در دسامبر ۲۰۲۴، تیم فوتبال زیر ۱۸ سال زنان سوریه در اتوبوسی که در آخرین لحظه و نیمه‌شب از عقبه به سمت دمشق حرکت می‌کرد، سوار شدند. بازیکنان در اردن برای آخرین بازی خود در مسابقات قهرمانی زنان غرب آسیا آماده می‌شدند، جایی که پیروزی مقابل عربستان سعودی امیدهای آنها را برای قهرمانی زنده نگه می‌داشت. سوریه به دلیل ترس از بسته شدن مرزها، از این رقابت‌ها کنار کشید.

در داخل کشور، جنگی که عمدتاً چهار سال متوقف شده بود، ناگهان با سرعت پیش می‌رفت. نیروهای شورشی از شمال غربی، حلب را تصرف کرده و به سمت پایتخت در ۳۵۰ کیلومتری جنوب در حرکت بودند و تهدید می‌کردند که بشار اسد، رئیس‌جمهور وقت، را سرنگون کنند. بازیکنان از استان‌های اطراف دمشق خود را به خانه رساندند. اما بازیکنان حسکه در شمال شرقی کشور، سه روز بعد را در فرودگاه دمشق سرگردان بودند، زیرا کارکنان هواپیمایی فرار کرده و هواپیماها در باند فرودگاه بیکار مانده بودند، تا اینکه سرانجام اتوبوسی توانست آنها را به خانه ببرد.

تیم که ترسیده، خسته و با آدرنالین بالا بود، یکی دیگر از اپیزودهای اختلال را تجربه کرده بود؛ اما در حقیقت آنها به ندرت ثبات را تجربه کرده بودند. نور جمعه، دروازه‌بان سابق تیم ملی، می‌گوید: «نسل من سوخته و کاملاً از دست رفته بود. انگار هر چیزی که ساخته می‌شد، ناپدید می‌شد.»

سوریه پس از ۱۴ سال جنگ، نیاز به بازسازی زیادی دارد. فوتبال زنان یکی از نهادهایی است که تلاش می‌کند از درگیری‌ای که نسلی کامل از بازیکنان را از بین برد، توسعه بازی را مختل کرد و زیرساخت‌های آن را در وضعیت نامناسبی قرار داد، بهبود یابد. با این حال، در سال‌های اخیر، تیم‌های جوانان سوریه به عنوان یکی از داستان‌های موفقیت ورزشی غیرمنتظره این کشور ظهور کرده‌اند، قهرمانی‌های منطقه‌ای را کسب کرده و بازیکنانی را پرورش داده‌اند که در حال پیشرفت در خارج از کشور هستند.

تیم ملی زنان سوریه اولین بازی بین‌المللی خود را در سال ۲۰۰۵ انجام داد. تا سال ۲۰۱۱، برنامه‌هایی برای لیگ ۱۱ نفره زنان در حال اجرا بود. سپس قیام آغاز شد و تمام برنامه‌ها رها شدند. برای شش سال بعد، فوتبال زنان در سوریه عملاً متوقف شد. هیچ بازی بین‌المللی در هیچ سطحی وجود نداشت، فقط مسابقات فوتسال گاه به گاه برگزار می‌شد. بیش از شش میلیون نفر در نهایت از سوریه گریختند، از جمله صدها نفر درگیر در ورزش، و ذخیره بازیکنان که از قبل کم بود را در سراسر جهان پراکنده کرد.

در مقابل، فوتبال مردان ادامه یافت. تیم ملی پس از اینکه سوریه در سال ۲۰۱۱ به دلایل امنیتی از میزبانی بازی‌ها محروم شد، در خارج از کشور بازی کرد. رژیم اسد از موفقیت‌های خود برای نمایش تصویری از عادی بودن استفاده کرد و حتی پس از پیروزی در مسابقات قهرمانی غرب آسیا در سال ۲۰۱۲، از تیم در کاخ خود استقبال کرد. فیفا، علیرغم قوانین خود علیه دخالت سیاسی، سکوت کرد.

دخترانی که در آن سال‌ها بزرگ می‌شدند، تیم زنی برای تماشا نداشتند. رنیم ابو لطیف، دروازه‌بان ۲۱ ساله سوریه، به یاد می‌آورد: «من بازی تیم ملی مردان سوریه را تماشا می‌کردم و واقعاً ناراحت بودم. می‌گفتم، خدایا، کاش یک تیم ملی برای دختران درست می‌کردند.» این فرصت به طور غیرمنتظره‌ای پس از جابجایی خانواده‌اش پیش آمد و دختری در همسایگی به ابو لطیف گفت که یکی از بستگانش در حال راه‌اندازی یک باشگاه دخترانه است. او گفت: «فوتبال دختران؟ وای. انگار رویاها به حقیقت می‌پیوستند.»

