با توجه به اینکه آرسنال امسال به وضوح در تلاش است تا با نتیجه ۱-۰ قهرمانی بی‌دردسر و بی‌رقیب لیگ برتر را از آن خود کند، ما چاره‌ای جز طرح این سوال منصفانه و در حال حاضر غم‌انگیز، لذت‌زدا و صرفاً بی‌مورد خصمانه نداریم: بدترین قهرمانان تاریخ لیگ برتر چه کسانی هستند؟
از آن نقطه به بعد، هیچ گزینه‌ی دیگری جز تبدیل آن به ۱۰ تیم برتر وجود نداشت. یک لیست ۱۰ تایی که برای همه چیز دارد.
ناگفته نماند که بخش عملی عبارت «بدترین قهرمانان تاریخ لیگ برتر» همچنان «قهرمانان لیگ برتر» است. بگذارید مدال‌ها، جام و خاطرات خشم شما را تسکین دهند و شما را آزار ندهند، زیرا یافته‌های دقیق، علمی و همانطور که مطمئناً همه خواهید پذیرفت، کاملاً منصفانه و مستحکم ما را در ادامه می‌خوانید.
۱۰) آرسنال ۹۸-۱۹۹۷ انحصار یونایتد را شکست، هرچه بادا باد. دوگانه را برد، کی اهمیت می‌دهد. اولین مربی غیر بریتانیایی که لیگ برتر را برد، آه.
حقایق، حقایق هستند. یونایتد آن را خراب کرد . آرسنال به طرز باشکوهی از این فرصت استفاده کرد تا از خط پایان عبور کند، اما آنها هرگز نباید فرصت می‌داشتند.
هیچ تیمی که چهار بازی از شش بازی را ببازد و سپس در سال جدید ششم جدول باشد، نباید قهرمان شود.
با اکراه می‌پذیریم که ۱۰ بازی پیروزی پیاپی برای بیرون کشیدن جام از چنگال الکس فرگوسن تقریباً خوب است، اما ستایش اصلی ما برای آرسنال است که نه تنها قهرمانی را از ۱۲ امتیاز عقب‌ماندگی به دست آورد، بلکه در نهایت آنقدر آسان این کار را انجام داد که می‌توانستند به شوخی دو بازی آخر فصل را برای تفریح ببازند.
هرچه بیشتر به نیمه‌ی دوم این فصل نگاه می‌کنیم، این موضوع سخت‌تر می‌شود، اما خب، ما اینجا هستیم. کسی باید دهمین قهرمان بد باشد. فقط خوشحال باشید که ما «شکست‌ناپذیران» را شامل نشده‌ایم. ما آنها را «فریب‌ناپذیران» می‌نامیم. نه در رویشان. نه چون از آنها می‌ترسیم.
دوازده (۱۲) تساوی! از هر رقابت دیگری به طرز کاملاً قابل شکست خوردنی حذف شد! فقط یک امتیاز بیشتر از نایب قهرمانان ۲۴-۲۰۲۳ آرتتا کسب کرد! فکر می‌کنیم الان در این لیست یازدهم می‌شد.
۹) چلسی ۱۷-۲۰۱۶ ما باید یک چلسی در اینجا داشته باشیم، بدیهی است. آنها پنج تا از این جام‌ها را برده‌اند. همه آنها نمی‌توانستند خوب باشند. اما معلوم شد... بیشتر آنها واقعاً خوب بودند.
آن تیم‌های اولیه ژوزه مورینیو که انحصار یونایتد-آرسنال را در هم شکستند، عمدتاً و قابل درک به خاطر قدرت دفاعی مضحکشان و امتناع تقریباً کامل از پذیرش گل به یاد آورده می‌شوند.
اما آنها تیم‌های هجومی بسیار بهتر و جذاب‌تری نسبت به امروز بودند که اعتبارشان را از دست داده‌اند. تیم‌های دوگانه کارلو آنچلوتی در فصل ۱۰-۲۰۰۹ واقعاً هیجان‌انگیز بودند، از مرز ۱۰۰ گل عبور کردند و اغلب تیم‌های حریف را به شدت در هم می‌کوبیدند.
آنها در آن فصل لیگ سه بار هفت گل زدند، قبل از اینکه فصل را با یک گل بیشتر به پایان برسانند و هشت گل به تیمی از ویگان بزنند که در آن فصل تمایل به دریافت شکست‌های هشت گله در پایتخت داشت.
بنابراین نمی‌تواند آنها باشند. همچنین، واقعاً نمی‌تواند پیروزی بازگشت بزرگ مورینیو در فصل ۱۵-۲۰۱۴ باشد، یک پیروزی از ابتدا تا انتها که در آن به ندرت به نظر می‌رسید شکست بخورند و چهار بازی مانده به پایان، قهرمانی را قطعی کرده بودند.
بنابراین تنها قهرمانان آنتونیو کونته در فصل ۱۷-۲۰۱۶ باقی می‌مانند. ما واقعاً آن تیم را تحسین می‌کنیم و شایسته‌ی جایگاهش به عنوان یکی از بزرگترین پیروزی‌های مربیگری است.
اما، همانطور که با توانایی فرگوسن برای به دست آوردن یک قهرمانی لیگ برتر در آخرین فصلش با قرار دادن رابین فن پرسی در بالای تیمی که در حال افول بود و به ناچار شانس موفقیت جانشینانش را از بین می‌برد، مقیاس عظیم دستاورد کونته نیز بر متوسط بودن نسبی تیمش تأکید می‌کند.
این یک اسپویلر بزرگ نیست، اما این آخرین تیمی در این لیست نیست که به خاطر داشتن تنها رقبای نیمه جدی خود در خط پایان، تاتنهام هاتسپر، بی‌اهمیت‌ترین باشگاه فوتبال روی زمین، رنج می‌برد.
