین کند.
اینها به هیچ وجه حوادث جداگانه نبوده‌اند. در سه ماه گذشته، سیتی ۲ گل یا بیشتر مقابل ساندرلند، ایپسویچ تاون، استون ویلا، برایتون اند هوو آلبیون، ناتینگهام فارست، پاری سن ژرمن و آر.بی. لایپزیگ دریافت کرده است.
حتی پیروزی‌های آنها نیز ضعف‌های دفاعی نگران‌کننده‌ای را آشکار کرده است. پس از پیش افتادن در نیمه اول در آلمان، سیتی به لایپزیگ اجازه داد تا با ضربه ریدل باکو به نزدیکی پست خود، بازی را مساوی کند.
این لحظه نگران‌کننده‌ای دیگر برای دروازه‌بان ایتالیایی بود که نه تنها با توپ در پاهایش مشکل داشت، بلکه با جنبه‌هایی از مهار شوت که زمانی او را به یکی از ترسناک‌ترین دروازه‌بانان اروپا در میلان و پاریس تبدیل کرده بود، نیز مشکل داشت.
فاجعه فارست
در مقابل فارست، سیتی دوباره در شش دقیقه گل دریافت کرد. جیر کونیا توپ را از ژوسکو گواردیول ربود و به سمت دروازه یورش برد. به جای مداخله، روبن دیاز و گوهی عقب‌نشینی کردند، ظاهراً نمی‌خواستند باور کنند که یک همکار مدافع میانی جرأت رانندگی به جلو و شوت زدن را دارد. کونیا با یک پایان دقیق، تردید آنها را مجازات کرد.
فارست به سرعت متوجه شد که برای آسیب رساندن به سیتی نیازی به دوره‌های طولانی مالکیت توپ ندارند. تنها چیزی که آنها نیاز داشتند یک اشتباه بود. وقتی امضای تابستانی ایلیمان ندیا و اندرسون در مورد اینکه چه کسی باید توپ را پاک کند، ارتباط برقرار نکردند، زاویر شلاگر پرید و آن را به سمت لیام دلاپ انداخت.
ناگهان، دلاپ فضای زیادی در مقابل خود داشت و فقط دو مدافع برای شکستن داشت. او از یک سر زمین به سر دیگر یورش برد و قبل از اینکه گل دوم فارست را مقابل باشگاه دوران کودکی خود به ثمر برساند، به پایان رساند.
مارسکا با انجام دو تعویض دفاعی در نیمه وقت، با ورود نونس و نیکو اوریلی به جای گوهی و گواردیول، پاسخ داد. این سومین بار در یک ماه بود که او دفاع خود را در نیمه وقت تغییر می‌داد، نشانه دیگری که او هنوز به دنبال تعادل مناسب در خط دفاعی خود است.
حتی زمانی که سیتی یک گل را پس گرفت و شروع به فشار برای زدن گل تساوی کرد، نتوانست فشار خود را به نتیجه برساند. فارست طوفان را تحمل کرد، با قاطعیت در اطراف منطقه جریمه خود دفاع کرد و منتظر فرصت دیگری برای ضد حمله بود.
وقتی سرانجام فرا رسید، دلاپ و مورگان گیبس-وایت با اثر ویرانگری ترکیب شدند. در تنها دو پاس، فارست از دفاع با پشت به دیوار به قرار دادن توپ در دروازه دوناروما برای سومین بار رسید. این برای پیروزی فارست با اولین پیروزی لیگ آنها در دو ماه کافی بود و آنها را از رتبه ۱۹ به ۱۶ جدول رساند.
لبه تهاجمی کند شده است
در حالی که سیتی گل‌های بیشتری نسبت به رقبای چهار تیم برتر خود، آرسنال، برایتون و لیورپول دریافت کرده است، نقص‌های آنها به منطقه جریمه خودشان محدود نمی‌شود. پس از میانگین نزدیک به سه گل در هر بازی در هفت بازی اول لیگ برتر، سیتی تنها یک گل در دو بازی آخر خود مقابل برایتون و فارست به ثمر رسانده است، علیرغم اینکه شوت‌های بیشتری زده و فرصت‌های بیشتری ایجاد کرده است.
استعداد تهاجمی بدون شک وجود دارد. هالند همچنان یکی از کشنده‌ترین تمام‌کننده‌های فوتبال است، در حالی که چرکی، فرناندز و آرایش مهاجمان کناری سیتی از قدرت آتش لازم برای باز کردن تقریباً هر دفاعی برخوردارند. اما درک جمعی آنها هنوز به درخشش فردی آنها نرسیده است.
سیتی می‌تواند مالکیت توپ را در اختیار داشته باشد و فرصت ایجاد کند، اما آنها به طور فزاینده‌ای در تبدیل برتری سرزمینی خود به همان تسلط استوار که دوران گواردیولا را مشخص می‌کرد، ناکام هستند. ساختار تهاجمی آنها را هنگام از دست دادن توپ در معرض خطر قرار می‌دهد، در حالی که ضعف‌های دفاعی آنها را مجبور می‌کند تا بازی‌ها را دنبال کنند و ریسک‌های بیشتری را در جلو انجام دهند. این یک چرخه معیوب است که مارسکا هنوز نتوانسته آن را بشکند.
یک تحول عظیم
با این حال، این ایتالیایی نمی‌تواند تمام تقصیر را بر عهده بگیرد. سیتی در عرض چند ماه دستخوش یک تحول عظیم شده است، مدیری را که هویت آنها را برای یک دهه تعریف کرد، همراه با چندین بازیکنی که سیستم او را بسیار موفق کردند، از دست داده است. جایگزینی کیفیت آنها یک چالش است؛ جایگزینی درک، رهبری و نظم موقعیتی آنها چالشی کاملاً متفاوت است.
همچنین عدم قطعیت در مورد وضعیت آینده سیتی در لیگ برتر وجود دارد. این باشگاه با ۱۱۵ اتهام لیگ برتر مربوط به نقض احتمالی مقررات مالی بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۸ مواجه شده است و احتمال تحریم‌های شدید سایه بر اتحاد افکنده است.
در نهایت، مارسکا نمی‌تواند نتیجه آن proceedings را کنترل کند، و نه می‌تواند جدایی گواردیولا، رودری یا سیلوا را جبران کند. کاری که او می‌تواند انجام دهد این است که تعادل را به میانه زمین خود بازگرداند، سازماندهی دفاعی تیمش را بهبود بخشد و اطمینان حاصل کند که مجموعه خارق‌العاده استعدادهای تهاجمی سیتی شروع به کار به عنوان یک واحد منسجم می‌کند.
علیرغم افت اخیرشان، سیتی در هر دو رقابت جام حذفی داخلی زنده است، در رده هفتم جدول لیگ قهرمانان و سوم در لیگ برتر قرار دارد، یک امتیاز پشت برایتون و شش امتیاز پشت آرسنال.
مارسکا در ۴۶ سالگی، لسترسیتی را به قهرمانی چمپیونشیپ و چلسی را به پیروزی در لیگ کنفرانس اروپا و جام باشگاه‌های جهان فیفا هدایت کرده است. با این حال، اکنون او با بزرگترین آزمون دوران مربیگری خود روبرو است: تحمل طوفان در اتحاد و هدایت کشتی‌ای که سکان خود را گم کرده است به سمت آب‌های آرام‌تر.