همه الگو را می‌شناسند. عملکردها کمرنگ می‌شوند. نتایج ضعیف می‌شوند. تلاش برای قهرمانی به تلاش برای کسب آخرین سهمیه لیگ قهرمانان تبدیل می‌شود، که به کسب جایگاهی در میانه جدول ختم می‌شود. یا یک شروع امیدوارکننده به یک افت نگران‌کننده تبدیل می‌شود، که به نبردی تمام عیار برای بقا در لیگ منجر می‌شود.

هواداران شروع به غرغر می‌کنند. رسانه‌ها می‌پرسند که آیا جرقه کار از بین رفته است. بازیکنان ناراضی به نظر می‌رسند. رختکنی که یک بار از دست رفت، به ندرت دوباره به دست می‌آید و فرصت یافتن دوباره آن به ندرت به مربیان داده می‌شود. بحران در فوتبال، هنگامی که شناخته شد، تنها به یک روش حل می‌شود: با اخراج مربی.

با نگاه به گذشته، اخراج مایکل کریک احتمالاً از لحظه‌ای که منچستریونایتد در آخر هفته افتتاحیه در هال شکست خورد، اجتناب‌ناپذیر بود، درست همانطور که روبن آموریم از لحظه‌ای که دوربین‌ها او را در حال دستکاری شمارنده‌های مغناطیسی روی تخته تاکتیک در باران در گریمسبی نشان دادند، محکوم شده بود. پیام برای مائوریسیو پوچتینو روشن است: بد بازی نکنید.

به طور کلی پذیرفته شده است که کریک، اگرچه ممکن است مربی ایده‌آل یونایتد نبوده باشد، اما یکی از مشکلات اصلی باشگاه بود. پس اخراج او چه فایده‌ای داشت؟ با شروع دوران پوچتینو در یونایتد در آنفیلد در روز یکشنبه، یک مربی واقعاً می‌تواند به چه چیزی امیدوار باشد؟

اخراج‌ها تقریباً آیینی شده‌اند. فوتبال به قربانی خون نیاز دارد. چگونه می‌توان برداشت را تضمین کرد جز با سوزاندن مرد حصیری؟ چگونه کریستال پالاس می‌تواند در لیگ بماند جز با اخراج پیر سیج؟ زمانی که مربی باشگاه را تعریف می‌کرد، بازیکنان را می‌خرید، تاکتیک‌ها را تعیین می‌کرد، روحیه را می‌ساخت، شاید این منطقی بود. وقتی مربیان مسیح بودند، تنها با یک تغییر جزئی در الهیات زیربنایی می‌توان منطقی در قربانی کردن آنها دید.

اما مربیان اکنون، حداقل در اکثر باشگاه‌های لیگ برتر، بخشی از یک ساختار گسترده‌تر هستند. آنتونیو کونته در یکی از بحران‌هایش در تاتنهام این نکته را مطرح کرد که پاسخگویی به سوالات در مورد آینده گسترده‌تر باشگاه برای او که قدرت بسیار کمی در مقایسه با سطوح مدیران اجرایی داشت، منطقی نبود. چرا به جای رئیس استخدام یا مدیر ورزشی یا رئیس هیئت مدیره، مربی اخراج شود؟

پاسخ به این سوال شاید به ظهور ایده انگلیسی مربی برگردد که در دهه ۱۹۳۰ آغاز شد و در دوران طلایی پس از جنگ مت بازبی، بیل شنکلی، دون رویوی و برایان کلاف شکوفا شد. همانطور که بارنی رونای در «مدیر» استدلال می‌کند، حداقل بخشی از دلیل اینکه او به چنین چهره برجسته‌ای تبدیل شد این بود که برای هیئت مدیره مفید بود که چهره‌ای درمانده و رنگ‌پریده در کنار خط داشته باشد تا سرزنش را بپذیرد. به جز تعداد انگشت شماری نابغه، مربی اساساً یک قربانی مناسب بود.

اما آیا این قربانی جواب می‌دهد؟ یکی از باورهای رایج تحلیلگران داده اولیه فوتبال این بود که جهش مربی جدید یک افسانه است. آنچه مشاهده می‌شد، زمانی که عملکردها پس از اخراج بهبود می‌یافت، چیزی جز بازگشت به میانگین نبود. این منطقی به نظر می‌رسد: تیم‌ها بازی‌ها را می‌سازند و با امور مالی تعیین می‌شوند. شواهد زیادی وجود دارد که بزرگترین عامل تعیین کننده جایگاه در لیگ، صورتحساب حقوق است.

