منچستر یونایتد میلیون‌ها پوند صرف تغییر مدیران از زمان بازنشستگی سر الکس فرگوسن در سال ۲۰۱۳ کرده است، بدون اینکه لزوماً مشکلات اساسی را برطرف کند.
همه ما منچستر یونایتد را به عنوان «غول خفته» یا «قبرستان مربیان» دیده‌ایم، زیرا هیچ‌کدام از شش مدیر دائمی از زمان سر الکس فرگوسن نتوانسته‌اند به موفقیت در لیگ برتر دست یابند. بسیاری از کسانی که تلاش کردند با موانع مشابهی در اولدترافورد روبرو شدند.
با اخراج مایکل کریک در روز پنجشنبه، انتظار می‌رود یونایتد موریسیو پوچتینو را اعلام کند، که با وجود امضای اخیر قرارداد جدید برای ماندن در سمت سرمربی تیم ملی آمریکا تا جام جهانی ۲۰۳۰، این سمت را ترک خواهد کرد. در نتیجه، تمام نگاه‌ها در تعطیلی بین‌المللی نوامبر به سمت تیم ملی آمریکا خواهد بود.
بدون مقدمه بیشتر، به بزرگترین مشکل یونایتد، اینکه چگونه دستان پوچتینو قبل از ورود بسته است، و مشکلاتی که پیشینیان او با مالکان و اعضای هیئت مدیره بی‌کفایت داشتند، خواهیم پرداخت.
TalkingPoints
اینئوس باید مسئولیت نحوه برخورد با مایکل کریک را بپذیرد – آیا فکر می‌کنید درسی آموخته شده است؟
آیا معتقدید ویلکاکس و برادا در پایان فصل بهای آن را خواهند پرداخت؟ آیا با پوچتینو متفاوت رفتار خواهد شد؟
موریسیو پوچتینو نمی‌تواند بزرگترین مشکل منچستر یونایتد را حل کند
برای اولین بار در تاریخ یونایتد، این باشگاه دو مدیر دائمی را در یک سال تقویمی اخراج کرده است. این گواه این است که تصمیم‌گیرندگان تصمیمات درستی نمی‌گیرند. این تأثیر منفی زیادی بر تیم گذاشته است به طوری که تیم در منطقه سقوط قرار دارد.
به عنوان سرمربی، این اولین بار نخواهد بود که پوچتینو مجبور است مستقیماً با یک مدیر ورزشی کار کند – اما آنها معمولاً سوابق بهتری نسبت به جیسون ویلکاکس دارند که به درستی به هدف ناامیدی هواداران تبدیل شده است.
نگرانی‌های مشابهی در مورد کسانی که بالاتر از ویلکاکس هستند نیز صدق می‌کند، زیرا مالکان به اندازه کافی از مدیران قبلی حمایت نکردند. آیا این واقعاً قرار است تغییر کند؟
نظر ویژه
paulsworld71
با توجه به تعداد مدیران/مربیانی که از زمان SAF داشته‌ایم، فکر می‌کردم کسانی که در برج‌های عاج خود هستند، متوجه شده‌اند که مدیر مشکل نیست. بازیکنان زیادی هستند که باید از شر آنها خلاص شویم و افراد باتجربه و آینده‌نگر در سطح هیئت مدیره که بیشتر از حدس و گمان در مورد کاری که انجام می‌دهند و باید انجام دهند، می‌دانند.
به گفتگو بپیوندید →
یک مشکل بالقوه برای پوچتینو این است که جیم راتکلیف و همکاران اینئوس او، که باید از عملکرد روان عملیات فوتبال اطمینان حاصل کنند، بیشتر بر تحویل یک استادیوم جدید با ظرفیت ۱۰۰۰۰۰ نفر تمرکز دارند که هواداران حاضر در ورزشگاه آن را نمی‌خواهند.
پوچتینو وارد خواهد شد و روی تیم تمرکز خواهد کرد، اما محیط اطراف آن تیم درست نیست؛ آرژانتینی با یک صعود دشوار در اولدترافورد روبرو است. سوال این است که آیا این با انتصابات قبلی که با مالکان و هیئت مدیره مشکل داشتند، متفاوت خواهد بود؟
دیوید مویس – ۲۰۱۳-۲۰۱۴
با وجود اینکه توسط فرگوسن انتخاب شد و قرارداد شش ساله دریافت کرد، دیوید مویس تنها ۱۰ ماه دوام آورد و سپس اخراج شد. دیوید گیل در آن تابستان از سمت مدیر اجرایی خود کناره‌گیری کرد، به این معنی که او متحدی را که فرگوسن به او تکیه کرده بود، از دست داد. اد وودوارد وارد این نقش شد و یک فاجعه فوری بود.
