لیساندرومارتینز سرانجام به خاطر هیاهوی منچستریونایتد عذرخواهی کرد و این باشگاه تصمیمی شوکهکننده در مورد اینکه از چه کسی حمایت کند، گرفت.
تصمیم آنها – و هویت دومین بازیکن تاریخ لیگ برتر از نظر بیشترین کارت زرد – ممکن است شما را شوکه کند.
میخواهم که خوب برگردید درامای لیساندرو مارتینز متأسفانه فروکش کرده است و این هفته حواسپرتی خوشایندی از اتفاقات آن سوی منچستر ایجاد کرده است.
اما وبسایت دیلی میرور معتقد است که در این داستان، بحث و جدلی برای بیرون کشیدن وجود دارد و این تیتر را زده است:
این حس اصلاً درست نیست که آن حروف بزرگ و باورنکردنی واقعاً در اینجا کاربرد داشته باشد. البته که منچستریونایتد از مدیر ورزشی که استراتژی نقل و انتقالات مغز کهکشانی خود را اجرا میکند حمایت میکند، نه بازیکنی که از آن ناراضی است و به آن حمله میکند.
فکر کنید چقدر مضحک بود اگر آنها تصمیم میگرفتند به جای ویلکاکس، از مارتینز حمایت کنند و سر جیم راتکلیف بزرگ بیرون میآمد و میگفت: «بله، حق با اوست، او با عدم امضای یک مدافع چپ، کاملاً گند زده است».
این شمارش معکوس نهایی است با این حال، صبح جمعه، نمونه بدتری از سرمایهگذاری بیرویه روزنامههای زرد وجود دارد، این یکی از MailOnline است:
او اوایل پنجشنبه عصر برای مصاحبهای که اواخر سهشنبه شب انجام شد، عذرخواهی کرد. انتظار جهنمی نبود.
نمایش مضحک مدیاوچ جدیدترین توصیف مورد علاقه خود را برای ده فصل، ۸۳۰ میلیون پوند، آبروریزی ورزشی، و تغییردهنده پارچه منچسترسیتی پیدا کرده است:
تعریف فرهنگ لغت از «مضحک»، به هر حال، «رفتار خندهدار، احمقانه یا عجیب» است. که کاملاً منعکس کننده کاری است که آن اراذل اتحاد انجام دادهاند.
این کار فوقالعادهای از سوی وبسایت دیلی میرور است که پختوپز صنعتی در مقیاس بزرگ را با ترک کردن میکل آرتتا از منطقه فنی خود یا اتلاف وقت یک تیم، درهم میآمیزد.
قدرت مسیح شما را وادار میکند اندی دان در مقالهای قابل تحسین در دیلی میرور مینویسد که چگونه منچسترسیتی «یکپارچگی لیگ برتر» را تهدید کرده است، نه یکپارچگی کل بازی را.
او مینویسد: «EFL عالی است، صحنه غیرلیگ عالی است. داستانهای فوقالعادهای در سراسر هرم وجود دارد – و هیچکدام از آنها شامل VAR نمیشود، و این منصفانه است.»
او اضافه میکند که از نظر شخصی «به شدت نگران تقلب منچسترسیتی نیست»، که در واقع صادقانه است.
اما این یک خط خاص عجیب و روشنگر است، با توجه به چرکنویسی که در هفته گذشته منتشر شده است:
این موضوع بسیاری از مسائل را در مورد «عمل جسورانه بیشرمانه» که هنوز هم بازیهای فوتبال انجام میشود یا «پیروزی غرورآمیز» که خوشحال بودن است، توضیح میدهد، زمانی که روزنامهنگاران ظاهراً «مجبور» به «بیمار شدن از دیدن» بازیکنان منچسترسیتی که «زندگی عادی خود را ادامه میدهند» هستند.
مت ناخواسته در جای دیگر، یک اسطوره نیوکاسل را داریم که نگرانی خود را برای سرمربی فعلی باشگاه ابراز میکند.
تیتر «وبسایت سان» «آلن شیرر برای آینده ماتیاس جیسله در نیوکاسل نگران است اگر تونز در مقابل ویلا از کوینتری شکست بخورد» هیچ فضایی برای حدس و گمان یا شک باقی نمیگذارد: شیرر نگران ادامه کار جیسله است اگر نیوکاسل این آخر هفته ببازد.
در این مرحله است که ما واقعاً باید اجازه دهیم کلمات خود شیرر صحبت کنند:
این… خب، این واقعاً به طور صریح «آلن شیرر برای آینده ماتیاس جیسله در نیوکاسل نگران است» نیست، اینطور نیست؟ بیشتر «آلن شیرر فکر میکند هواداران نیوکاسل اگر سومین شکست در چهار بازی را متحمل شوند، خوشحال نخواهند شد». که به نظر نمیرسد به خصوص انقلابی باشد، اما همچنین صدای قوی نیوکاسل نیست که نگرانی خود را در مورد آینده سرمربی ابراز کند.
داستان ادامه دارد…
ترجمه (ظاهراً): جیسله اخراج شد.
و همه چیز زرد بود چیزهای زیادی برای لذت بردن در مورد وبسایت دیلی اکسپرس و فهرست آنها از «۱۷ بازیکن با بیشترین کارت زرد در تاریخ لیگ برتر – شماره ۲ ممکن است شما را شوکه کند».
این یک تیتر دلپذیر به سبک بازفید است، نه به این دلیل که تصمیم کاملاً تصادفی برای رتبهبندی ۱۷ بازیکن برتر با بیشترین کارت زرد در تاریخ لیگ برتر گرفته شده است، که انگیزه پشت آن زمانی آشکار میشود که شما «۱۷) جویی بارتون» را میبینید.
و واقعاً اگر کسی به خصوص از وین رونی، یک عنصر پر تلاطم لیگ برتر بین سنین ۱۶ تا ۳۲ سالگی، که به طرز خندهداری در رتبه ۱۷ از نظر بازی در این رقابتها قرار دارد و دومین کارت زرد بیشترین را دریافت کرده است، «شوک» شده باشد، آنگاه تقصیر خودش است.
امروز مو، فردا رفته «اسطوره فوتبال مشهور به موهای نمادینش پس از تراشیدن سرش کاملاً غیرقابل تشخیص به نظر میرسد» – وبسایت سان .
البته، موی فر مشخصترین بخش ظاهر اوست. اما تراشیدن آن تغییری در این واقعیت ایجاد نمیکند که صورت کارلوس والدراما دقیقاً شبیه صورت کارلوس والدراما است.
زندگی در پارک اما تکرار تیتر «غیرقابل تشخیص» کاملاً غیرقابل توقف است، همانطور که این داستان وبسایت دیلی اکسپرس نشان میدهد:
ما با کسانی که برای شناسایی ویلا پارک در حالی که سه سکوی عملیاتی به جای چهار سکو دارد، تلاش کردهاند، همدردی میکنیم. فکر میکنید بازیکنان ویلا که توپ را در زمین میزنند، نشانه خوبی باشند، اما ظاهراً نه.
