اسپانیا و انگلیس بازی‌ای بود که تقریباً همه چیز را داشت، و شاید هنوز هم بیشتر معنی داشته باشد، شاید مهم‌ترین لحظه حتی قبل از شروع بازی رخ داده باشد.

میزبان از فرصت اولین بازی پس از جام جهانی در مادرید برای نمایش جام استفاده کرد، که تقریباً شبیه به یک بازگشت به خانه بود.

فضا کاملاً به گونه‌ای بود که از جایگاه برجسته خود لذت می‌بردند، چیزی که برای این ملت خاص می‌توانست لبه تیزی داشته باشد.

هیچ کشوری که قهرمان جام جهانی شده است، به اندازه انگلیس منتظر جام دیگری نمانده است.

و هنگامی که ایکر کاسیاس، فرناندو تورس و فرناندو یورنته، قهرمانان سال ۲۰۱۰، جام طلایی درخشان را به اونای سیمون دادند، این جام تقریباً به طور تحت‌اللفظی جلوی چشم انگلیس بود.

شاگردان توماس توخل مجبور بودند تماشاگر باشند که دروازه‌بان جام جهانی را درست جلوی آن‌ها تکان می‌داد.

در سمت اسپانیایی‌ها متوجه شده بودند که جود بلینگهام تنها بازیکنی بود که تشویق کرد، این اکنون شهری است که او با رئال مادرید آن را خانه می‌نامد. سپس او طوری بازی کرد که گویی همان قدردانی را می‌خواهد، و او تنها کسی نبود.

همانطور که یکی از افراد مطلع از اردوی انگلیس گفت: «آنها احتمالاً به این فکر می‌کردند که ‘این همان چیزی است که ما می‌خواهیم’.»

دیدن جام جهانی تا این حد نزدیک و در عین حال دور، با بیش از سه سال تا نسخه بعدی، تنها فضایی را که در آستانه این بازی احساس می‌شد، عمیق‌تر کرد.

انگلیس در برابر اسپانیا در لیگ ملت‌ها (گتی)

انگلیس، به قول دکلان رایس و توماس توخل، می‌دانست که پیروز خواهد شد.

«من می‌توانستم باور واقعی را در رختکن قبل از بازی احساس کنم که این دقیقاً لحظه‌ای است که می‌خواهیم خود را ثابت کنیم و محدودیت‌های خود را جابجا کنیم»، سرمربی گفت.

آنها آن عزم را داشتند تا نشان دهند واقعاً چه کسانی هستند، و نشان دهند که تنها تیمی در جهان نخواهند بود که از اسپانیا ترسی ندارد. این همان ذهنیت است که وقتی احساس آمادگی برای شکست دادن رقیبی را دارید که مدت‌هاست شما را تحت سلطه خود داشته است؛ که معیاری بوده است.

لحظاتی پس از دیدن آن جام، با حملات شدید انگلیس که سیمون را تحت فشار قرار داد، سرعت تعیین شد.

به همان اندازه مهم، آنها سطح جدیدی از خود را به نمایش گذاشتند، حتی فراتر از توصیف توخل مبنی بر بهترین عملکرد دوران مربیگری او.

این، پس از همه، رویکرد معمول ضدحمله برای بازی با اسپانیا نبود - حداقل نه برای زمانی که انگلیس واقعاً تا این حد پیش افتاده بود.

این انگلیس بود که بازی خود را، یک ایدئولوژی در حال تحول، بر اسپانیا تحمیل می‌کرد.

توماس توخل، سرمربی انگلیس، پس از پیروزی مقابل اسپانیا (PA Wire)

«ما به خوبی آگاه هستیم که چه گام‌هایی پس از جام جهانی برداشتیم»، توخل گفت و به طور محسوسی این را بیش از یک بار تکرار کرد.

سرمربی پس از تمام انتقادات پس از شکست آرژانتین به شدت دلخور بود.

و با این حال، هرچند ممکن است او در ملاء عام از آن ناراحت باشد، به نظر می‌رسد که برخی از آن انتقادات مورد توجه قرار گرفته است.

انگلیس بسیار فنی‌تر به نظر می‌رسد، اما همچنان با سرعت.

پس از همه، در طول جام جهانی، حس قطعی وجود داشت که تیم او صرفاً به دنبال راهی برای عبور از موانع بود.

این چیزی بسیار سنجیده‌تر و منسجم‌تر بود.

«ما می‌خواستیم در بازی‌سازی عمیق بهتر شویم، می‌خواستیم در دفاع در بلوک پایین بهتر شویم و علاوه بر آن، ما همیشه می‌خواستیم هویت خود و شیوه‌ای را که می‌خواهیم بازی کنیم بر هر حریفی تحمیل کنیم»، توخل اظهار داشت.

