این لحظه‌ای بود که همه منتظرش بودند... نه اینکه منتظرش باشند، بلکه برایش برنامه‌ریزی کرده بودند، فشار آورده بودند و مشتاقش بودند. در نمایشگرهای سبز که ترکیب اولیه را قبل از شروع بازی روی صفحه نمایش غول‌پیکر اعلام می‌کنند، همه بازیکنان بایرن مونیخ برای روبرو شدن با دوربین لبخند می‌زنند و جام طلایی را در دست می‌گیرند. این نمایش playful از حالت استاندارد تا کردن دست‌ها بود. به جز عصر شنبه، بازیکن شماره ۹ با لبخند برگشت و جام طلایی را در دست گرفت.
در بازی جام حذفی آلمان مقابل ماگدبورگ در اواسط هفته، بازیکنان به افتخار پیروزی هری کین در مراسم توپ طلا دو شب قبل، با تشکیل صف افتخار از او استقبال کردند. با این حال، این مهمانی واقعی بود، لحظه‌ای که اتحاد موفق هری کین، کاپیتان انگلیس، و بایرن و اوج آن در مقابل مخاطبان جهانی جشن گرفته شد. حتی در دربی کلاسیکر، با رقابت واقعی که اغلب بهترین‌ها را از رکورددار بیرون می‌کشید، دلایل زیادی برای باور به یک پیروزی کامل و رضایت‌بخش وجود داشت.
با این حال، دورتموند طبق سناریو بازی نکرد. خدایان فوتبال هم همینطور. کین کاملاً خنثی نشد و یکی دیگر از پاس گل‌های خود را با سر دادن توپ به دایوت اوپامکانو برای دومین گل متوالی در بازی‌های بوندسلیگا، به ثمر رساند. این گل پیروزمندانه به نظر می‌رسید تا اینکه فابیو سیلوا در دقیقه ۸۹ گل تساوی را برای میهمان به ثمر رساند. با این حال، در این بین، ناامیدی برای بازیکنی که از زمان ورود به مونیخ روی آب راه می‌رفت، وجود داشت. او ضربه پنالتی را که می‌توانست نتیجه را ۲-۰ کند، به تیرک افقی کوبید و از فاصله نزدیک ضربه‌ای را به تیرک زد که می‌توانست نتیجه را ۳-۱ کند، پس از گل تساوی ارنستو گویرا و گل اوپامکانو که بایرن را دوباره پیش انداخت.
سه سال پیش در روز چهارشنبه، کین در اولین دربی کلاسیکر خود در پیروزی ۴-۰ در سیگنال ایدونا پارک هت تریک کرد. علیرغم کلیشه‌ای که دورتموند خرگوش بایرن است، قهرمانان در این دیدار همیشه کار آسانی نداشته‌اند. این چهارمین دربی کلاسیکر کین در آلیانز آرنا بود و بایرن تنها یک پیروزی در آنها کسب کرده است. بسیاری از تماشاگران در سراسر جهان که برای دیدن بالا بردن جام شخصی کین تماشا می‌کردند، انتظار پیروزی قاطعانه را داشتند، اما با امتیازات مساوی در صدر جدول، دورتموند توانست در همان جایگاه بایرن را ترک کند.
این، همانطور که کوین پینرو از روهر ناخریشتن گفت، «بسیار بیشتر از یک امتیاز» برای دورتموند بود. این نشانه‌ای نبود که آنها هم‌سطح بایرن هستند، بلکه نشانه‌ای بود که می‌توانند با ضربات کنار بیایند، می‌توانند شجاعت و ابتکار عمل نشان دهند و راه‌حل پیدا کنند، از تغییر به سیستم چهار دفاعه که میزبانان خود را غافلگیر کرد تا انرژی و جسارت در خط میانی، که با بهترین عملکرد جوب بلینگهام از زمان ورودش در سال گذشته، تجسم یافت. این انگلیسی جوان نمادی از کارهای خوب نیکو کواچ از زمان ورودش به باشگاه است، ترکیبی از صبر و تقاضای بالا. سرمربی در اوایل سال جاری اصرار داشت که بلینگهام، علیرغم عدم پاداش عددی، جلوتر از برنامه پیشرفت می‌کند و این، در نهایت، اثبات آن بود. او حتی می‌توانست در نیمه اول دورتموند را پیش بیندازد، اما گلی مردود شد زیرا کارنی چوکوموئکا - که او نیز درخشید - به طور تصادفی به یوناس اوربیگ، دروازه‌بان بایرن، برخورد کرد. «او کسی برای موقعیت‌های بزرگ است،» مدیر ورزشی، اوله بوک، با هیجان گفت. «او امروز این را نشان داد.»
با این حال، همانطور که دورتموند شایسته بود، هیچ چیز برای بایرن پیش نرفت. بدشانسی فقط به برخورد توپ با تیرک محدود نشد و اثرات آن طولانی‌تر از صبح دوشنبه خواهد بود. تیم که در حال حاضر بدون وینسنت کمپانی است، که پس از بستری شدن اخیرش در بیمارستان با دستیارش، آرون دנקس، که وظیفه هدایت تیم را بر عهده داشت، عجله‌ای برای بازگشت نخواهد داشت، لیست مصدومان از کنترل خارج شده است. دנקس قبل از این بازی بدون لوئیس دیاز، مانوئل نویر و جمال موسیالا وارد میدان شد و سه بازیکن هجومی دیگر را در طول شب از دست داد.