با این حال، شواهدی نیز وجود دارد که جهش مربی جدید واقعاً وجود دارد. بسیاری از تحلیل‌های اولیه داده در فوتبال این واقعیت را نادیده گرفتند که افراد درگیر انسان هستند و به شرایط به صورت احساسی واکنش نشان می‌دهند. با این حال، مطالعات اخیر نشان می‌دهد که در حالی که حدود یک چهارم باشگاه‌ها هیچ بهبودی را تجربه نمی‌کنند، پنج بازی اول تحت نظر مربی جدید بهبود ۴۱ درصدی در امتیاز در هر بازی را نشان می‌دهد، اگرچه این تأثیر پس از حدود ۱۰ بازی از بین می‌رود.

این به طور شهودی درست به نظر می‌رسد و به راحتی قابل توضیح است. مربی تحت فشار می‌تواند درگیر شود، به دشمنان واقعی و خیالی حمله کند، ظرفیت او برای تصمیم‌گیری‌های روشن با کاهش اعتماد به نفس مختل می‌شود و یک چرخه معیوب ایجاد می‌کند. جایگزینی او این الگو را می‌شکند و یک بازنشانی روانی را امکان‌پذیر می‌سازد.

در دنیایی که همه چیز به طور بی‌پایان مطالعه می‌شود، یک مربی جدید باید تیمی را کمتر قابل پیش‌بینی کند. البته این امکان وجود دارد که همانطور که تحلیل‌های اولیه نشان دادند، عملکردها به عنوان بخشی از بازگشت به میانگین به هر حال تغییر می‌کردند، اما کنجکاو است که چگونه افزایش فرم اغلب با جایگزینی مربی همزمان می‌شود.

انسان‌شناسان هنوز به طور دقیق مشخص نکرده‌اند که چرا یونایتد مربیان را اینقدر مکرر قربانی می‌کند، اگرچه به نظر می‌رسد نوعی انحراف تقصیر وجود دارد. همچنین این احساس وجود دارد که این کار به یک روال تبدیل شده است، که دلایلی که زمانی احتمالاً وجود داشتند در طول زمان فراموش شده‌اند.

اخراج مربی فقط کاری است که باشگاه چند ماه پس از شروع فصل انجام می‌دهد، این مراسم اکنون به همان اندازه که آداب و رسوم مدرن هالووین از ریشه‌های خود در بزرگداشت مسیحی شب همه مقدسین فاصله گرفته است، از هدف اصلی خود دور شده است.

آیا ورود پوچتینو کمکی خواهد کرد؟ او چهره‌ای بسیار پرانرژی‌تر و کاریزماتیک‌تر از کریک است، که وضعیت او به عنوان یک مرد مرده در حال راه رفتن برای بیشتر این فصل شاید باعث شد بازیکنان او را به اندازه یک مربی که به نظر می‌رسید برای بلندمدت آنجا باشد، جدی نگیرند، یا آنها را به فکر ترک یونایتد انداخت.

اما این هنوز یک ترکیب نامناسب از بازیکنان است که در طول شش مربی قبلی جمع شده‌اند. اگر سبکی از بازی وجود داشته باشد که برای اکثر آنها مناسب باشد، هنوز خود را نشان نداده است.

زمان خواهد برد تا پوچتینو در تیمی که عادت به دویدن کمتر از حریفان دارند، سطوح آمادگی جسمانی را که مشخصه تاتنهام او بود، القا کند و شاید حتی بیشتر طول بکشد تا آنها را در یک الگوی منسجم بازی کند. احتمالاً باید پنج یا شش خرید جدید (و حداقل به همین تعداد خروج) صورت گیرد. احتمالاً دشوارترین کار، اصلاح کل فرهنگ باشگاه است که ممکن است بدون تغییر مالکیت امکان‌پذیر نباشد.

با توجه به اینکه یونایتد در دو بازی آخر خود تحت هدایت کریک از دو گل عقب افتاده بازگشت، این شرایط عادی نیست: مربیان تحت فشار به ندرت چنین مقاومتی را برمی‌انگیزند و هواداران هرگز علیه او نشدند. از این نظر، سودی فوری که با حذف سمّیت حاصل می‌شود، وجود نخواهد داشت.

با این حال، نوعی جهش تحت هدایت پوچتینو محتمل است، اگر فقط به این دلیل که یک الگوی منفی شکسته شده است. سوال این است که چه مدت می‌توان آن را حفظ کرد.