اعداد شیفتگی خاصی دارند. شماره ۱۰ تقریباً در همه‌جا مورد احترام است، اما شاید بیش از همه در آرژانتین، جایی که نشان‌دهنده بازی‌ساز، اِنگانچه ، چهره‌ای نیمه‌افسانه‌ای است که خط حمله و دفاع تیم را به هم پیوند می‌دهد. لیورپول و منچستریونایتد دلایلی برای جشن گرفتن شماره ۷ خود دارند. آژاکس شماره ۱۴ را برای یوهان کرایف، میلان شماره‌های ۳ و ۶ را به ترتیب برای پائولو مالدینی و فرانکو باره‌سی، و بیرمنگام شماره ۲۲ را برای جود بلینگهام به عنوان نشانه‌های احترام به توانایی‌هایشان بازنشسته کردند. شماره‌های دیگر برای یادبود مرگ‌های زودهنگام بازنشسته شده‌اند: شماره ۲۰ در لیورپول برای دیوگو ژوتا، شماره ۲۳ در منچسترسیتی برای مارک-ویوین فوه، و ۲۱ در اسپانیول برای دنیل خارکه.
اما اعداد فقط مربوط به افراد نیستند. در روزهای قبل از شماره‌های تیمی، شماره روی پیراهن نشان‌دهنده پست بود و انتظارات از شماره‌های خاص در فرهنگ‌های خاص، و همچنین ویژگی‌هایی که یک بازیکن با آن پیراهن باید نشان می‌داد، خودشان داستانی از تکامل تاکتیکی را روایت می‌کنند.
اولین شواهد از پوشیدن پیراهن‌های شماره‌دار به بازی بین تیم‌های استرالیایی سیدنی لای‌هارت و اچ‌اس‌ام پاورفول در سال ۱۹۱۱ برمی‌گردد. تیم فوتبال آمریکایی دانشگاه شیکاگو در سال ۱۹۱۳ شماره‌های تیمی را پوشید. از سال ۱۹۱۶ آزمایش‌هایی با شماره روی آستین‌ها در بیسبال انجام شد. تلاش‌های پراکنده‌ای با پیراهن‌های شماره‌دار در لیگ فوتبال آمریکا که در سال ۱۹۲۳ آغاز شد، و به‌ویژه در جام چالش ایالات متحده انجام شد. تیم‌های مختلف تورینگ در دهه ۱۹۲۰ شروع به آزمایش با پیراهن‌های شماره‌دار کردند و در اوت ۱۹۲۸، در روز افتتاح فصل لیگ انگلیس، دو بازی شامل شماره‌ها بود. بازیکنان بیرونی چلسی در بازی دسته دوم خود مقابل سوانسی شماره‌های ۲ تا ۱۱ را پوشیدند، در حالی که شفیلد ونزدی شماره‌های ۱ تا ۱۱ و آرسنال شماره‌های ۱۲ تا ۲۲ را در بازی دسته اول در هیلزبورو پوشیدند.
به طور مشابه، شماره‌گذاری ۱ تا ۲۲ در فینال جام حذفی ۱۹۳۳ استفاده شد، تا حدی به این دلیل که اورتون و منچسترسیتی به دلیل تداخل رنگ مجبور به پوشیدن لباس‌های تعویضی شدند، اگرچه حضور تیم کریکت جزایر وست هند که انتظار نمی‌رفت با بازیکنان انفرادی آشنا باشند، نیز ذکر شد. با این حال، تا ژوئن ۱۹۳۹ طول کشید تا لیگ فوتبال به رای گذاشته شود تا شماره‌های تیمی معرفی شوند. با رای ۲۴-۲۰ تصویب شد و تصمیم گرفته شد که هر دو تیم باید شماره‌های ۱ تا ۱۱ را بپوشند، اما به ترتیب دقیق، گویی که ترکیب روی صفحه چیده شده بود و دروازه‌بان در بالا قرار داشت.
