طبق گزارش‌ها، مائوریسیو پوچتینو به عنوان گزینه اصلی برای هدایت وضعیت آشفته منچستریونایتد مطرح شده است.
گزارش‌ها در شامگاه دوشنبه حاکی از آن بود که مایکل کریک به زودی اخراج خواهد شد و در حالی که نام‌هایی مانند ادی هاو نیز مطرح شده‌اند، سرمربی فعلی تیم ملی آمریکا به عنوان پیشتاز این رقابت ظاهر شده است.
اما تیم پوچتینو در یونایتد چگونه خواهد بود؟ این بهترین حدس ماست.
یکی از اجزای کلیدی فلسفه هجومی پوچتینو، نقش پررنگ مدافعان کناری در حملات است. این در یونایتد مشکل‌ساز خواهد بود.
او در ساوتهمپتون، لوک شاو جوان و ناتانیل کلاین را در اختیار داشت. اسپرز از داشتن مدافعان کناری خوب زیادی مانند دنی رز، کایل واکر و کیران تریپیر بهره‌مند بود.
همه این‌ها مدافعان کناری جوان، باانگیزه و هجومی بودند که می‌توانستند در طول جناحین بالا و پایین بروند و نقشی حیاتی در پیشروی ایفا کنند، بدون اینکه آنقدر جلو بروند که نتوانند در دفاع کمک کنند.
خط دفاع کناری یونایتد یکی از ضعیف‌ترین نقاط باشگاه است. پوچتینو گزینه‌هایی مانند بازیکن سابق خود، شاو، که نمی‌تواند مصدومیت را تحمل کند، نوسایر مزرعه‌ای که توانایی لازم برای بالا و پایین رفتن در جناحین را ندارد، و دیوگو دالوت که حداقل در هر بازی یک اشتباه دارد را در اختیار دارد.
هنگام مذاکره برای قراردادش، پوچتینو بهتر است اصرار کند که یونایتد این منطقه را در پنجره نقل و انتقالات زمستانی تقویت کند.
در مرکز، پوچتینو اصرار دارد که تیم‌هایش از عقب زمین بازی‌سازی کنند و بنابراین مدافعان میانی که بتوانند این کار را انجام دهند را ترجیح می‌دهد.
در حال حاضر، آیدن هیون و لیساندرو مارتینز بهترین زوج مدافع میانی از نظر پاس‌دهی هستند و به طور متوسط حدود ۶۰ پاس در هر بازی دارند، در حالی که هری مگوایر ۵۱.۶ است. لنی یورو در ۴۱.۶ قرار دارد.
در خط میانی، پوچتینو نمی‌خواهد که دو بازیکن با تفکر دفاعی او صرفاً توپ را بگیرند، بلکه می‌خواهد بتوانند موقعیت‌سازی هم کنند. هری وینکس، کریستین اریکسن و مامادو سیسوکو در آن پست دو محوره بازی کرده‌اند و هر سه را می‌توان در کنار بازپس‌گیری توپ، در مالکیت توپ نیز خوب دانست.
کوبی مین‌او به ظاهر برای این نقش عالی است، زیرا بیشترین مشارکت دفاعی در هر ۹۰ دقیقه و دقیق‌ترین پاس‌ها در هر ۹۰ دقیقه را در بین بازیکنان یونایتد دارد.
در کنار مین‌او، پوچتینو بسته به حریف، بین آندره اونانا و یوری تیلمانس جابجا خواهد شد.
در اسپرز، پوچتینو از هری کین جوان بهره‌مند بود که تمام پتانسیل تبدیل شدن به برنده توپ طلا را داشت. او چنین کیفیتی را در یونایتد پیدا نخواهد کرد.
بازیکنی با مشخصات کین برای یونایتد عالی خواهد بود، زیرا به برونو فرناندز اجازه می‌دهد تا به محوطه جریمه نفوذ کرده و گلزنی کند، اما یونایتد فاقد چنین بازیکنی است. پوچتینو حداقل تا ژانویه مجبور خواهد بود با جاشوا زیرکزی کار کند.
دو بازیکنی که احتمالاً از سیستم پوچتینو سود می‌برند، برایان امبومو و ماتئوس کونیا هستند.
در حالی که هاو دوست دارد وینگرهایش قبل از بریدن به داخل در اواخر بازی، در خط لمس بازی کنند، پوچتینو دوست دارد هافبک‌های هجومی را در پست‌های کناری بازی دهد و آنها را تشویق کند که زودتر به داخل ببرند و باعث شلوغی در مرکز شوند.
کونیا و امبومو هر دو وینگرهای معمولی نیستند، بلکه ترجیح می‌دهند به سمت داخل حرکت کنند. کونیا به خصوص، اگر از سمت چپ بازی کند، به نظر می‌رسد که می‌تواند به خوبی در سیستم پوچتینو جای بگیرد.
هر کسی که انتخاب شود، باید به یک چیز عادت کند - دویدن. یکی از پایه‌های تیم پوچتینو این است که وقتی توپ را در اختیار ندارند، تیم به عنوان یک واحد برای بازپس‌گیری توپ فشار می‌آورد.
