فوتبال و سیاست در دنیای مدرن جداییناپذیرند، مهم نیست چند نفر آرزو میکنند که اینطور نباشد. اما اینکه آیا بازی زیبا میتواند دردهای عصر ما را تسکین دهد، مسئله دیگری است. پس از هفتهای که در آن موضوع حمایت ایرلند از مردم غزه، این بازی را به نبردی وجدانی تبدیل کرده بود، نتیجه این مسابقه ناامیدکننده در نهایت بیاهمیت به نظر میرسید. در پایان، نتیجه در واقع یک پیروزی قاطع بود، فقط نه به دلیل تحریم. در شب شنبه این سوال مطرح بود که آیا تیم هیمیر هالگریمسون اصلاً در مجارستان به میدان خواهد رفت یا خیر. اگر این کار را میکردند، آیا ذهنشان در بازی بود؟ معلوم شد که یک هفته اضطراب داخلی برای ایجاد اراده جمعی در میان بازیکنان ایرلند، یا حداقل کسانی که برای بازی انتخاب شده بودند، کافی بوده است. از همان ابتدا قوی و قاطع بودند، مهاجمانشان هر کدام در نیمه اول یک گل به ثمر رساندند تا بازی را تعیین کنند، با اقدامات نمادین فراوان برای اطمینان دادن به کسانی که در خانه بودند از احساساتشان. هالگریمسون پس از بازی گفت: «این احتمالاً سختترین روزهای دوران مربیگری من بوده است. اما این در مورد من نیست. این در مورد بازیکنان است و آنها امروز نشان دادند که بازی برای ایرلند چقدر برایشان اهمیت دارد. آنها با وقار و همچنین با قدرت مردان مغرور ایرلندی از خود در زمین نمایندگی کردند. آنها امروز نشان دادند که بازی برای ایرلند چقدر برایشان اهمیت دارد و امیدوارم حمایت مردم ایرلند را داشته باشند.» به نوعی جو در دبرسن یادآور بازی در دوران کووید بود. هر کلمه ای که در ورزشگاه گفته می شد شنیده می شد و سکوهای تقریباً خالی وزن سرکوبگر خود را داشتند. به عنوان میزبان اسمی، به اسرائیل اجازه حضور هیئت کوچکی از هواداران، حدود ۱۵۰ نفر، داده شده بود که تمام تلاش خود را برای هیجانانگیز کردن جو انجام میدادند. در همین حال، دو بلوک آنطرفتر، گروه ایرلندیها بودند، حدود دوازده نفر که علیرغم تصمیم FAI برای عدم تخصیص سهمیه برای مهمان، توانسته بودند وارد ورزشگاه شوند. همه آنها در یک راه پله، با دست در جیب ایستاده بودند. این فضای عجیب و تقریباً وهمآلود با رویکرد سنجیده ایرلند به مراسم قبل از بازی بیشتر تشدید شد. کارکنان ایرلند هنگام پخش سرود ملی خود رو به زمین ایستادند. بازیکنان ایرلند که همگی بازوبند سیاه بسته بودند، در طول سرود اسرائیل به زمین خیره شدند. هیچ تبادل پرچم و دست دادن وجود نداشت و هر دو تیم به سرعت از دایره مرکزی به سمت جمعهای خودی خود هدایت شدند. بازی در روز شنبه به دلیل اینکه گاوین بازونو، دروازهبان، خود را برای انتخاب در دسترس قرار نداد، نزدیک بود لغو شود. تصمیم او باعث تبادل احساسی بین بازیکنان و کادر فنی شد. هالگریمسون بنابراین تیمی را انتخاب کرد که در آن جیمی دان، مدافع، به طور اسمی سومین دروازهبان بود و همچنین فین آزاز، مهاجم کلیدی را در یکی از پنج تغییر نسبت به تیمی که به طرز ضعیفی مغلوب کوزوو شده بود، به نیمکت فرستاد. مادر آزاز شهروندی اسرائیل را دارد و گزارش شده است که مهاجم ساوتهمپتون مشارکت پرشوری در بحث روز شنبه داشته است. هالگریمسون گفت: «امروز فکر کردیم دیگران برای این بازی بهتر از او مناسب هستند». پس از تمام خودکاویها، ایرلند در عرض ۱۱ دقیقه نیمه اول بازی را تعیین کرد. تروی پاروت در دقیقه ۱۴ با ضربهای زمینی از بدن دنیل پرتس پس از کار چشمگیر جیمز آبانکواه، وینگبک در سمت راست، گل اول را به ثمر رساند. دو دقیقه بعد، با دویدن در شانه آخرین مدافع، آدام ایداه پاسی هوشمندانه از جک مویلان دریافت کرد و ضربهای آرام را به سمت چپ دروازه پرتس فرستاد و برتری دو برابر شد. در دقیقه ۲۵، مویلان گل خود را به ثمر رساند، چهارمین گل او در چهار بازی ملی که ادامه شروعی درخشان برای دوران حرفهای بینالمللی او بود، او ۲۵ یارد به داخل محوطه جریمه نفوذ کرد و با ضربهای زمینی به سمت دروازه شلیک کرد. مویلان به سمت پرچم کرنر دوید، بازوبند سیاه خود را درآورد و آن را بوسید. اسرائیل در نیمه دوم لحظهای سطح خود را بالا برد و دور پرتس، تعویضی، یک سیو عالی از کائومین کلر را رقم زد. اما در نهایت بازی به مجموعهای از درگیریها تبدیل شد که با فریادهای هواداران اسرائیلی که به نظر میرسید در زمان سوت پایان برای IDF شعار میدادند، تشویق میشد. از ران بن شیمون، سرمربی، رسانههای اسرائیلی پس از بازی پرسیدند که آیا پس از شکست استعفا خواهد داد یا خیر، پاسخی که او گفت خیر بود. بن شیمون گفت: «ما فشار را به خوبی مدیریت نکردیم، این واضح است، ما از نظر ذهنی شکست خوردیم، از نظر تاکتیکی شکست خوردیم. اما در عرض چند روز بازی دیگری داریم که باید انرژی را برای دوباره برخاستن پیدا کنیم.»