این موضوع با این واقعیت پیچیده شد که، اگرچه تقریباً هر تیمی تا آن مرحله به تغییر قانون آفساید در سال ۱۹۲۵ با اتخاذ ترکیب دبلیو-ام (۳-۲-۲-۳) پاسخ داده بود، اما هنوز این باور وجود داشت که راه «درست» بازی، ۲-۳-۵ است. بنابراین دروازه‌بان شماره ۱، مدافع راست شماره ۲، مدافع چپ شماره ۳، هافبک راست شماره ۴، هافبک میانی شماره ۵ و به همین ترتیب تا مهاجم نوک شماره ۹، مهاجم داخلی چپ شماره ۱۰ و وینگر چپ شماره ۱۱ را پوشید. در عمل، با این حال، هافبک میانی (۵) بین مدافعان کناری (۲ و ۳) بازی می‌کرد، در حالی که مهاجمان داخلی (۸ و ۱۰) عقب‌تر از وینگرها و مهاجم نوک (۷، ۹ و ۱۱) بازی می‌کردند.
شماره‌ها به سرعت مقدس شدند. هنگامی که مجارستان در سال ۱۹۵۳ به ومبلی آمد و اولین تیم خارجی بود که انگلیس را در استادیوم ملی شکست داد، آنها باعث نگرانی شدند زیرا شماره‌گذاری «نادرست» داشتند. مدافع میانی میهالی لانتوس شماره ۴ را پوشید. خالق میانی جوزف بوزیک شماره ۵ را پوشید. گیج‌کننده‌تر از همه، ناندور هیده‌گوتی، شماره ۹، به عنوان مهاجم نوک بازی نمی‌کرد، بلکه از میانه میدان خلق موقعیت می‌کرد. هری جانستون، هافبک میانی نگون‌بخت انگلیس، چه باید می‌کرد؟ عرف می‌گفت او، شماره ۵، باید شماره ۹ را مهار کند، اما اگر این کار را می‌کرد، حفره بزرگی در خط دفاعی ایجاد می‌شد. و اگر این کار را نمی‌کرد، هیده‌گوتی آزاد بود تا انگلیس را از هم بپاشد.
درون‌نگری ناشی از آن شکست، ظرف حدود یک دهه منجر به اتخاذ خط دفاعی چهار نفره توسط تعدادی از تیم‌های برجسته انگلیسی شد، که معمولاً با عقب کشیدن هافبک چپ (شماره ۶) به خط دفاعی. همانطور که قهرمانان جام جهانی ۱۹۶۶ آلف رمزی ارزش پر کردن میانه میدان را نشان دادند، وینگرها عقب‌تر رفتند و یک ۴-۴-۲ باقی گذاشتند که به این صورت بود: ۱؛ ۲، ۵، ۶، ۳؛ ۷، ۴، ۸، ۱۱؛ ۹، ۱۰. در این میان، شماره ۴ معمولاً مدافع‌تر از دو هافبک میانی بود، در حالی که شماره ۱۰ برخی از ویژگی‌های مهاجم داخلی چپ را حفظ می‌کرد، یعنی او تمایل داشت مهاجم کوچک‌تر و خلاق‌تر در کنار شماره ۹ بزرگ و فیزیکی باشد.
با این حال، کشورهای دیگر مسیر متفاوتی را دنبال کردند. به عنوان مثال، در آرژانتین، هیچ تغییر ناگهانی به دبلیو-ام در اواخر دهه ۱۹۲۰ وجود نداشت، اما در ریور پلاته در اواخر دهه ۱۹۳۰، هافبک راست نوربرتو یاکونو، ملقب به «مهر» به دلیل یارگیری نزدیکش، خالق حریف را مهار می‌کرد. همانطور که تیم‌های دیگر این اصل را دنبال کردند، شماره ۴ به یک مدافع سوم بالفعل تبدیل شد، اما در سمت راست. شماره ۴ همچنان شماره استاندارد برای یک مدافع راست آرژانتینی است، همانطور که توسط خاویر زانتی نشان داده شد، که اینتر پیراهن او را بازنشسته کرد. هنگامی که آرژانتین پس از تحقیر شکست ۶-۱ مقابل چکسلواکی در جام جهانی ۱۹۵۸، به خط دفاعی چهار نفره روی آورد، هافبک چپ به خط دفاعی افتاد، بنابراین یک خط دفاعی چهار نفره استاندارد آرژانتینی به این صورت بود: ۴، ۲، ۶، ۳. شماره ۵ به عنوان کائودیو در میانه میدان باقی ماند، تقریباً به اندازه شماره ۱۰ به شکل آنتونیو راتین، آمریکو گایه‌گو و خاویر ماسکرانو مورد احترام بود.