در اسپرز، سه مهاجم به همراه سه هافبک به عنوان یک واحد فشار می‌آوردند، اما این کار را هوشمندانه انجام می‌دادند. یکی به سمت حامل توپ می‌رفت در حالی که دیگران برای علامت‌گذاری بازیکنان حریف و حذف مسیرهای پاس حرکت می‌کردند.
به همین دلیل است که پوچتینو نتوانست با امباپه، نیمار و مسی در PSG کار کند، زیرا هیچ‌کدام از آنها زیاد به بستن فضا علاقه نداشتند.
بازیکنان یونایتد چنین بهانه‌ای ندارند و باید برای انفجارهای کوتاه و سریع و مکرر برای بستن حریف آماده باشند.
این ترکیب یونایتد احتمالاً از نظر کیفیت بازیکن، یکی از بدترین‌هایی است که پوچتینو در دوران حرفه‌ای خود با آن کار کرده است، اما سیستم او برای پوشاندن کیفیت فردی به نفع آنچه که می‌توانند به صورت جمعی انجام دهند، طراحی شده است.
برای موفقیت، او به بازیکنانی نیاز دارد که ایده‌های او را بپذیرند، که مشکلی است که بسیاری از مربیان یونایتد در گذشته با آن روبرو بوده‌اند.
دروازه‌بان: سنه لامنس
او در هفته‌های اخیر چند اشتباه داشته است، اما همچنان بهترین دروازه‌بان یونایتد است.
پوچتینو می‌خواهد دروازه‌بانانش نقش فعالی در بازی‌سازی ایفا کنند که لامنس در آن خوب بوده، اگرچه عالی نیست.
مدافع راست: دیوگو دالوت
بهترین در میان بدها، یونایتد بهتر است در این پست تقویت کند.
مدافع میانی: آیدن هیون
پوچتینو مدافعان میانی که بتوانند پاس بدهند را دوست دارد و هیون این قالب را دارد.
مدافع میانی: لیساندرو مارتینز
دلیل مشابه با هیون. به علاوه، مارتینز احتمالاً رابطه بهتری با هموطن آرژانتینی خود و مدیر برجسته، پوچتینو، خواهد داشت تا با کریک و ویلکاکس.
مدافع چپ: لوک شاو
به مدخل دالوت مراجعه کنید.
هافبک میانی: کوبی مین‌او
بیشترین تکل‌ها و بیشترین پاس‌های تکمیل شده در هر ۹۰ دقیقه را در بین بازیکنان یونایتد دارد، دو ویژگی که پوچتینو برای هافبک‌هایش دوست دارد.
هافبک میانی: یوری تیلمانس/آندری سانتوس
انتخاب برای این پست به حریف بستگی دارد.
اگر پوچتینو معتقد باشد یونایتد مالکیت توپ بیشتری خواهد داشت، ممکن است با تیلمانس که تحرک کمتری دارد اما هجومی‌تر است، بازی کند.
اگر پوچتینو انتظار یک بازی سخت را داشته باشد که یونایتد برای بازپس‌گیری توپ نیاز به تلاش زیاد دارد، سانتوس احتمالاً انتخاب خواهد شد.
هافبک هجومی: برونو فرناندز
در هر باشگاهی که بوده، پوچتینو ۱۰ شماره خوبی داشته است، اما نکته مهم این است که همه آنها جوان بوده‌اند.
برونو فرناندز ۳۲ ساله است اما همچنان یکی از بهترین بازیکنان لیگ در روزهای خوبش است. همچنین زمان آن خواهد بود که ثابت کند انگشت اشاره او برای فشار آوردن فقط برای نمایش نیست و او مایل است درگیر شود.
وینگر راست: برایان امبومو
پوچتینو دوست دارد وینگرهایش به داخل بزنند و امبومو نیز همین کار را می‌کند. او بازیکنی به نظر می‌رسد که می‌تواند در قالبی مشابه سون هیونگ مین بازی کند، هرچند با کیفیتی کمتر.
وینگر چپ: ماتئوس کونیا
کونیا می‌تواند در سیستم پوچتینو بدرخشد.
در ولوز، او به طور اسمی در سمت چپ ترکیب اصلی قرار می‌گرفت اما آنقدر در مرکز بازی می‌کرد که گاهی اوقات عملاً مهاجم بود، کاری که پوچتینو در گذشته دوست داشته است.
به اوج دله آلی یا کریستین اریکسن فکر کنید که به داخل می‌زنند و مناطق مرکزی را شلوغ می‌کنند.
مهاجم: جاشوا زیرکزی
با مصدومیت بنجامین سسکو تا ژانویه، پوچتینو با زیرکزی به عنوان تنها شماره ۹ شناخته شده گیر افتاده است.
صادقانه بگویم، گزینه خوبی نیست، اما او مانند یک کاذب ۹ بازی می‌کند، شبیه به کین. این تقریباً مانند گفتن این است که پژو ۲۰۶ مانند فراری رانندگی می‌کند.