به جهات بسیاری، شباهت‌های چشمگیری بین منچستریونایتد که در سال ۱۹۷۴ سقوط کرد و منچستریونایتد که در این مقطع از فصل برای اولین بار در ۴۰ سال گذشته در منطقه سقوط قرار گرفته است، وجود دارد. یک مربی افسانه‌ای می‌رود، سایه‌اش باقی می‌ماند؛ با تردید در هیئت مدیره و عدم اطمینان، جانشینان او یکی پس از دیگری می‌آیند و می‌روند در حالی که باشگاه در طول چندین سال رو به زوال است.

سر مت بازبی از سمت سرمربیگری تیم قهرمان جام باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۶۸ کنار رفت، اما به عنوان مدیر باقی ماند، درست همانطور که سر الکس فرگوسن انجام داد و از جایگاه مدیران در اولدترافورد تماشا کرد که جانشینانش تلاش کردند و شکست خوردند.

در شش سال پس از تاج‌گذاری به عنوان قهرمانان اروپا، یونایتد به ویلف مک‌گینس روی آورد، بازبی به طور موقت برای حفظ آنها در لیگ برتر دخالت کرد، سپس فرانک اوفارل منصوب شد و در نهایت تامی دوچرتی منصوب شد که بدنامی سقوط آنها را تجربه کرد.

در هشت سال گذشته، یونایتد ژوزه مورینیو، اوله گنار سولسشر، اریک تن هاگ، روبن آموریم و اکنون مایکل کریک را اخراج کرده است.

چگونه یونایتد ۱۹۷۴ سقوط کرد؟ بیشتر ناظران بیرونی معتقد بودند که آنها برای شکست خوردن بیش از حد بزرگ هستند. اما در داخل باشگاه، آنها جهت حرکت را حس می‌کردند. پس از شکست سنگین در کریستال پالاس در دسامبر ۱۹۷۲، بازبی در اتاق هیئت مدیره سلهرست پارک، شغل را به دوچرتی پیشنهاد داد. بازبی گفت: «اردوگاه با مشکلات زیادی روبروست.» دوچرتی به عنوان سرمربی تیم ملی اسکاتلند موفق بود و چند روزی را برای فکر کردن در مورد آن گذراند، اما تصمیم گرفت که نمی‌تواند این فرصت را رد کند.

وقتی بازبی یکشنبه عصر با او تماس گرفت، او پذیرفت. بازبی گفت: «می‌دانی که آسان نخواهد بود؟» «مثل چرخاندن یک تانکر نفت خواهد بود، فقط بزرگتر.» او افزود: «ممکن است لازم باشد یک قدم به عقب برداری تا یک گام به جلو برداری.» دوچرتی در زندگی‌نامه خود، The Doc، نوشت که در آن زمان هرگز باور نمی‌کرد که بازبی به سقوط اشاره می‌کند.

به دوچرتی آزادی کامل برای بازسازی داده شد. روز بعد از انتصابش، او جورج گراهام را با قیمت ۱۲۰,۰۰۰ پوند از آرسنال خرید، که در آن زمان مبلغ قابل توجهی بود. الکس فورسایت با قیمت ۱۰۰,۰۰۰ پوند از پارتیک به او پیوست و دوچرتی با متقاعد کردن لو مک‌کاری برای پیوستن به یونایتد قعرنشین به جای لیورپول با قیمت ۲۰۰,۰۰۰ پوند، یک پیروزی بزرگ به دست آورد.

غول‌های دوران گذشته کنار گذاشته شدند. در ماه فوریه، بابی چارلتون به او گفت که در ۳۷ سالگی، این آخرین فصل او خواهد بود. نام‌های بزرگ دیگر می‌خواستند بمانند، اما دوچرتی احساس می‌کرد که نیاز به یک بازنگری است. او نوشت: «تیم منچستریونایتد که در سال ۱۹۶۸ قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شده بود، بدون شک یک تیم بزرگ بود، اما به بسیاری از اعضای آن تیم اجازه داده شده بود که با هم پیر شوند.»

«می‌دانستم که تصمیم من با مخالفت بسیاری از مردم روبرو خواهد شد، اما باید انجام می‌شد. من تصمیم گرفتم که دوران حرفه‌ای یونایتد را برای بازیکنانی مانند دنیس لاو، تونی دون، پت کرراند و دیوید سادلر به پایان برسانم.»

