موافقتنامهها «صوری» بودند «تصمیم اصلی» کمیسیون مستقل، سندی ۴۰ صفحهای است که به نظر میرسد بدترین تفسیر از رفتار منچسترسیتی را تأیید میکند. محور اصلی یافتن مبنی بر گناهکار بودن باشگاه در تمامی اتهامات نقض قوانین مالی لیگ برتر، این نتیجهگیری است که قراردادهای اسپانسرینگ پردرآمد سیتی «صوری» بودهاند. هنگامی که یکی از اعضای خانواده سلطنتی ابوظبی، شیخ منصور بن زاید آل نهیان، در سال ۲۰۰۸ این باشگاه را خرید، «برنامههای بلندپروازانهای» برای سیتی تدوین کرد. اما این بلندپروازیها با درآمدهای آن زمان باشگاه قابل تأمین نبود. کمیسیون اعلام کرد: «باشگاه از همان روزهای اولیه مالکیت [منصور] متوجه شد که اگر قرار باشد گامهای لازم برای تحقق... بلندپروازیها برداشته شود، به منابع مالی بسیار قابل توجهی نیاز خواهد بود.» در ابتدا، باشگاه به تزریقهای اضافی از سوی منصور یا «حقوق صاحبان سهام» متکی بود. اما طبق گفته کمیسیون: «باشگاه تشخیص داد که [این] یک مدل پایدار نیست» و از آنجایی که حقوق صاحبان سهام از قوانین بازی جوانمردانه مالی مستثنی میشد، «نیاز به رشد عملیات تجاری خود داشت». یکی از راههای انجام این کار، که باشگاه تصمیم گرفت، «جستجوی قراردادهای اسپانسرینگ با ارزش بالا در امارات متحده عربی به طور کلی و به ویژه در ابوظبی» بود. آنچه حاصل شد، همان چیزی بود که کمیسیون آن را «طرح تأمین مالی پنهان» (DFS) نامید. ارزشگذاریهای سنتی اسپانسرینگ برای سیتی کافی نبود تا به اهداف خود دست یابد و زیانهای مالی را جبران کند. بنابراین سیتی رویکرد متفاوتی را در پیش گرفت. به گفته کمیسیون: «باشگاه قراردادهای اسپانسرینگ با اسپانسرها در ابوظبی منعقد میکرد که حاوی [مبالغ] قابل توجهی بالاتر از ارزش واقعی بازار بود. با این حال، اسپانسر مسئول پرداخت هزینه اسپانسرینگ ثبتشده نبود و این کار را هم نمیکرد.» در عوض، اسپانسر تنها درصد کمی از هزینه را پرداخت میکرد که کمیسیون آن را «مبلغ پایه» نامید. بقیه، یا «مبلغ مشروط»، توسط منصور یا حداقل شرکتی که او برای کنترل سیتی تشکیل داده بود، یعنی گروه ابوظبی یونایتد (ADUG)، پرداخت میشد. کمیسیون گفت که طرح تأمین مالی پنهان (DFS) به باشگاه اجازه داد تا اعلام کند «درآمدهای تجاری آن از قراردادهای اسپانسرینگ ابوظبی (و بنابراین درآمد کلی آن) بسیار بسیار بیشتر از آنچه در واقع بود، بوده است» و همچنین «از اشخاص ثالث پنهان کند که میزان واقعی کمکهای حقوق صاحبان سهام که در واقع توسط ADUG به باشگاه صورت میگرفت». در نتیجه، این طرح گفت: «هر یک از قراردادهای اسپانسرینگ ابوظبی صوری بود.» سیتی در دفاع از خود استدلال کرد که اسپانسرها تمام پول را پرداخت کردهاند، اما اسپانسرها «از وقت خود» از دولت ابوظبی و دیوان ولیعهد آن برای انجام تعهدات خود به عنوان اسپانسر کمک مالی دریافت میکردند. بنابراین استدلال سیتی این بود که اگرچه پول توسط دولت ابوظبی به اسپانسرها داده میشد، اما باشگاه در این امر دخالتی نداشت. «مقیاس تأمین مالی» کمیسیون محاسبه کرد که در طول ۹ فصل مورد بررسی، از فصل ۱۰-۲۰۰۹ تا ۱۸-۲۰۱۷، سیتی ۹۴۹.