یونایتد اهداف نقل و انتقالات خود را بر روی بازیکنانی مانند سسک فابرگاس، تیاگو آلکانتارا و دیگران متمرکز کرد. وودوارد تنها یک خرید را تحویل داد: مروان فلینی.
کمبودهای وودوارد، مویس را برای شکست آماده کرد و او از لحظه ورود به اولدترافورد با مشکل روبرو بود. این اسکاتلندی معتقد است که باید زمان بیشتری به او داده می‌شد.
لوئیس فن خال – ۲۰۱۴-۲۰۱۶
یونایتد تحت لوئیس فن خال به شدت هزینه کرد، اما جذب بازیکنان افتضاح بود. آنخل دی ماریا، ممفیس دپای و مورگان اشنایدرلین از جمله بازیکنانی بودند که در این تیم ناکام ماندند، زیرا فن خال بر سر کنترل جذب بازیکن و اینکه چگونه احساس می‌کرد باشگاه رشد تجاری را بر موفقیت در زمین اولویت می‌دهد، اختلاف نظر داشت.
وودوارد باز هم مانند ماهی بیرون از آب به نظر می‌رسید. به هر حال، این یک بانکدار بود که سعی می‌کرد بزرگترین باشگاه فوتبال جهان را اداره کند. این کمبودها به اخراج فن خال در مه ۲۰۱۶ پس از قهرمانی در جام حذفی کمک کرد.
یک طعم تلخ در مورد خروج فن خال وجود داشت زیرا او می‌دانست که جانشین او قبلاً توسط یونایتد مورد توجه قرار گرفته بود. دوره این هلندی نشان داد که ساختار یونایتد در آن زمان چقدر معیوب بود.
ژوزه مورینیو ۲۰۱۶-۲۰۱۸
بسیاری احساس می‌کردند ژوزه مورینیو بهترین انتخاب برای جایگزینی فرگوسن در سال ۲۰۱۳ بود، اما او به چلسی رفت. این سرانجام فرصت او بود که هدایت یونایتد را بر عهده بگیرد.
پس از قهرمانی در جام اتحادیه، لیگ اروپا و نایب قهرمانی در لیگ برتر، دوران مورینیو در یونایتد رو به افول گذاشت زیرا رابطه او با وودوارد دچار مشکلات متعددی شد. این مربی خواستار خریدهایی بود که وودوارد از تحویل آنها اکراه داشت.
گزارش شده است که مورینیو از عدم به‌روزرسانی نقل و انتقالات از سوی وودوارد در طول آخرین پیش‌فصل خود در باشگاه ناراضی بود. رفتار مربی نشان‌دهنده این بود که وودوارد برای تأیید معاملات به تأیید گلیزرها نیاز داشت.
اُله گونار سولسشر ۲۰۱۸-۲۰۲۱
یک روند واضح در تمام این انتصابات، جذب بازیکن ضعیف است. ساختار یونایتد به شدت معیوب بود و تأثیر منفی بر مربیان و تیم‌هایشان داشت.
اُله گونار سولسشر در حال ساختن چیزی بود تا اینکه کریستیانو رونالدو برای دومین بار به باشگاه بازگشت، بنابراین این نمونه دیگری از تیم جذب بازیکن – یا کسانی که بالاتر از سرمربی بودند – بود که از حد خود فراتر رفتند. مربی نروژی به خرید رونالدو «نه» نگفت، اما این یک نمونه عالی از این است که چگونه باشگاه مانند یک سیرک اداره شده است. تصمیم‌گیری بسیار ضعیف بوده است.
این برنده سه‌گانه در نوامبر ۲۰۲۱ اخراج شد و منتقدان استدلال کردند که هیئت مدیره بیش از حد طولانی صبر کرده است.
اریک تن هاخ – ۲۰۲۲-۲۰۲۴
جان مورتو در آن زمان مدیر ورزشی بود، بنابراین مسئولیت انتصاب اریک تن هاخ را بر عهده داشت و با او در مورد خریدهای بزرگ کار کرد. اصطکاک زمانی آغاز شد که معاملات طبق برنامه پیش نرفت، مانند ناکامی آنتونی پس از هزینه هنگفت ۸۵ میلیون پوندی برای خرید از آژاکس.
