از لندن تا متروپولیتانو مادرید، همه اینجا هستند. یکشنبه شب، فوتبالیست‌هایی که بزرگترین جوایز این ورزش را از آن خود کردند، سه هفته بعد دوباره و این بار در زمین مسابقه، با کت و شلوار رسمی اما بدون هیچ غایبی، گرد هم می‌آیند. هری کین، برنده توپ طلا و جایزه گرد مولر. اونای سیمون، دارنده جایزه لو یاشین. لوئیس دل‌فوینته، مربی سال که پنجشنبه شب اعلام کرد لامینه یامال، کودکی که جایزه کوپا را به عنوان بهترین بازیکن جوان برای سومین سال متوالی دریافت کرد و گفت ترجیح می‌داد پاو کوبارسی آنجا باشد، به آنها ملحق خواهد شد. و بله، کوبارسی نیز برای آخرین بازی گروهی لیگ ملت‌ها آنجا خواهد بود.
ساعت ۱:۴۵ بعد از ظهر، قهرمانان جهان و اروپا از پراگ، جایی که دوباره پیروز شده بودند، به فرودگاه باراخاس مادرید بازگشتند و سپس با اتوبوس به مقر تمرینی لاس روماس، در شمال غربی پایتخت، رفتند. حدوداً در همان زمان، لامینه یامال از بارسلونا رسید، قرار بود ظهر برسد. همینطور میکل اویارزابال، زننده گل پیروزی‌بخش در یورو ۲۰۲۴ و بهترین گلزن اسپانیا در تابستان امسال (نه اینکه خودش هرگز این را بگوید) از سن سباستین. ساعت ۷:۳۰ بعد از ظهر، آنها تمرین کردند و برای رویارویی با تیم نیمه‌نهایی جام جهانی و تیمی که در پایان یورو ۲۰۲۴ در برلین شکست دادند، آماده شدند. دو بازیکن از فینال جام جهانی غایب خواهند بود: دنی اولمو و کاپیتان، رودری، برنده توپ طلای ۲۰۲۴، مصدوم هستند. اما بقیه همه حاضر خواهند بود.
«خبر خوب دارم»، دل‌فوینته پس از پیروزی ۲-۰ مقابل چک گفت. «لامینه در شرایط عالی است و بی‌صبرانه منتظر است و میکل تازه پدر شده است؛ او از فرصت خوابیدن قدردانی خواهد کرد.»
این خبر خوبی است، حتی اگر بحث پوچی در این وقفه بین‌المللی درباره لامینه یامال غالب شده باشد. در کشوری که همیشه بحثی وجود دارد، حتی زمانی که هیچ بحثی نیست، جایی که دو باشگاه همچنان اولویت دارند، حتی زمانی که «تیم ملی» ممکن است دوباره بهترین تاریخ باشد، شاید این اجتناب‌ناپذیر بود. شاید بیشتر از این رو، که اسپانیا این ایده را می‌پذیرد که برای اولین بار شاید «آنها» بهترین بازیکن جهان را دارند، با تمام آنچه که به همراه دارد، بازیکنی که گاهی اوقات دستور کار را حتی در اطراف تیمی که همه چیزش جمعی است، تحت سلطه خود در می‌آورد. اما این مانع از خشمگین شدن دل‌فوینته نشد.
این زمانی شروع شد که لامینه یامال به تیم برای آماده‌سازی سفر به چک ملحق نشد، و در باز گذاشته شد تا او برای بازی‌ای که واقعاً هیجان‌انگیز بود، مقابل انگلیس بازگردد. مهم نیست که همین برنامه با اویارزابال نیز اجرا شده بود، که در وقفه بین‌المللی قبلی چهار بازی، لامینه یامال تنها بازیکنی بود که بیش از حد تعیین شده مربی یعنی ۲۷۰ دقیقه بازی کرد، اتهام این بود که به نوجوان رفتار ترجیحی داده شده است.
زمینه نیز وجود داشت، قطع ارتباط قبلی بین بارسلونا و فدراسیون بر سر رفتار با لامینه یامال و خواسته‌های مطرح شده، هانسی فلیک شکایت کرد که اسپانیا از او مراقبت نکرده است و دل‌فوینته از عدم درک مردی که مربی تیم ملی بوده، ابراز تعجب کرد. اکنون، برخی در ستون‌ها و بحث‌های داغ در تلویزیون و رادیو ادعا کردند که کشور تسلیم باشگاه شده است.
دل‌فوینته این را قبول نکرد و از « سوفیست‌های» آنجا گلایه کرد. او قبل از بازی در پراگ گفت: «غم‌انگیزترین و تاسف‌بارترین چیز در زندگی، صحبت کردن بدون دانش است. من اینجا هستم تا روشنگری کنم. لامینه از ناحیه زانو احساس ناراحتی می‌کرد و اسکن نشان داد که مایعی در زانویش وجود دارد، بنابراین من تصمیم گرفتم که به جای آمدن به اینجا و سفر، استراحت کند و درمان شود. من خوشبین هستم که او بتواند جمعه به ما ملحق شود. واضح است؟»
به مربی اسپانیا گفته شد که این کمی برخلاف اوست، که او به طور غیرمعمولی عصبانی به نظر می‌رسد. «چیزی که مرا آزار می‌دهد دروغ‌ها، چیزهایی که ساخته می‌شوند، عدم دقت است. و در مواجهه با آن، من شورش می‌کنم. بنابراین، شاید بیش از حد لازم گفتم، اما گاهی اوقات تنها راه این است که مردم متوجه شوند، ببینند. من نمی‌توانم افرادی را که دروغ می‌گویند، کسانی را که سعی در گمراه کردن دارند، تحمل کنم.»
