انگلیس در آستانه رویارویی با دشوارترین چالش در فوتبال ملی، شاید در هر سطحی از این بازی قرار دارد. آنها قصد دارند در مقابل اسپانیا گلزنی کنند. اسپانیا در هشت بازی در مسیر قهرمانی در جام جهانی تنها یک گل دریافت کرد و در عین حال ۲.۳۷ گل مورد انتظار را برای حریفان خود به ثمر رساند که تنها ۰.۳۰ گل در هر ۹۰ دقیقه بازی بود. توماس توخل گفته بود که امیدوار است تیمش «برای ۱۰ دقیقه بیشتر شبیه اسپانیا شود» تا در مواقع حساس مالکیت توپ را به راحتی در اختیار داشته باشد. این یک آرزوی خوب برای آن موقعیتهاست، اما رویکردی نیست که به انگلیس در باز کردن خط دفاعی اسپانیا کمک کند. استادان پاس را نمیتوان به این روش شکست داد. راه حل ممکن است در جای دیگری از همان کنفرانس مطبوعاتی توخل نهفته باشد. توخل در مورد اینکه چگونه هواداران و بازیکنان انگلیسی هرج و مرج را ترجیح میدهند صحبت کرد. او گفت: «هیچ میراثی از این وجود ندارد که بگوییم: 'اوه، بیایید در خط میانی کنترل کنیم. بیایید یک بازیسازی عمیق انجام دهیم و سپس آنها را بیرون بیاوریم.'» «این فقط این است: 'بیا. توپ را به محوطه حریف بزنیم و با آنها بجنگیم.'» و اینگونه انگلیس میتواند اسپانیا را شکست دهد. البته، این امر نیازمند ظرافت بیشتری نسبت به خلاصه ساده توخل است. اما نه خیلی زیاد. دو شکستی که اسپانیا در دوران لوئیس د لا فوئنته متحمل شده است، به اثبات این نکته کمک میکند. هر دو در بریتانیا رخ دادند. اولین مورد در مقدماتی یورو در مارس ۲۰۲۳ در هامپدن پارک بود، جایی که اسکات مکتامینی هر دو گل را در پیروزی ۲-۰ اسکاتلند به ثمر رساند. رودری پس از تحمل رویکرد مبارزهجویانه و وقتکشانه میزبان گفت: «برای من، این فوتبال نیست.» نه، رفیق، و به همین دلیل کار کرد. هیچکس نمیتواند فوتبال اسپانیا را شکست دهد؛ روشهای جایگزین برای پیروزی لازم است. گل دوم مکتامینی زمانی به ثمر رسید که او به محوطه جریمه یورش برد تا پس از اینکه دیوید گارسیا نتوانست یک سانتر از کیران تیرنی را دفع کند، گلزنی کند. هنگامی که کلمبیا ۱۲ ماه بعد در دیداری دوستانه در ورزشگاه لندن با نتیجه ۱-۰ اسپانیا را شکست داد، باز هم ارسال از جناح چپ بود که آسیب رساند. و باز هم، ترکیبی از بازیکنان حال و گذشته لیگ برتر وجود داشت، جایی که لوئیس دیاز برای دنیل مونیوز سانتر کرد تا گلزنی کند. این لحظات دارای سوگیری تأییدی مثبت هستند زیرا در شکستهای اسپانیا رخ دادند. آنها مهم به نظر میرسند زیرا مهم بودند. در حالی که هیچ تیمی در تابستان امسال آنها را شکست نداد، تیمها برای خلق فرصتهای حتی نسبتاً خوب به سانتر تکیه کردند. آمار فرصتهایی که آنها اجازه دادند، این را به طرز فوقالعادهای برجسته میکند. میانگین ارزش یک شوت ۰.۱ گل مورد انتظار است. این میتواند از فصلی به فصل دیگر یا بین رقابتها کمی متفاوت باشد، اما به عنوان یک قاعده کلی کار میکند. در طول ۷۵۰ دقیقه در تابستان امسال، اسپانیا تنها شش فرصت دریافت کرد که اپتا ارزش بیشتری برای آنها قائل شد. کاهش آستانه به ۰.