معمولاً، آخر هفته دوم اکتبر شاهد حضور کریستین پولیشیچ در کنار هموطنانش در حالی که سرود ملی آمریکا پخش می‌شود، هستیم. سال گذشته، او در دیدارهای دوستانه آمریکا مقابل اکوادور و استرالیا حضور داشت. اما امسال، با توجه به اینکه فیفا پنجره اکتبر را در سپتامبر ادغام کرده است، پولیشیچ فرصتی نداشت. روز یکشنبه، موسیقی از پیش تعیین شده او قبل از بازی «O Generosa» بود، سرود سری آ، که او با لبخندی ملایم آن را تماشا کرد.
اولین سفر مارک تواین به ایتالیا باعث شد او این کشور را «موزه وسیعی از شکوه و بدبختی» توصیف کند، و این خلاصه‌ای مناسب از بیش از سه سال حضور پولیشیچ در میلان است. شکوه: ۴۳ گل و ۲۸ پاس گل در ۱۳۸ بازی. بدبختی: تنها یک جام از زمان ورودش در جولای ۲۰۲۳، سوپرکاپ ایتالیا ۲۰۲۵ که در عربستان سعودی برگزار شد.
سال‌ها بود که دوران باشگاهی پولیشیچ منبع ناامیدی مزمن در بین استراحت‌های وظایف بین‌المللی بود. اکنون، پس از اینکه مائوریسیو پوچتینو با انتخاب ۱۳ استعداد برتر (اما نه پولیشیچ، که اخیراً از مصدومیت رهایی یافته بود) دوره بعدی تیم را آغاز کرد، جایگاه بین‌المللی او در وضعیت متزلزل‌تری نسبت به همیشه قرار دارد، بیش از یک دهه پس از اولین بازی خود.
در ادامه‌ی یک روند آشنای ناامیدکننده، فصل چهارم پولیشیچ در میلان به آرامی آغاز نشده است. شکستگی‌های جزئی در ساق پا که او در تابستان امسال در جام جهانی مقابل بلژیک متحمل شد، او را از لیست روبن آموریم دور نگه داشته است و او تنها در اواسط سپتامبر اولین بازی خود در لیگ را انجام داد. او در بازی روز یکشنبه مقابل ساسولو در پست معمول خود به عنوان وینگر نیمه راست در زیر گونسالو راموس بازی را آغاز کرد.
پولیشیچ هنوز توجه زیادی را به خود جلب می‌کند. ساسولوی میانه جدولی بیشتر مایل بود توپ را به دیگو موریرا برساند تا پولیشیچ، و لمس توپ‌های آمریکایی باعث شد مدافعان بیشتری به سمت او کشیده شوند. با نزدیک شدن حریفان هر زمان که او وارد یک سوم پایانی می‌شد، او اغلب مالکیت توپ را به هموطن آمریکایی خود، یونوس موساح، که در سمت راست میانه میدان عقب‌تر بود، منتقل می‌کرد.
پولیشیچ اغلب در نیمه دفاعی پایین می‌آمد تا مزیت عددی ایجاد کند، بخشی از استقرار نسبتاً آزاد او. او با پوشش ۵.۳ کیلومتر (۳.۲ مایل) در نیمه اول، بیشترین مسافت را در بین بازیکنان میلان طی کرد، اگرچه تلاش‌های او نتوانستند چیز زیادی خلق کنند. او بخشی کلیدی از روند گلزنی تنها گل روز میلان بود، با پاسی که قبل از پاس گل لوکا مودریچ داده شد و سپس با یک حرکت فریبنده به کروات کمک کرد.
تا دقیقه ۷۷، تنها شوت پولیشیچ مسدود شده بود و تنها موقعیت گلزنی که او ایجاد کرده بود توسط دروازه‌بان خنثی شد قبل از اینکه ساموئل چوکوزوه بتواند شوت خطرناکی بزند. پولیشیچ در تنها چهار بازی از ۲۲ بازی اخیر خود در سری آ، گل یا پاس گل داشته است.
پولیشیچ که ماه گذشته ۲۸ ساله شد، در مرحله بعدی و باتجربه دوران حرفه‌ای خود قرار دارد. تیم‌ها انتظار دارند یک مهاجم نزدیک به ۳۰ سال پرکار باشد. بازیکنی که در این مرحله ثابت‌قدم اما نه چندان چشمگیر است، می‌تواند در صورت ظهور یک گزینه جوان‌تر و پویاتر، در رده‌بندی پایین بیاید.
با یک ربع ساعت باقی مانده تا پایان بازی مقابل ساسولو، آموریم یکی را انتخاب کرد: پولیشیچ بیرون، آلفا سیسه داخل.