به طور مشابه، هم‌تیمی ملی‌اش، جلنار مصطفی، ساعت‌ها با پسران محله‌اش در حسکه بازی می‌کرد. او که در سال ۲۰۰۸ متولد شده بود و برای به یاد آوردن شروع قیام خیلی جوان بود، از دریبل زدن و انجام حرکات نمایشی با تلفن همراهش فیلم می‌گرفت و ویدئوها را در فیس‌بوک آپلود می‌کرد. یک مربی منطقه‌ای آنها را دید و مصطفی را برای پیوستن به تیمش دعوت کرد.

اما یافتن فرصتی برای بازی تنها بخشی از چالش بود. مصطفی به گاردین گفت: «در جامعه ما، به خصوص در شمال، در حسکه، ورزش برای دختران کاملاً ممنوع است. نه فوتبال، نه هیچ چیز دیگر.»

در حالی که نسل جدیدی از دختران راه خود را به سوی فوتبال پیدا می‌کردند، تیم ملی تلاش می‌کرد تا به رقابت‌های بین‌المللی بازگردد. در آوریل ۲۰۱۷، سوریه پس از شش سال عدم فعالیت، وارد مسابقات مقدماتی جام ملت‌های آسیا در ویتنام شد. فدراسیون در فیس‌بوک فراخوان تست داد و بازیکنان حدود یک ماه فرصت آماده‌سازی داشتند. سوریه در تمام بازی‌ها شکست خورد، از جمله با نتیجه ۱۴-۰ مقابل میانمار. جمعه که بخشی از آن تیم بود، گفت: «صادقانه بگویم، یکی از بدترین تیم‌های تاریخ سوریه بود. ما با نتایج وحشتناک شکست خوردیم.»

ماها الکاطرب، که در آن زمان نیز در تیم بود، انتقادات پس از آن را به یاد می‌آورد. بازیکنان با وجود آمادگی کم، مورد تمسخر قرار گرفتند. او در مسابقات، تیم‌های حریف را با کادر مربیگری بزرگتر و بازیکنان جوان‌تر که در کنار تیم‌های اصلی خود تمرین می‌کردند، دید. نادیده گرفتن شکاف بین سوریه و رقبای منطقه‌ای‌اش دشوار بود.

با پایان زودهنگام دوران حرفه‌ای‌اش به دلیل مصدومیت، الکاطرب به طور اتفاقی به مربیگری روی آورد و به سمت ایجاد برنامه‌ای برای توسعه نسل بعدی رفت. او بعدها به فدراسیون فوتبال سوریه (SFA) پیوست و مسئولیت‌های اداری و مربیگری را بر عهده گرفت.

یک لیگ ارشد شش تیمی زنان در سال ۲۰۱۹ تأسیس شد و به دنبال آن توسعه تیم‌های ملی جوانان صورت گرفت. امسال این کشور اولین دوره لیگ جوانان خود را برگزار کرد. الکاطرب اولین استراتژی فوتبال زنان سوریه را تدوین کرد که به فیفا ارائه شد و طرحی بلندمدت برای گسترش مشارکت و ایجاد مسیری به سوی تیم‌های ملی را ترسیم کرد. الکاطرب گفت: «اگر می‌خواهید پس از این ۱۰ سال نتیجه ببینید، باید از پایین شروع به ساختن کنید. تا نسل‌های پیاپی را نسوزانیم.»

در سال ۲۰۲۲، زنان تنها ۱۰۰۰ نفر از ۲۵۰۰۰ فوتبالیست ثبت شده سوریه را تشکیل می‌دادند. استراتژی فوتبال زنان که توسط گاردین دیده شد، هدفش افزایش مشارکت زنان به میزان ۱۵۰ درصد در طول چهار سال، از جمله از طریق ۳۳ مرکز آموزشی مدرسه در ۱۱ استان، با ظرفیت ۱۶۵۰ دختر تا سال ۲۰۲۶ بود.

دولت همچنین برنامه‌هایی را برای احیای زیرساخت‌های ورزشی کشور ترسیم کرده است. رامی السبیع، مشاور وزارت ورزش و جوانان، در بیانیه‌ای گفت که ۴۸ تأسیسات ورزشی در سال ۲۰۲۵ بازسازی شده‌اند و برنامه‌هایی برای بازسازی حدود ۱۵۰ تأسیسات دیگر و ساخت حدود ۲۰ تأسیسات جدید تا سال ۲۰۲۸ وجود دارد. بازسازی زیرساخت‌ها تا حدی برای برآورده کردن معیارهای میزبانی تعیین شده توسط فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) است.