این به طور مشابه به موضوع دیگری در شب اشاره دارد، که چگونه عملکرد جیمز ترادف ممکن است مسیری را آغاز کند که او را به شماره ۱ انگلیس تبدیل کند.

این مشهود بود که وقتی از او در مورد مهار دوگانه درخشان دروازه‌بان در اواخر بازی پرسیده شد، توخل بلافاصله به تأثیر فوتبال خالص او اشاره کرد.

«اما کارهای زیادی در بازی‌سازی عمیق نیز وجود داشت، برای غلبه بر خط اول پرس، که او با همه اطرافیانش به خوبی انجام داد»، او گفت. «بنابراین کارهای زیادی وجود داشت، هرگز تمرکز را از دست نده، هرگز تمرکز را از دست نده، هرگز دید را از دست نده، برای یافتن بازیکن آزاد برای غلبه بر پرس و انتقال بازی به نیمه حریف.»

توخل به وضوح می‌خواهد تمرکز این تیم را تغییر دهد.

جود بلینگهام و توماس توخل پس از پیروزی انگلیس در اسپانیا در آغوش هم (گتی)

و با انجام این کار، او می‌خواهد کل چشم‌انداز آن را تغییر دهد.

طبیعتاً پس از پیروزی مانند این، صحبت‌های زیادی در مورد «اعتماد به نفس» وجود داشت که توخل از غرق شدن در آن خوشحال بود.

«شما اعتماد به نفس می‌خواهید، نه فقط از طریق نتایج، بلکه اعتماد به نفس از طریق عملکرد و نتیجه حاصل می‌شود»، توخل گفت. «این فرآیند ایده‌آل است و این همان چیزی است که ما به دست آوردیم.»

این همچنین چیزی است که بسیار عمیق‌تر می‌رود.

وقتی اسپانیا در نیمه نهایی جام جهانی با نمایشی که «نمایش بیانیه‌ای» بود، همانطور که توخل آن را می‌نامید، فرانسه را شکست داد، برخی از نزدیکان تیم دیدیه دشان احساس می‌کردند که دلیل پیروزی در واقع بسیار زودتر رخ داده بود.

اسپانیا در مجموعه‌ای از بازی‌های پرمخاطب، به‌ویژه نیمه‌نهایی یورو ۲۰۲۴ و جام جهانی ۲۰۲۶، فرانسه را شکست داده بود. لامینه یامال حق داشت که بر این موضوع تأکید کند، زیرا می‌دانست که این موضوع در ذهن فرانسوی‌ها تأثیر می‌گذارد.

این به اسپانیا برتری داد. آنها می‌دانستند که می‌توانند فرانسه را شکست دهند، اما فرانسه مطمئن نبود که بتواند اسپانیا را شکست دهد.

به همین دلیل است که پایان پر تب و تاب این بازی در مادرید، که با ساعت اول کاملاً در تضاد بود، ممکن است بسیار مهم بوده باشد.

اگر اسپانیا بازی را مساوی می‌کرد، یا به طور بالقوه پیروز می‌شد، انگلیس صرفاً تیم دیگری بود که نتوانسته بود آنها را شکست دهد. این می‌توانست به طور مشابه تشدید پیچیدگی انگلیس در برابر اسپانیا باشد، زیرا این سومین شکست پرمخاطب متوالی بود.

حتی اگر این فقط یک تساوی بود، پس از همه، با توجه به اینکه نتیجه ۳-۰ بود، مانند یک شکست احساس می‌شد.

اما تساوی نبود.

اونای سیمون، دروازه‌بان اسپانیا، جام جهانی را در متروپولیتانو به نمایش می‌گذارد (رویترز)

این یک پیروزی بود، و اولین شکستی که اسپانیا در ۴۴ بازی در دو سال و نیم متحمل شده بود.

به این ترتیب، انگلیس صرفاً تیم دیگری نیست که اسپانیایی‌ها بر آنها حکومت می‌کنند.

آنها تیمی هستند که می‌دانند چگونه آنها را شکست دهند، که می‌توانند این را به یورو خانگی منتقل کنند.

حتی ممکن است باعث ایجاد مقداری ملاحظه در سمت اسپانیایی شود، حتی با وجود اطمینان آنها از رویکرد خودشان.

ممکن است آغاز یک رقابت مدرن واقعی باشد.

البته ممکن است. انگلیس باید برود و از این برای انجام کاری که اسپانیا آن را معمول کرده است، یعنی واقعاً بردن یکی از آن جام‌ها استفاده کند.