اسماعیل سایباری در برخورد با گرگور کوبل دچار پیچ خوردگی مچ پا شد و قبلاً جراحی کرده است، و بهبودی او حداقل سه ماه طول خواهد کشید. انتظار می‌رود سرژ گنابری به دلیل مصدومیت همسترینگ که در بازی پیدا کرد، چندین هفته دور از میادین باشد و بدتر از همه، مایکل اولیسه در دقایق پایانی بدون برخورد با توپ با مشکلی به نظر می‌رسد که مربوط به زانویش است. بایرن با تنها دو مهاجم بزرگسال در دسترس، کین و لنارت کارل ۱۸ ساله، وارد بازی این هفته لیگ قهرمانان با اتلتیکو مادرید خواهد شد - مطمئناً آخرین بازی که آنها دوست دارند با یک تیم مصدوم روبرو شوند.
کارل هنوز تقریباً بازی را برای میزبان به پیروزی رساند و در وقت اضافه ضربه‌ای از راه دور به بالای تیرک افقی زد. او ممکن است در بازی‌های آینده فرصت‌های زیادی برای قهرمان شدن داشته باشد. کین هم همینطور، بارها و بارها. خواهیم دید که دوره بلافاصله پس از توپ طلا چگونه پیش خواهد رفت. یکی از ویژگی‌های کلیدی کین در طول دوران حرفه‌ای او در دسترس بودن بی‌وقفه او بوده است، اما بخشی از صعود او به بهترین خود تا کنون بر اساس توانایی کمپانی در استراحت دادن به ستاره خود و تازه نگه داشتن او بوده است. با انبوه مصدومیت‌های فعلی، دנקس بعید است که همین تجمل را داشته باشد.
غیرممکن است که در روز هالووین در مورد نقاط عطف فصل صحبت کرد. با این حال، کین بایرن را بیش از پیش بر شانه‌های پهن خود حمل خواهد کرد و چالش بعدی دورتموند این است که به اندازه کافی شجاع باشد تا از آن سوء استفاده کند.
نکات کلیدی
• اگر سباستین هوینس و تیم اشتوتگارتش قرار بود از بحران اعتماد به نفس خود خارج شوند، این کار با کسب یک نتیجه سختگیرانه انجام نمی‌شد، بلکه با بازگشت به سلامتی انجام می‌شد و این همان کاری است که آنها در لورکوزن انجام دادند و در دیداری که یکی از بازی‌های اجباری بوندسلیگا در فصل‌های اخیر بوده، ۴-۲ پیروز شدند. با وجود تمام قدرت هجومی‌شان، هوینس و یارانش پس از چند موقعیت از دست رفته، چهار بازی از پنج بازی اخیر خود را باخته بودند. در اینجا آنها در یک بازی پرتنش در مقابل تیمی از لورکوزن که شانس‌های خود را داشت، بالینی بودند. «متأسفانه، ما نمی‌توانیم ۳۴ بار با لورکوزن بازی کنیم،» ارمالد دمیروویچ، بهترین گلزن مشترک لیگ قهرمانان که دو گل به ثمر رساند، ابراز تأسف کرد. «آنها همیشه بازی‌های داغ و هیجان‌انگیزی هستند زیرا هر دو تیم با قصد هجومی بازی می‌کنند.»
• لایپزیگ با پیروزی ۲-۰ در خانه شالکه بی‌اثر - که هنوز گل خانگی به ثمر نرسانده است - قبل از رویارویی با منچسترسیتی، گامی مهم برای تثبیت موقعیت مارتین دمیچلیس برداشت. آنتونی نوسا، وینگر نروژی که یک گل به ثمر رساند و یک گل ساخت، درخشید.
• نیکلاس فولکروگ دوباره برای وردربرمن درخشید، پس از تلاش برای نجات در جام حذفی آلمان در تیم سابقش بوروسیا دورتموند، دو گل به ثمر رساند تا وردر را به تساوی بکشاند قبل از اینکه امیدهایشان با گل پیروزی‌بخش مارسل سابیتزر در اواخر بازی از بین برود. این مهاجم در روز شنبه در مقابل هوفنهایم تیم شمالی را پیش انداخت و پیروزی‌ای را رقم زد که آنها را به پنج تیم برتر رساند. این هفتمین بازی متوالی او در بوندسلیگا بود که گلزنی می‌کرد و رکورد افسانه‌ای رودی فولر در سال‌های ۱۹۸۲-۸۳ را تکرار کرد. «من واقعاً لال شده‌ام،» کارل هاین، دروازه‌بان، که یک ضربه دوربرد بزرگ باعث گل شد، گفت. «حضور او با ما افتخار است.» حتی با برنامه او برای احیای آلمان و جوان‌سازی تیم، دیدن اینکه یورگن کلوپ چگونه فولکروگ را هنگام اعلام فهرست بعدی تیم ملی آلمان در روز پنجشنبه نادیده می‌گیرد، دشوار است.»