الکاطرب بیش از یک سال پیش فدراسیون را ترک کرد. جمعه اکنون بخشی از یک تیم دو نفره است که پس از ورود رئیس فعلی فدراسیون، فراس التیت، رهبری بخش فوتبال زنان آن را بر عهده دارد. چندین بازیکن از رهبری فدراسیون و سرعت پیشرفت انتقاد کرده‌اند. گاردین برای اظهار نظر با التیت تماس گرفت. او امتناع کرد.

در میان بازیکنانی که در مورد کاستی‌ها ابراز نظر کرده‌اند، رونا عیذوق ۲۶ ساله، یکی از باتجربه‌ترین اعضای نسل فعلی است. او که به نام فوتبالیست برزیلی رونالدینیو نامگذاری شده است، در سال ۲۰۲۳ با امضای قراردادی حرفه‌ای با تیم نجوم جده عربستان، تاریخ‌ساز شد و اولین زن سوری‌الاصل شد که این قرارداد را امضا کرد. عملکرد او در سوریه توجه این باشگاه را جلب کرده بود، اما نهایی کردن انتقال دشوار بود. رد شدن ویزا و پیچیدگی‌های اداری، ورود او را تا دو روز قبل از شروع فصل به تأخیر انداخت. دوران حضور او در عربستان سعودی تنها چند ماه به طول انجامید و او نتوانست اقامت خود را تمدید کند.

عیذوق گفت: «صادقانه بگویم، من آنجا رفتم و نمی‌خواستم برگردم. هیچ مقایسه‌ای وجود ندارد. همه چیز بهتر است، رفتار، تمرینات، امکانات. فقط متفاوت است.

مهمترین چیز راحتی بازیکنان است. اینجا در سوریه، ما باید فشار روانی و شکنجه را تحمل کنیم. به عنوان یک بازیکن، من باید با دنیا بجنگم تا حتی به موفقیت کوچکی دست پیدا کنم.»

پس از بازگشت به دمشق برای تکمیل تحصیلاتش، عیذوق به سرعت مورد توجه چندین باشگاه در اردن قرار گرفت و اکنون در آنجا بازی می‌کند. برای او، حضور در خارج از کشور فراتر از پیشرفت شخصی است. «من می‌خواهم پیامی باشم که من، که از شرایط سخت و از جنگ بیرون آمدم، هنوز توانستم موفق شوم.»

قرار گرفتن عیذوق در معرض تعالی منطقه‌ای به او نشان داده است که سوریه هنوز سال‌ها عقب است. در خط مقدم، محدودیت مالی قرار دارد که ورزش را از پای درآورده است. تحریم‌های بین‌المللی و محدودیت‌های بانکی اعمال شده بر سوریه، میلیون‌ها دلار بودجه توسعه از فیفا را از دسترس فدراسیون فوتبال سوریه خارج کرده و مانع از بهره‌مندی کامل آن از برنامه‌هایی مانند فیفا فوروارد شده است.

اگرچه تحریم‌های گسترده اقتصادی از آن زمان لغو شده‌اند، تخمین زده می‌شود که ۱۱.۵ میلیون دلار بودجه همچنان در دسترس فدراسیون نیست. هم فدراسیون فوتبال سوریه و هم فیفا اصرار دارند که در حال کار برای ایجاد مکانیزمی هستند که از طریق آن پول قابل انتقال باشد. در حال حاضر، حمایت در قالب تجهیزات آموزشی دیده شده است.

فشار مالی مستقیماً توسط بازیکنان احساس می‌شود، زیرا هم تیم ملی و هم لیگ منطقه‌ای توسط فدراسیون فوتبال سوریه اداره می‌شوند. باشگاه‌ها اغلب ماه‌ها بدون پرداخت دستمزد می‌روند و زمانی که پرداخت‌ها انجام می‌شود، بازیکنان می‌گویند که ممکن است کمتر از مبالغ توافق شده باشد. دعوت به تیم ملی تسکین کمی ارائه می‌دهد: در طول خدمت در تیم ملی، از جمله اردوهای آموزشی، بازیکنان روزانه ۲۰ دلار دریافت می‌کنند که حداکثر ۲۰۰ دلار برای کل مدت اقامتشان، صرف نظر از طول آن، محدود می‌شود. برخی می‌گویند هزینه‌های سفر و بازی می‌تواند بیشتر از آنچه دریافت می‌کنند باشد.