این یک ابراز عمومی از چیزی بود که دل‌فوینته گاهی اوقات در خلوت متحیر شده بود. علاوه بر این، جایگزین چیست؟ آیا لامینه یامال «و» اویارزابال را کاملاً کنار بگذاریم؟ چگونه می‌تواند «خوب» نباشد که او، که «آنها» در دسترس بازی مقابل انگلیس هستند؟ به جای رفتار ترجیحی، آیا این را نمی‌توان تعهد، تلاشی برای حضور تعبیر کرد؟ چگونه می‌تواند بحثی وجود داشته باشد، چگونه می‌توان شکی داشت، در مورد تیمی در وضعیتی که اسپانیا در آن قرار دارد؟
اسپانیا هرگز قهرمان اروپایی مانند آنچه در آلمان بود، نبوده است، با پیروزی در تمام بازی‌ها و شکست دادن چهار کشور قهرمان جام جهانی؛ شاید هیچ قهرمان جهانی به این اندازه بی‌سروصدا برتر از آنها در این تابستان نیز نبوده است، فرانسه و آرژانتین را بی‌حس کرده است. تیمی با چنین روندی هرگز وجود نداشته است، دل‌فوینته همیشه مشتاق است که تاکید کند که آنها سیری‌ناپذیر هستند، که گرسنگی آنها دست‌نخورده باقی مانده است.
آخرین شکست اسپانیا ۲۳ بازی پیش بود – و آن هم در ضربات پنالتی مقابل پرتغال در فینال لیگ ملت‌ها بود – و ۴۳ بازی است که در ۹۰ دقیقه شکست نخورده‌اند.
اسپانیا یک تیم، یک فدراسیون، با وضوح ایده و هویت، محیط و تداوم است که نشان می‌دهد موفقیت تصادفی نیست و فراتر از این ۱۱ بازیکن و این نسل است. مارک روکا نمونه‌ای در میان بسیاری است: یکی از پنج بازیکن جدید در تیم، او در ۲۹ سالگی برای اولین بار به تیم بزرگسالان پیوسته است، اما مانند بسیاری از هم‌تیمی‌هایش، او با دل‌فوینته در تیم زیر ۲۱ سال کار کرده بود.
مارتین زوبیمندی نمونه دیگری است: در جام جهانی ۲۱ دقیقه بازی کرد، در فینال وارد شد تا بازی را اداره کند؛ در یورو نیز در فینال وارد شد. هر دو بار، او مجبور شد بهترین هافبک جهان را جایگزین کند؛ هر دو بار، پایان عالی داشت. با غیبت دوباره رودری، این فرصت دیگری برای بازیکنی از آرسنال است که به سختی ۱۰۰ دقیقه در لیگ برتر بازی کرده است. دل‌فوینته گفت: «بازیکنانی هستند که اینجا بهتر از باشگاه‌هایشان بازی می‌کنند.»
خطی وجود دارد که مربی دوست دارد تکرار کند. او گفت: «رودری بهترین هافبک جهان است؛ مارتین دومین نفر است.» البته، این جانبداری است، ایمان است، اما وقتی او بارها و بارها اصرار می‌کند که بازیکنانش بهترین‌های جهان هستند، آنها عادت دارند که او را پشتیبانی کنند. اگر زوبیمندی بهترین هافبک دوم جهان نباشد، اگر رودری بهترین نباشد، فابیان رویز قهرمان لیگ قهرمانان و جام جهانی است.
و پدری؟ اگر سیمون جایزه یاشین را نمی‌برد، حتماً دیوید رایا می‌برد. علاوه بر این، دل‌فوینته گفت: «اونای سیمون نه تنها بهترین دروازه‌بان جهان است، بلکه بهترین فرد در جهان است.» اگر لامینه یامال از بردن کوپا ناراحت بود، به این دلیل بود که کوبارسی لیاقت آن را داشت و او فکر می‌کرد که توپ طلا ممکن بود مال او باشد، که قطعاً یک روز به زودی خواهد بود.
یورو و جام جهانی نشان می‌دهند که دل‌فوینته ممکن است درست بگوید، این روند نیز همین را می‌گوید، و شب بیرون رفتن آنها در پادیوم نیز همین را گفت. تنها یکی از آن مردانی که جوایزی را در لندن در دست داشتند، مال او نیست، و او یکشنبه به مادرید می‌آید، متروپولیتانو برای بهترین بازی که می‌توانید در هر جایی پیدا کنید، مملو از جمعیت است، نوجوانی که ممکن است یک نسل کامل را رقم بزند نیز به آنها ملحق می‌شود. پس دوباره خوش آمدی هری. دوباره در جمع خوبان هستی.