به قلم چارلز بوهم

روی کاغذ، آخرین هدیه مائوریسیو پوچتینو به تیم ملی مردان آمریکا، شکست ۲-۰ برابر هائیتی در شامگاه سه‌شنبه بود.

این یک پیروزی ساده در ورزشگاه تی‌کی‌ال اف‌سی سینسیناتی بود که یانکی‌ها را با نتیجه قاطع ۸-۰ در مجموع دو بازی رفت و برگشت این مرحله یک‌چهارم نهایی به نیمه‌نهایی جام ملت‌های کونکاکاف رساند، پیش از آنکه او و کادر اصلی‌اش هدایت منچستر یونایتد را بر عهده بگیرند.

اما از نظر روحی – و سرمربی آرژانتینی بدون شک موجودی روحی است – سی و هفتمین و آخرین بازی او در دو سال هدایت تیم ملی مردان آمریکا، به عنوان نمادی مناسب برای پیشرفت رو به جلویی که او آغاز کرد، به یادگار خواهد ماند؛ یک رشته پیروزی شش بازی که طلوع دوران جدیدی را با سبکی جسورانه و تهاجمی از بازی که ریشه دوانده است، نوید می‌دهد.

پوچتینو در پایان بازی با خبرنگاران گفت: «از نظر سبکی که بازی می‌کنیم، این همان چیزی است که هنگام ورود به آن رویا می‌دیدیم. می‌دانستیم که بازیکنان با استعدادی داریم و با توجه به اصولی که برای بازی تعیین کردیم، فکر می‌کنم در شش بازی آخر بدون شکست بودیم و در برابر حریفان سرسخت بازی کردیم، تیم واقعاً لذت برد.»

هال و پولیسیچ درخشیدند

جولیان هال، ستاره نوظهور ردبول نیویورک، دوباره گلزنی کرد – به طرز شگفت‌انگیزی، پنجمین گل او در شش بازی ملی اولش، که او را به اولین نوجوان در تاریخ تیم ملی مردان آمریکا تبدیل کرد که در سال اول خود پنج گل به ثمر رسانده و چهارمین بازیکن در هر سنی است که تا به حال این کار را انجام داده است.

چنین نقاط عطفی نشان‌دهنده سال فوق‌العاده‌ای برای این مهاجم بومی است و هال به سرعت از مربی فعلی خود در RBNY، اسطوره تیم ملی آمریکا، تشکر کرد.

هال پس از سوت پایان به TNT Sports گفت: «هر گلی که می‌زنم نوعی بار سنگین را از دوشم برمی‌دارد، زیرا من برای تأثیرگذاری برای تیم خیلی سخت کار می‌کنم و شما می‌توانید ببینید که تیم امروز چقدر برای پایان دادن به این مرحله تلاش کرد.»

«من این را به مایکل بردلی و باشگاهم، ردبولز، برای کمک به من و توسعه من و دادن فرصت‌های فراوان برای نشان دادن توانایی‌هایم نسبت می‌دهم – و البته به مائوریسیو، برای قرار دادن من در زمین و اعتماد به من برای دادن آزادی برای انجام بهترین کارم.»

هجده دقیقه قبل از آن، بازیکن ۱۸ ساله در ساختن یک گل قیچی برگردان فوق‌العاده توسط کریستین پولیسیچ، که هم ستاره درخشان فعلی تیم و هم هدف اصلی چالشی بود که پوچتینو هنگام ورود در سال ۲۰۲۴ به سلسله مراتب موجود تیم صادر کرده بود، نقش داشت.

«پوچ» می‌خواست هر بازیکن با پیراهن آمریکا با هر لحظه مانند آخرین لحظه خود بجنگد، تا فوریت و شدتی را نشان دهد که حرفه خودش را با آرژانتین و برخی از بهترین باشگاه‌های اروپا غنی کرده بود، و در تردید نداشتن در کنار گذاشتن هر کسی – حتی پولیسیچ – که از این استاندارد پایین‌تر بود، تردید نکرد.