۰۷ گل مورد انتظار همچنان تنها ۱۰ شوت را پیدا میکند که ارزش بیشتری داشتند. هشت تیمی که اسپانیا با آنها روبرو شد، به طور متوسط ۷۵ دقیقه برای یک فرصت تلاش کردند که احتمال بیش از یک در چهارده گل شدن را داشت. این کار بسیار سختی بود. قابل توجه است که بالاترین ارزش شوت که آنها در این تورنمنت اجازه دادند در دقیقه ۱۲۱ فینال رخ داد. دیداری که اسپانیا از ابتدا تا انتها کاملاً بر آن مسلط بود، ممکن بود به ضربات پنالتی کشیده شود اگر جیولیانو سیمئونه به جای عبور از بالای تیرک دروازه، زیر آن شلیک میکرد. حرکت برای فرصت او از یک کرنر آغاز شد، همانطور که سانتر د ینی بورخس از کیپ ورد در دقیقه ۹۱ فرصتی برای ایجاد یک شگفتی بزرگ در اولین بازی اسپانیا را فراهم کرد. گل چارلز د کلار در مقابل بلژیک، تنها گلی که اسپانیا دریافت کرد، با سانتر تیموتی کاستاگنه پایهریزی شد. این یکی از چهار فرصت بزرگ تعریف شده توسط اپتا بود که اسپانیا در جام جهانی اجازه داد؛ همه آنها ضربه سر بودند، همگی از طریق ارسال از مناطق کناری پایهریزی شدند. کریستیانو رونالدو در مرحله یک هشتم نهایی دربی ایبریایی پس از اینکه توپی که به پشت تیرک دروازه ارسال شده بود به سمت او در محوطه شش یاردی برگشت داده شد، یک تلاش با ارزش نسبتاً بالا داشت. این فرصت بهتری نسبت به هر چیزی بود که فرانسه در نیمه نهایی ایجاد کرد. بالاترین ارزش تلاش آنها ۰.۰۶ گل مورد انتظار ارزیابی شد. این از یک کرنر به دست آمد. به نظر میرسد راه دیگری برای ایجاد حتی یک شوت به سمت اسپانیا وجود ندارد. کیپ ورد، عربستان سعودی و اروگوئه همگی سعی کردند از داخل نیمه خودی خود گلزنی کنند، زیرا آنها از فرصتهای گلزنی محروم بودند. با این حال، سانترها حداقل به طور نسبی کار میکنند، شاید به این دلیل که بازیکنان کلیدی دفاعی اسپانیا به رویارویی زیاد با آنها عادت ندارند. بارسلونای پاو کوبارسی کمترین سانتر را در هر بازی در بین ۹۶ باشگاه در پنج لیگ بزرگ اروپا در فصل گذشته دریافت کرد. اتلتیک بیلبائو، که دو سوم دیگر ترکیب اصلی دروازهبان و مدافعان میانی اسپانیا (اونای سیمون و آیmeric لاپورته) را در خود جای داده بود، در رده نهم مشترک قرار داشت. کوبارسی و لاپورته هر کدام کمتر از چهار دوئل هوایی در هر ۹۰ دقیقه داشتند؛ بسیاری از مدافعان میانی در لیگ برتر بیشتر از این تعداد را برنده شدند، چه رسد به اینکه در آن شرکت کنند. توپهای هوایی بخش بسیار بزرگتری از بازی در انگلیس هستند، جایی که «آنها توپ را به محوطه حریف میزنند و با آنها میجنگند»، تا دوباره از توخل نقل قول کنیم. در عصر پیچیدگی تاکتیکی، سانتر کردن ناکارآمد تلقی میشود. این بسیار قدیمی است و به شدت به کلیشههای فوتبال انگلیسی تکیه دارد. اما ما در حال ترسیم برنامه توسعه در سنت جورج پارک برای آینده بازی نیستیم، ما در تلاشیم تا ببی