جورج بست، که یک بار بازنشسته شده بود اما تحت هدایت دوچرتی بازگشته بود، آخرین بازی خود را در روز سال نو ۱۹۷۴ پس از دیر رسیدن‌های مکرر انجام داد. بحث‌برانگیزترین جدایی، لاو بود که اجازه یافت به منچسترسیتی بپیوندد.

دوچرتی که با یونایتد قعرنشین هدایت تیم را بر عهده گرفت، در فصل اول خود آنها را در لیگ نگه داشت و جسارت ادامه پاکسازی خود را پیدا کرد. سیزده بازیکن در آن تابستان آزاد شدند. اما در اواسط فصل بعد، آنها دوباره با خطر سقوط روبرو بودند و کمبود گل آنها را از پا درآورد. در مقطعی، بهترین گلزن مشترک الکس استپنی بود که دو پنالتی به ثمر رساند. او دروازه‌بان بود.

سقوط در روز ماقبل آخر با شکست مقابل سیتی تأیید شد، شکستی که با گل پیروزی‌بخش لاو که با پشت پا به ثمر رسید، دردناک‌تر شد. دوچرتی در زمین اولدترافورد مصاحبه شد و در صحنه‌ای که در برنامه «Too Good To Go Down» شبکه TNT Sports بازپخش شد، از او پرسیده شد که آیا باشگاه به فراموشی سپرده خواهد شد. او گفت: «نه، هیچ خطری وجود ندارد.» «می‌توانستیم پیراهن‌ها را اینجا بشوییم و برای خشک شدن آویزان کنیم و ۱۵۰۰۰ نفر برای تماشای خشک شدن آنها می‌ایستادند.»

علیرغم این لاف‌زنی، دوچرتی انتظار اخراج را داشت وقتی چند روز بعد با بازبی ملاقات کرد. در عوض، بازبی یک جعبه شامپاین به او داد، تانکر نفت را به او یادآوری کرد و به او گفت که برای بازگرداندن آنها به لیگ برتر کار کند.

پیش‌بینی دوچرتی درست از آب درآمد: برند باشگاه بسیار بزرگتر از لیگی بود که در آن بازی می‌کردند. در دسته دوم، اولدترافورد به طور متوسط ​​بیش از ۴۷۰۰۰ تماشاگر داشت – بیشترین در کشور – و حمایت آنها در خارج از خانه به شهرها و شهرستان‌ها سرازیر شد و به طور معمول از تعداد تماشاگران میزبان پیشی گرفت.

دوچرتی بازیکنان جوان و مشتاق را خرید و بازیکنانی را هدف قرار داد که انگیزه‌ی اثبات خود را داشتند، از جمله استیو کوپل از ترانمیر، استوارت پیرسون از هال و جیم هولتون از شروزبری. فوتبال مستقیم و هجومی که با یونایتد مترادف بود بازگشت و این اسکاتلندی یک فرمیشن جسورانه ۴-۲-۴ را شکل داد.

پس از اینکه آنها بلافاصله پس از صعود برگشتند، جمعیت افزایش یافت و برای مدتی یونایتد در مسیر تبدیل شدن به پنجمین تیمی بود که پس از صعود، قهرمان دسته اول می‌شد، اما در نهایت سوم شد و همچنین به فینال جام حذفی رسید و با نتیجه ۱-۰ مغلوب ساوتهمپتون شد. این نشان‌دهنده تفاوت‌های فاحش بین آن زمان و حال است.

فاصله بین دسته اول و دوم کمتر بود. یونایتد هنگام سقوط، قرارداد عظیم پخش تلویزیونی خود را از دست نداد. آنها توسط مالکانشان با بدهی بارگذاری نشده بودند. صورتحساب حقوق آنها به صعود به لیگ قهرمانان گره نخورده بود. بازیکنان قراردادهای طولانی نداشتند و خرید و فروش آنها آسان‌تر بود. هیچ ایجنت مخربی وجود نداشت. هواداران صبورتر بودند.

اگر درس‌های دهه ۱۹۷۰ به زودی مورد توجه قرار نگیرند، عواقب آن می‌تواند بی‌نهایت دردناک‌تر باشد.