پوچتینو با افتخار دوباره خاطرنشان کرد که در دوران تصدی خود نزدیک به ۱۰۰ بازیکن را فراخوانده است: «من مطمئن هستم که این گروه از بازیکنان در آینده به موفقیت‌های بزرگی دست خواهند یافت. شکی ندارم.» «بازیکنان باتجربه با ترکیبی از جوان‌ترها، با استعدادی که در راه است، فکر می‌کنم ترکیبی عالی است.»

«فکر می‌کنم شما در دستان بسیار خوبی هستید.»

بنیان گذاشته شد

روند ورود استعدادهای جدید به برنامه ادامه دارد، با رید بیکر-ویتینگ از نشویل اس‌سی آخرین بازیکنی است که اولین بازی ملی بزرگسالان خود را انجام داده است، و هشت بازیکن در طول دو بازی این ماه، از جمله استعدادهای برجسته MLS هال، همکارش در ردبولز آدری مهتی، زوج بومی فیلادلفیا یونیون کاوان سالیوان و نیل پیر و دیگران، ملی‌پوش شدند.

این ممکن است جنبه کلیدی میراث پوچ باشد: نه فقط راهی جسورانه‌تر برای بازی، بلکه دری باز به روی نسلی تازه از استعدادهایی که قادر به رساندن آن به ارتفاعات جدید هستند.

پلیسیچ با ابراز امیدواری از اینکه جانشین پوچتینو «با همان شور و شوق» بین اکنون و آخر هفته قهرمانی لیگ ملت‌ها در ماه مارس وارد شود، گفت: «ما می‌خواهیم این جام را ببریم، این لیگ ملت‌ها را، و ما یک مربی جدید خواهیم داشت، و ما فقط باید آماده باشیم و به این شکل بازی کنیم.»

«این تیم، من فکر می‌کنم، ما یک بنیان بسیار خوب داریم، هیچ چیز دیوانه‌واری تغییر نخواهد کرد. فکر می‌کنم هر کسی که بیاید، راهی برای موفقیت پیدا خواهیم کرد.»

پوچ به شعار خود که در آمریکا از برخورد با دن کتی، مدیرعامل سابق چیک-فیل-ای، که چهره‌ای کلیدی در توسعه مرکز ملی تمرین فدراسیون بود، اشاره کرد. این یکی از مواردی است که به نظر می‌رسد او هر کجا که سفر مدیریتی پرمشغله‌اش او را ببرد، با خود حمل خواهد کرد: «فرهنگ استراتژی را برای صبحانه می‌خورد.»

این مربی در درجه اول برای جام جهانی ۲۰۲۶ استخدام شده بود، با وظیفه هدایت یانکی‌ها از مرحله یک هشتم نهایی که بارها آنها را در گذشته ناکام گذاشته بود. در این هدف، او به طرز دردناکی کوتاه آمد، اوج هیجان تابستان امسال در خاک خود با شکست تلخ ۴-۱ در برابر بلژیک در سیاتل پس از اصرار او بر اینکه آنها واقعاً می‌توانند تا انتها پیش بروند، پایان یافت.

به طرز غم‌انگیزی، با این حال، او به دلیل کاریزمایی که با آن ملت را در آغوش گرفت و کارش در ایجاد آن زمینه فرهنگی برای آینده‌ای روشن‌تر، همچنان با روابط خوب جدا می‌شود.

پوچتینو گفت: «ما یک ساختار، یک ساختار بسیار محکم، با امکان و اعتقاد به اینکه همه چیز ممکن است داریم.» «رویای ما قهرمانی در جام جهانی بود، اما درست است که وقت کافی نداشتیم… [من] کمی در این مورد ناامید هستم. اما در عین حال، خوشحالم که می‌توانیم این ایده را که می‌توانیم ببریم، که ما یک تیم ملی خوب هستیم، تبدیل کنیم. بازیکنان معتقدند که می‌توانند با بهترین تیم‌های جهان رقابت کنند، و این همان راه است.»