چندین باشگاه از زمان راه‌اندازی لیگ داخلی در سال ۲۰۱۹ به دلیل مشکلات مالی و اختلال مداوم ناشی از جنگ و درگیری‌های جاری، تعطیل شده‌اند. آنهایی که باقی مانده‌اند اغلب برای تأمین حتی منابع اولیه نیز با مشکل مواجه هستند.

الهلال، که اکنون « ورزش قَمیِشلی نام گرفته است، به یکی از موفق‌ترین تیم‌های زنان کشور تبدیل شده است و در حال حاضر قهرمان لیگ‌های ارشد و جوانان است. اما به گفته مربی، دلیل خالد، دستاوردهای آنها به امنیت مالی ترجمه نشده است. او گفت: «حمایت کافی از سوی همه طرف‌ها و مسئولان ورزش زنان سوریه، چه از نظر اردوهای آموزشی و آمادگی، و چه از نظر قابلیت‌ها و زیرساخت‌های لازم برای توسعه بازی، وجود ندارد.»

حضور این باشگاه در مسابقات باشگاهی زنان غرب آسیا ۲۰۲۶ آزمون بزرگی بود. این مسابقات قهرمانان لیگ را از شش رقابت منطقه‌ای گرد هم آورد. علیرغم داشتن یک اردوی تمرینی کوتاه در خانه، الهلال به فینال مقابل قهرمان عربستان، النصر، رسید. ابو لطیف و مصطفی از جمله کسانی بودند که نماینده آنها بودند و عملکردشان یادآوری کرد که تیم‌های سوریه‌ای می‌توانند با بهترین‌های منطقه رقابت کنند، حتی زمانی که حریفانشان منابع بسیار بیشتری دارند.

همچنین تقدیر فردی وجود داشت. مای الجانی از الهلال پس از مجموعه‌ای از عملکرد درخشان به عنوان بهترین بازیکن تورنمنت انتخاب شد، دستاوردی که او به سرعت با اطرافیانش به اشتراک گذاشت. او گفت: «جایزه‌ای که من بردم مایه افتخار من، باشگاه و بازیکنان است. من آن را یک جایزه تیمی می‌دانم. متعلق به کادر فنی، بازیکنان و هر دختر سوری است که این شرایط سخت را پشت سر می‌گذارد.»

الجانی که در سال ۲۰۰۶ در روستایی کوچک در استان حمص متولد شد، به یکی از استعدادهای هجومی امیدوارکننده سوریه تبدیل شده است. او در فصل ۲۰۲۴-۲۵ کفش طلای لیگ را از آن خود کرد و همچنان برای باشگاه و کشورش می‌درخشد. او همچنین در مسابقات قهرمانی زیر ۱۷ سال غرب آسیا در سال ۲۰۲۳، زمانی که سوریه اولین عنوان بین‌المللی خود را در فوتبال زنان کسب کرد، به عنوان بهترین بازیکن انتخاب شد. الکاطرب که دستیار مربی بود، این پیروزی را شاهدی بر آنچه کشور می‌توانست با حمایت مناسب بسازد، می‌دانست.

پیروزی قهرمانی زیر ۱۷ سال غرب آسیا در دوره ۲۰۲۶ با تیمی کاملاً متفاوت تکرار شد. جمعه گفت: «این شادی‌ای بود که همه مردم کشور به آن نیاز داشتند. ما از نظر فنی و اداری کاملاً در اقلیت بودیم، تنها ۹ نفر از ما همه چیز را مدیریت می‌کردیم. تیم‌های دیگر دو برابر تعداد کادر فنی داشتند و از فناوری بازی‌پردازی که ما نمی‌توانیم به آن دسترسی پیدا کنیم، بهره می‌بردند.»

برای ابو لطیف، بزرگترین خطر این است که اجازه دهیم نسل دیگری از بازیکنان شانس رقابت را از دست بدهند. به عنوان مثال، تیم ملی بزرگسالان زنان بیش از دو سال است که بازی نکرده و هیچ دلیلی به بازیکنان داده نشده است. ابو لطیف گفت: «ما به رقابت نیاز داریم، صرف نظر از سطح. می‌ترسم روزی فرا برسد که مجبور شوم در خانه بنشینم، همانطور که برای کسانی قبل از ما اتفاق افتاد. یک بازی دوستانه شروع خوبی است. هر چیزی.»

پیام عیذوق به مسئولان آینده فوتبال زنان مستقیم‌تر بود. او گفت: «فوتبال سوریه را نجات دهید. نسل‌ها را نجات دهید. ما را نجات دهید.»