در ابتدا، عذرخواهی پیشگیرانه: متاسفیم، ناصر ساویس، بابت هرگونه توهینی که با انتشار این ستون بدترکیب و کاملاً اشتباه ایجاد شده است. ویلا، و غیره، و غیره. شما عظیم هستید.
*اما شاید جیمی کاراگر نکته‌ای داشت.* استون ویلا هرگز منچستریونایتد نخواهد شد. استون ویلا هرگز منچستریونایتد را شکست نخواهد داد، حداقل در اولدترافورد. نه وقتی ۲-۰ پیش است. نه وقتی در وقت‌های اضافه ۴-۲ پیش است. نه وقتی منچستریونایتد در منطقه سقوط قرار دارد و شکست آن‌ها را در قعر جدول قرار می‌داد.
نه وقتی با سر الکس فرگوسن روبرو می‌شوید (قابل درک). نه وقتی به ژوزه مورینیو مراجعه می‌کنید (قابل قبول). نه وقتی با اوله گونار سولسشر روبرو می‌شوید (کمتر قابل بخشش). نه وقتی با اریک تن هاگ روبرو می‌شوید (در حال حاضر واقعاً شرم‌آور است). نه وقتی برای صعود به لیگ قهرمانان به پیروزی نیاز دارید و با آشفتگی روبن آموریم روبرو می‌شوید که به تازگی در فینال توسط اسپرز شکست خورده بود (مستحق اخراج).
در ۱۰ سفر به اولدترافورد با چهار تیم مختلف در مقابل پنج مربی مختلف، امری ۹ بار مختلف هدایت کرده است – ۴ بار ۰-۱، دو بار ۱-۲، دو بار ۰-۲ و یک بار ۲-۴ – و هرگز پیروز نشده است.
در دو بازدید جداگانه با فاصله تقریباً چهار سال، این اسپانیایی پیروزی را به طور خاص توسط دیوگو دالووت هدیه گرفته بود و همچنان موفق شد آن را خراب کند.
اما این آخرین فروپاشی به تنهایی واقعاً نامزدی امری برای سرمربیگری منچستریونایتد را رد نمی‌کند. چنین پوچی می‌تواند رخ دهد و برنامه‌های پیچیده بازی را بی‌اثر کند. آرسنال یک بار ۳-۴ لوتون را شکست داد، قبل از اینکه میکل آرتتا قسم بخورد که هرج و مرج را از ورزش پاک کند.
مشکل، یک پرچم قرمز بسیار بزرگتر و برجسته‌تر از هزینه‌های لازم برای بیرون کشیدن امری از ویلا، پس از سوت پایان ظاهر شد.
آن مصاحبه. تماشای فوق‌العاده سرگرم‌کننده. یک رفت و برگشت دلپذیر، که منعکس کننده ۹۰ دقیقه قبلی بود. اما اثباتی بر اینکه امری در این محیط از هم می‌پاشد.
ویلا یک باشگاه بزرگ است. یک موسسه. آن‌ها در لیگ قهرمانان هستند و هدفشان رقابت برای جام‌ها در حالی است که مبالغ هنگفتی را صرف تیمشان می‌کنند. تقاضای انکارناپذیری برای ارائه، اجرا و موفقیت وجود دارد.
امری، به عنوان چهره و مغز پروژه، با اعمال کنترل کامل و مطلق بر هر تصمیم، این را احساس خواهد کرد.
اما این ایده که او می‌تواند تحول ویلا را در منچستریونایتد تکرار کند، کاملاً پوچ است. اگر کمی فشار پس از بازی باعث چنین نقص ذاتی شود، عواقب فشار و توجه هر هفته را تصور کنید.
او به عنصری از آن خود اشاره کرد. امری پرسید: «انگلیسی من ضعیف است اما آیا این واضح است یا نه؟» در حالی که تسلط بسیار بیشتری بر زبان دوم نسبت به بسیاری از زبان اول خود نشان می‌داد.
تمسخر منظم او در آرسنال خوشبختانه، به طرز خوشحال‌کننده‌ای در ویلا ناپدید شده است، اما در اولدترافورد دوباره به طور ناخوشایندی شدید خواهد بود. همه چیز مورد بررسی، تجزیه و تحلیل و انتقاد قرار خواهد گرفت – نه فقط تاکتیک‌های او، بلکه اظهارات او، رفتار او، رفتار او در کنار زمین.
امری با وزن‌های سوپرلیگ آرسنال و پاری سن ژرمن دست و پنجه نرم کرد؛ منچستریونایتد یک پله بالاتر از نظر جایگاه و یک پله پایین‌تر از نظر کیفیت و استانداردهای فعلی خواهد بود. مایکل کریک می‌تواند با گفتن حداقل چیزها و تکیه بر عامل فرگوسن زنده بماند؛ مردی که بسیاری او را برای جایگزینی او انتخاب می‌کنند، بلافاصله هنگام تلاش برای متعادل کردن مربیگری این بازیکنان با مدیریت رسانه‌ها و پاسخگویی به جیسون ویلکاکس، منفجر خواهد شد.
همانطور که کاراگر گفت، امری «می‌تواند تیمش را به بارسلونا ببرد، ۳-۰ شکست بخورد و به عنوان یک عقب‌نشینی قابل درک در برابر اشراف اروپایی نادیده گرفته شود. مربیان یونایتد نمی‌توانند چنین شکستی را بدون بررسی بیشتر تحمل کنند.»
نحوه عدم مدیریت یک نتیجه آزاردهنده، اگرچه در اوج لحظه، نشان داد که چگونه مدیر عالی ویلا می‌تواند یک انتصاب بالقوه فاجعه‌بار برای منچستریونایتد باشد.