۹۴ میلیون پوند درآمد اسپانسرینگ از شرکتهای مستقر در ابوظبی ثبت کرده بود. از این مجموع، تنها ۱۱۹.۲۵ میلیون پوند به عنوان «مبلغ پایه» پرداخت شده بود. بقیه، یعنی ۸۳۰.۶۹ میلیون پوند، «مبالغ مشروط» بود که توسط ADUG به باشگاه پرداخت میشد. بر اساس برخی تخمینها، ۸۳۰ میلیون پوند تا ۳۰ درصد از درآمد سیتی را در دوره تحقیق تشکیل میداد. این مبلغ بسیار بیشتر از کل درآمد اکثر رقبای لیگ برتر آن بود. مقیاس تأمین مالی نیز به شدت در طول زمان افزایش یافت. در فصل ۱۰-۲۰۰۹، کمیسیون ۲۲.۵ میلیون پوند «مبالغ مشروط» پرداخت شده توسط ADUG را شناسایی کرد. تا فصل ۱۸-۲۰۱۷، این رقم به ۱۳۴.۷۳ میلیون پوند افزایش یافته بود که بالاترین مجموع در طول فصلهای مورد بررسی بود. «اثر دومینو» کمیسیون اتهامات را به چهار دسته تقسیم کرد و پس از اثبات دسته اول - مربوط به ارائه اطلاعات مالی دقیق - اثر دومینو رخ داد. دستههای دوم و سوم مربوط به الزام سیتی برای رعایت قوانین مالی یوفا و سپس لیگ برتر بود. حذف «مبالغ مشروط» از هر ترازنامهای به این معنی بود که سیتی در «هیچ یک از فصول» تحت اتهام، از رعایت هر یک از مجموعههای مقرراتی خودداری کرده بود. ارائه اطلاعات مالی نادرست به این معنی بود که سیتی همچنین در نقض دسته چهارم اتهامات، مربوط به «وظایف همکاری» که به لیگ برتر داشت، مقصر بود. اما رفتار سیتی در این زمینه فراتر رفت. کمیسیون دریافت که باشگاه «تلاشهای هماهنگی برای توقف و ناکام گذاشتن تحقیقات لیگ برتر» انجام داده و توضیحات «ساختگی» برای طرح تأمین مالی پنهان (DFS) «خیلی پس از وقوع رویداد به منظور پنهان کردن واقعیت» ارائه کرده است. «شواهد دروغین» کمیسیون همچنین اظهارات محکومکنندهای در مورد رفتار شهود احضار شده توسط سیتی در طول جلسات بیان کرد. کمیسیون نوشت: «شهادت ارائه شده توسط تعدادی از شهود کلیدی که برای شهادت به نمایندگی از باشگاه احضار شده بودند، در تعدادی از جنبههای کلیدی دروغ بود» و استدلال کرد که برخی از این دروغها عمدی بودهاند. «برخی از آن شهود واقعی در جلسه شهادت دادهاند که میدانستند دروغ است و بنابراین صادق نبودهاند.» همچنین در رأی آمده است که در صورت گناهکار شناخته شدن سیتی، لیگ برتر حق خود را برای به چالش کشیدن «اعمال اضافی و شاید فاحشتر عدم همکاری» مربوط به رفتار سیتی در طول تحقیقات خود لیگ محفوظ میدارد. «تخلفات بیشتر» علاوه بر این، اتهامات کوچکتری علیه سیتی اثبات شد. پرداختهایی «که در قرارداد استخدامی ثبت نشده... بلکه در یک قرارداد مشاورهای ثبت شده» به مبلغ بیش از ۱۵ میلیون پوند به سه کارمند سابق، که گفته میشود شامل روبرتو مانچینی و یایا توره بودند، صورت گرفته بود. به همین ترتیب، طرحی که به عنوان «ترتیب فوردهام» شناخته میشود، به عنوان یک