از زمان ورود سیسه از هلاس ورونا در تابستان امسال، او نقطه روشنی برای میلان بوده است. این بازیکن ۱۹ ساله در اوایل فصل مورد ستایش آموریم قرار گرفت و همزمان با رهایی پولیشیچ از مصدومیت جام جهانی، او در ترکیب اصلی قرار گرفت. سیسه در تنها ۲۴۲ دقیقه حضور در لیگ، دو گل به ثمر رسانده است؛ پولیشیچ که اکنون ۱۹۰ دقیقه زیر نظر آموریم بازی کرده، یک گل زده است.
«من سیسه را دوست دارم. من سیسه را دوست دارم.» مربی در اواخر آگوست با شور و شوق گفت.
این بدان معنا نیست که همه چیز علیه پولیشیچ است. این هفته، گازتا دلو اسپورت گزارش داد که او یکی از سه بازیکن کلیدی است که باشگاه امیدوار است در اوایل دوران آموریم قراردادش را تمدید کند. او سابقه ای برای تکیه کردن دارد، زیرا فصل گذشته با ۱۷ گل در تمام رقابت‌ها، میلان را رهبری کرد.
پولیشیچ در یک گردهمایی در سن سیرو در طول پنجره نقل و انتقالات گفت: «من فقط می‌توانم بگویم که در حال حاضر در میلان و برای آینده نزدیک بسیار خوشحالم. «بنابراین، بله، من به تمدید قرارداد فکر نمی‌کنم اما من اینجا بسیار خوشحالم. من می‌خواهم در میلان بمانم.»
حضور رو به رشد سیسه، واقعیت جدید پولیشیچ در تیم ملی خود را منعکس می‌کند. پوچتینو نسل بعدی را معرفی کرد در حالی که پولیشیچ در ایتالیا ماند و به چندین مهاجم نوجوان که مشتاق ورود به ترکیب بودند، اولین بازی خود را داد. کاوان سالیوان با گلزنی جسورانه مقابل مکزیک، اعتبار خود را تأیید کرد، در حالی که دیگران - مانند وینگرها ماتیس آلبرت و زاویر گوزو، بازیکن جدید کریستال پالاس - آنچه را که امیدوارند سال‌های طولانی نمایندگی آمریکا باشد، آغاز کردند.
پولیشیچ در دوران پوچتینو در بازی‌های ملی دچار مشکل شده است. او از ابتدای سال ۲۰۲۵ تنها یک گل به ثمر رسانده است، در بازی دوستانه آماده‌سازی مقابل سنگال. عملکرد عمدتاً ضعیف او در جام جهانی به سختی اعتبار او را برای آرژانتینی تأیید کرد، که از صحبت مستقیم در مورد وضعیت پولیشیچ در پنجره بین‌المللی اخیر خودداری کرد.
هنوز خیلی زود است که پولیشیچ را کنار بگذاریم. او مسافت قابل توجهی را پوشش می‌دهد. لمس‌های تعیین‌کننده‌تر او می‌تواند تهدید ایجاد کند، اگرچه او اغلب در دوگانگی در مورد بهترین اقدام خود به نظر می‌رسد. پس از سال‌ها ایفای نقش به عنوان نقطه کانونی تهاجمی توسط میلان و به خصوص آمریکا، او ممکن است به عنوان یک گزینه کمکی با حجم لمس کمتر خطرناک‌تر باشد.
در سطح بین‌المللی، هم‌تیمی‌های رو به رشد او می‌توانند نقش کم‌فشارتری را برای پولیشیچ فراهم کنند. سالیوان از تحسین اولیه به عنوان چهره برنامه استقبال کرده است. فولارین بالوگون فشار - خوب، انواع عادی‌تر - گلزن اصلی تیم در جام جهانی را تحمل کرد و سه گل در ۳۱۰ دقیقه به ثمر رساند. با غیبت پولیشیچ، پوچتینو از جایگاه معمول خود در بال چپ برای گنجاندن هر دو بازی‌ساز اصلی خود، جو رینا و مالک تیلمن استفاده کرد؛ با توجه به فرم گذشته او در میلان، او همچنان می‌تواند در بال راست قرار گیرد در حالی که سالیوان را به یک گزینه مفید برای هر سه نفر از روی نیمکت تبدیل می‌کند.
کل دوران حرفه‌ای پولیشیچ در چارچوب جام جهانی خانگی شکل گرفته بود. شاید رهایی از این فشار سال‌ها بتواند او را قادر سازد تا بهترین فرم خود را دوباره کشف کند، هم به نفع میلان و هم تیم ملیش.
اما با گذشتن جام جهانی امسال و عملکردی که چیزی برای مطلوب بودن باقی گذاشته است، ما منتظر می‌مانیم و تماشا می‌کنیم تا ببینیم پولیشیچ به عنوان یک بازیکن کیست و خواهد بود.