تن هاخ، مانند همه دیگران، با مسائلی در رختکن نیز روبرو بود. جیدون سانچو رفتار بسیار بدی داشت، همانطور که رونالدو قبل از اینکه دومی برای دومین بار با ابری خاکستری اولدترافورد را ترک کند.
بزرگترین مشکل تن هاخ در یونایتد این بود که اینئوس پس از تبدیل شدن به مالکان مشترک، مرد خود را می‌خواست. آنها قبل از پیروزی در جام حذفی ۲۰۲۴ مقابل منچستر سیتی، که منجر به قرارداد جدید یک ساله شد، ایده جایگزینی او را در سر داشتند، اما جیسون ویلکاکس همچنان متهم به فراتر رفتن از حد خود بود.
روبن آموریم – ۲۰۲۶-۲۰۲۴
اولین انتصاب مدیریتی توسط اینئوس. اختلاف ساختاری وجود داشت، زیرا روبن آموریم می‌خواست مدیر باشد، در حالی که جیم راتکلیف تأکید داشت که او سرمربی است.
تنش‌ها با مدیر ورزشی ویلکاکس بر سر تاکتیک‌ها و نقل و انتقالات به اوج خود رسید. آموریم به سیستم ترجیحی خود با سه مدافع عقب متعهد بود و این تأثیر منفی بر نتایج داشت.
ویلکاکس باید قبل از استخدام آموریم، تحقیقات خود را انجام می‌داد. یونایتد هرگز در بازی با سه مدافع در گذشته موفق نبود، پس چگونه فکر می‌کرد آموریم کارساز خواهد بود؟
راتکلیف سه ماه قبل از اخراج آموریم، علناً از او حمایت کرد. اینئوس از اینکه مربی پرتغالی او را مورد انتقاد قرار داد، به راحتی نگذشت و او در ژانویه ۲۰۲۶ اخراج شد.
مایکل کریک – ۲۰۲۶-۲۰۲۶
کریک پس از اخراج آموریم به عنوان مربی موقت به یونایتد بازگشت. پس از هدایت قرمزها به مقام سوم و صعود به لیگ قهرمانان، او در مه ۲۰۲۶ دائمی شد.
تیم جذب بازیکن بیش از ۱۵۰ میلیون پوند بر روی سه هافبک پس از از دست دادن کاسمیرو در تابستان سرمایه‌گذاری کرد، اما کریک بدون پوشش در دفاع چپ یا مهاجم ذخیره باقی ماند. این به دلیل مصدومیت لوک شاو و بنجامین سسکو عواقب سنگینی داشت.
کریک توسط سلسله مراتب یونایتد ناامید شد. درست مانند بسیاری از کسانی که قبل از او روی خط لمس ایستاده بودند. گلیزرها و راتکلیف، همراه با کسانی مانند وودوارد و ویلکاکس، باید مسئولیت این را بپذیرند.
مشکلات منچستر یونایتد از بالا به پایین است
تمام مشکلات بزرگ یونایتد از بالا نشأت می‌گیرد. گلیزرها مسئول ۲۱ سال سوء مدیریت فاحش هستند.
انگشت اتهام را می‌توان به سمت اینئوس نیز نشانه رفت که باعث تشدید تنش‌ها با هواداران شده است و بدتر از همه، یونایتد در منطقه سقوط قرار دارد. این بزرگترین شغل دوران مربیگری پوچتینو خواهد بود، به خصوص تلاش او برای دستیابی به موفقیت با مالکان و تصمیم‌گیرندگان نامحبوب.
نظر ویژه
knightinwhitesatin
درست زمانی که فکر می‌کنید بدتر از این نمی‌تواند برای هیچ باشگاهی اتفاق بیفتد، وودوارد و گلیزرها، سه احمق اینئوس راتکلیف، برادا و ویلکاکس از راه می‌رسند و در مدت کوتاه حضورشان در باشگاه، آن را در لحظه به یک سوژه خنده تبدیل می‌کنند و کریک مقصر اصلی آنهاست.
به گفتگو بپیوندید →
نظر ویژه
dale.odonnell
متأسفانه، همان مالکان باقی مانده‌اند و هیچ نشانه‌ای از رفتن ویلکاکس یا برادا وجود ندارد. برای پوچتینو آرزوی موفقیت می‌کنم. با این دلقک‌هایی که تصمیم‌گیرنده هستند، به آن نیاز خواهی داشت.
به گفتگو بپیوندید →