کابوس در دریاچه کومو
ما در میانه‌ٔ آنچه بچه‌ها «فصل ترسناک» می‌نامند – یا برای ما پیرمردهای نق‌نقو، «پاییز» – قرار داریم. اگر این ماه را با چند فیلم ترسناک سپری کرده باشید، می‌دانید که پرسه زدن در اطراف یک دریاچه در این موقع از سال عاقبت خوشی ندارد. و این دقیقا همان چیزی بود که برای منچست یونایتد رخ داد؛ تیمی که در سواحل دریاچه کومو متحمل یک کابوس زودهنگام هالووین شد که شاید میخ آخر را بر تابوت دوران مایکل کریک کوبیده باشد. کریک که تا همین چند وقت پیش به عنوان ناجی موقتِ ضدِ آموریم معرفی می‌شد، این فصل دو پیروزی به دست آورده است: برابر ایپسویچ و صباح باکو. کومو زمانی که کریک در سال ۲۰۰۸ به همراه یونایتد به عنوان بازیکن فاتح جام بزرگ (لیگ قهرمانان) شد، در سری D حضور داشت – حالا، ۱۸ سال بعد، او نظاره‌گر رقص و جولان نوپاهای ایتالیایی در میان مانع‌های تمرینی بود که به نمایندگی از باشگاه پرافتخارش به زمین فرستاده بود.
کریک در محوطه فنی انگار از فرط ترس منجمد شده بود. اگر روی خط طولی زمین مبل راحتی وجود داشت، شاید او برای فرار از شوک‌های ناگهانی بازیکنانش پشت آن پنهان می‌شد. در پایان، او به سمت سه هوادار یونایتد که در ورزشگاه مانده بودند رفت و دست‌هایش را بالا گرفت؛ قیافه‌ای که ترکیبی بود از اوله گونار سولشر و یک شرکت‌کننده محکوم‌به‌فنا در سریال بازی مرکب. اما به طریقی، اوضاع قرار بود بدتر شود. یک هفته پس از آنکه لیساندرو مارتینس از خجالت مدیران بدبخت یونایتد درآمد (یا در واقع، کمی پایین‌تر از آن‌ها را هدف گرفت)، برونو فرناندز تصمیم گرفت ضربه کمی پایین‌تری وارد کند. فرناندز در پاسخ به سوالی درباره تاکتیک‌های تیمش گفت که این مسئله «متوجه سرمربی و کادر فنی است»، و سپس به شکلی عجیب به کالبدشکافی تکنیک‌های پرس کردن کریک پرداخت. فرناندز که حالا ۳۲ ساله است، شاید چشم به بازار پرجذاب پادکست‌ها دوخته است، جایی که بازیکنان سابق یونایتد با بیان بدیهیات مشغول کسب درآمد هستند. شاید هم فقط دارد حرف مفت می‌زند. کریک با جمله‌ای قصار که هم به درد شخصیت‌های فیلم‌های ترسناک می‌خورد و هم فوتبالیست‌های تنبل، پاسخ داد: «اگر ندوی، قرار نیست برنده شوی.»
در حقیقت، تمام دوران پس از فرگوسن در منچستر یونایتد شبیه به یک فرنچایز ترسناکِ فرسوده است، چرخه‌ای تکراری از افت مداوم که سرمربیان قربانی را چرخ کرده، اما هم‌زمان راه‌های تازه‌ای برای ته دیگ خوردن پیدا می‌کند. هواداران یونایتد شاید جرات کرده بودند رویابافی کنند که حکم محکومیت منچسترسیتی پایان این کابوس است؛ اما در عوض، دسته جدیدی از جوانانِ مشمول قانون ففر (FFP) با پیراهن‌های براق آبی ظاهر شده‌اند که آن‌ها هم توسط یک مربی مکار کاتالان هدایت می‌شوند. کریک ممکن است از سفر یونایتد به استمفوردبریج در شب هالووین جان سالم به در نبرد، اما آیا سس فابرگاس می‌تواند جانشین او شود؟ سرمربی کومو پیش از بازی در پاسخ تند گفت: «فکر نمی‌کنم این احترام کافی به یک فوتبالیست و سرمربی بزرگ مانند مایکل کریک، در راس هدایت یک منچستر یونایتد فوق‌العاده را نشان دهد.» سس، کمی آرام‌تر، بوی کنایه می‌دهد. نام فابرگاس در فهرست بلندبالای گمانه‌زنی‌های شرکت‌های شرط‌بندی برای جانشینی کریک دیده می‌شود، اما درک این موضوع که چرا او باید چنین پستی را بپذیرد دشوار است. او در کومو کنترل کاملی بر روی یک تیم مستعد، سهم مالی در باشگاه و تمام مزایای زندگی در کنار دریاچه ایتالیا دارد. این‌ها چیزهای زیادی برای از دست دادن هستند، آن هم فقط برای اینکه توسط جیسون ویلکاکس اذیت شوی.
وب‌سایت بزرگ گزارش می‌دهد که کلیشه‌های فیلم‌های ترسناک یعنی یولیان ناگلزمان (هیپستری که در جنگل گم شده) و اونای امری (خون‌آشام) گزینه‌های اصلی هستند. انتخاب شخصی ما، صرفاً به دلایل محتوایی، آنتونیو کونته خواهد بود که قطعاً ظرف یک هفته از شدت خشم منفجر می‌شود. در نهایت، آیا این‌ها اهمیتی دارد؟ همه ما اکنون از افشای بزرگ باخبر شده‌ایم: شرورهای واقعی در اولدترافورد در اتاق هیئت‌مدیره نشسته‌اند و این مگاباشگاهِ ستم‌دیده را مانند یک کدو تنبلِ بیش‌ازحد رسیده، توخالی کرده‌اند. درست مانند خواندن ایمیلی در وقت چای که پر از شوخی‌های زودهنگام هالووین است، بازگرددن یونایتد به سطح رقابت، فرآیندی جان‌فرساست که هیچ‌کس توان به سرانجام رساندن آن را ندارد. فعلاً، کابوس ادامه دارد.
پخش زنده در وب‌سایت بزرگ
برای پیگیری کامل مسابقات زودهنگام (ساعت ۵:۴۵ بعدازظهر به وقت بریتانیا) و دیرهنگام (ساعت ۸ شب به وقت بریتانیا) در جام بزرگ‌تر به دنیل هریس بپیوندید؛ با به‌روزرسانی‌هایی از دیدار لخ پوزنان ۰-۳ ساندرلند، بورنموث ۱-۲ میلان، سلتیک ۲-۲ سلتاویگو و موارد دیگر.
نقل‌قول روز
«ما علیه هیچ‌کس نیستیم و از هیچ‌کس هم طرفداری نمی‌کنیم» – سلمان بن ابراهیم آل خلیفه، رئیس کنفدراسیون فوتبال آسیا، هیچ اشاره‌ای به حمایت یا مخالفت این نهاد با انتخاب مجدد جانی اینفانتینو به عنوان ارباب فیفا نمی‌کند. چقدر هم که مفید و راهگشاست.
نامه‌های فوتبال دیلی
اگر نامه‌ای دارید، لطفاً به آدرس the.boss@theguardian.com ارسال کنید. نامه بی‌جایزه روز تعلق می‌گیرد به… جیمز ماریوت. قوانین و مقررات مسابقات ما، در صورت برگزاری، در اینجا موجود است .
پیشنهاد شنیداری
آخرین پادکست «فوتبال ویکلی اکسترا» درباره فصل فاجعه‌بار یونایتد و مباحث دیگر را گوش کنید. تماشا کردن را ترجیح می‌دهید؟ این هم از این.