با این حال، در برزیل، هیچ تبدیل گسترده‌ای از هافبک راست به مدافع راست وجود نداشت، بنابراین هنگامی که خط دفاعی چهار نفره اتخاذ شد، هافبک‌های کناری به سادگی در دو طرف مدافعان کناری افتادند و یک خط دفاعی چهار نفره استاندارد به این صورت باقی گذاشتند: ۴، ۲، ۳، ۶. کارلوس آلبرتو، مدافع راست بزرگ، به عنوان مثال، شماره ۴ را در جام جهانی ۱۹۷۰ پوشید، در حالی که روبرتو کارلوس، مدافع چپ، تمایل داشت شماره ۶ را بپوشد. هنگامی که در فلامنگو در دهه ۱۹۴۰، فلاویو کاستا مربع میانی دبلیو-ام دوری کرشر را برای ایجاد قطر خود تغییر داد، گامی بزرگ به سوی ۴-۲-۴، شماره ۵ به هافبک میانی مدافع‌تر تبدیل شد – که منجر به پوشیدن این پیراهن توسط بازیکنانی مانند کلودوآلدو، مائورو سیلوا و کاسمیرو برای تیم ملی شد – در حالی که مهاجم داخلی چپ، شماره ۱۰، خلاق‌ترین هافبک شد.
در کشورهای دیگر، قراردادهای دیگری پدید آمد. در هلند و آلمان غربی بود که تمایزات استاندارد انتظارات از هافبک‌ها در یک ۴-۳-۳ پدیدار شد. شماره ۶ بازیکن عقب‌نشین، شماره ۱۰ خالق، و شماره ۸ بازیکن باکس-تو-باکس بود که بین آنها جابجا می‌شد. یا در فرانسه، جایی که نیمکت پنج نفره که مدیر می‌توانست از آن دو تعویض استفاده کند در سال ۱۹۷۶ اتخاذ شد، این امر استاندارد شد که دروازه‌بان ذخیره شماره ۱۶ را بپوشد. بسیاری از دروازه‌بانان در جهان فرانسوی‌زبان اولین تجربه خود را با پوشیدن شماره ۱۶ به دست آوردند و بنابراین هنگام معرفی شماره‌های تیمی آن را ترجیح دادند: به همین دلیل فابین بارتز در جام جهانی ۱۹۹۸ شماره ۱۶ را پوشید و توماس انکونو از کامرون در سال ۱۹۹۰ آن را پوشید.
اعداد اکنون اغلب مسئله انتخاب شخصی و برندسازی هستند. در یک سیستم تیمی، بازیکنان می‌توانند یک شماره آشنا را انتخاب کنند و امیدوار باشند که روح آن را تجسم کنند، یا سعی کنند یک شماره کمتر شناخته شده را مال خود کنند، همانطور که یوهان کرایف بیش از نیم قرن پیش با شماره ۱۴ انجام داد.
اعداد گذشته‌ای دارند و داستانی را روایت می‌کنند. هیچ‌کس در کمیته لیگ فوتبال که به سختی به اجباری کردن شماره‌های تیمی در سال ۱۹۳۹ رای داد، امکان این را در نظر نمی‌گرفت، اما در اعداد، تاریخ عمیق توسعه تاکتیکی یک کشور نوشته شده است.