اسپرز این بار حتی آن را خراب نکرد، ۱۲ بازی از ۱۳ بازی آخر فصل را برد اما همچنان تقریباً هیچ تأثیری بر تیمی از چلسی که راه خود را به جلو هموار کرده بود و قصد نداشت آن را رها کند، نداشت.
واقعاً، چلسی در اینجا به خاطر شکست جمعی همه دیگران برای سخت کردن کار برای تیمی که فصل را با عدم اطمینان زیادی آغاز کرد، مجازات می‌شود. شکست‌های متوالی به لیورپول و آرسنال پس از تساوی در سوانسی کافی بود تا به کونته بگویند که نیاز دارد اراده خود را بر این تیم از یاغی‌ها که قبلاً در سال ۱۶-۲۰۱۵ خود را نشان داده بودند، تحمیل کند.
او سیستم سه دفاعه مورد نظر خود را وارد کرد، از آنجا که آنها همه را جارو کردند. اما اساساً هرگز نباید ممکن باشد که صرفاً بگوییم «خب، ما ویکتور موزس را در بال-بک قرار می‌دهیم، مگر نه؟» و سپس لیگ را با چرخیدن روی کص‌هایتان ببرید. همه دیگران باید از خودشان شرمنده باشند.
۸) آرسنال ۲۶-۲۰۲۵ نه، گوش کنید، ما واقعاً کمی با میکل آرتتا همدردی می‌کنیم. جدی، ما می‌کنیم. او سال‌های خوبی را صرف ساختن یک تیم فوتبال واقعاً، واقعاً خوب و کاملاً تماشایی کرد، اما آه، تیمی که در برابر کارخانه رویاپردازی منچسترسیتی که غیرقابل توقف و به طرز شگفت‌آوری نه کاملاً قانونی بود، همواره ناکام می‌ماند.
سپس او چند سال دیگر صرف کرد تا تیم سرگرم‌کننده و تقریباً خوب آرسنال خود را به یک ماشین بی‌رحم، غیرقابل تماشا، مسلط بر ضربات ایستگاهی، کامل در هنرهای تاریک و دروکننده امتیاز تبدیل کند.
فقط برای اینکه وقتی به آنجا رسید بفهمد که در واقع به هیچ کدام از اینها نیازی نداشت، و اینکه تیم ۲۴-۲۰۲۳ او که بسیار سرگرم‌کننده‌تر (و ما همیشه استدلال خواهیم کرد، بهتر) بود، گروهی عالی از پسران که ۹۱ گل زدند و ۸۹ امتیاز کسب کردند، می‌توانست بلیط مناسبی برای کسب عناوین فراوان باشد.
آه خب.
۷) لیورپول ۲۵-۲۰۲۴ علیرغم تلاش‌های مکرر برای چسباندن آن، هیچ ستاره‌ای در کنار اولین قهرمانی لیورپول در لیگ برتر در فصل ۲۰-۲۰۱۹ وجود ندارد. تا زمان وقفه کووید که فصل را در نظر برخی باطل کرد، قهرمانی برای تیمی از لیورپول که به طرز شگفت‌آوری ۲۶ بازی از ۲۷ بازی اول خود را برد، یک تشریفات بود. بیشتر دلقک‌های این لیست در کل فصل ۲۶ بازی نبردند.
بنابراین ما چاره‌ای نداریم جز اینکه تیم ۲۵-۲۰۲۴ را به جای آن اینجا قرار دهیم، تیمی که لیگ را با این فرض که آرنه اسلات هوشمند و فروتن بود که سرش را پایین نگه داشت و به تیم یورگن کلوپ اجازه داد تا فوتبال یورگن کلوپ را با لبه‌های بسیار، بسیار کمی صاف شده بازی کند، برد.
لیورپول بسیار خوب بود، اما دیدن این نسخه خاص از این تیم خاص که بدون چالش به سمت قهرمانی می‌رفت، در حالی که به وضوح کمی به خوبی دو یا شاید سه نسخه قبلی که ناکام مانده بودند، نبود، غیرقابل انکار عجیب بود.
این بار منچسترسیتی برای نگرانی وجود نداشت، آنها در پاییز منفجر شدند و تا زمانی که خود را جمع و جور کردند، از رقابت خارج بودند. و میکل آرتتا تیم عالی آرسنال خود را که با سیتی رقابت می‌کرد، در اولین قدم‌های آزمایشی قوس ابرشرور خود که در نهایت موفقیت‌آمیز بود (اما به چه قیمتی؟) قرار داده بود.
این سخت است - همه اینها سخت است - و واقعاً تقصیر لیورپول نیست، اما با تمام شکوه مو صلاح و منحصر به فرد بودن ترنت الکساندر-آرنولد، این تیم قهرمان (و مربی) به اندازه‌ی بسیاری از تیم‌های نزدیک به پیروزی که داشتند، شما را به وجد نیاورد. که واقعاً آن را کمی ناامیدکننده کرد.
۶) منچستریونایتد ۹۹-۱۹۹۸ سه‌گانه و غیره. ما این را یک دیدگاه جسورانه می‌پذیریم، اما ما در مورد بدترین قهرمانان لیگ برتر صحبت می‌کنیم. و در این مورد خاص ما بسیار، بسیار خاص هستیم. در آن ۳۸ بازی خاص از یکی از بزرگترین فصل‌های تیمی در تاریخ فوتبال انگلیس؟ بله، یونایتد واقعاً آنقدرها هم عالی نیست. بله، تمام ایتالیک‌ها نشانه وحشت است. اما منظور ما همین است.
برای یک چیز، آنها از مرز ۸۰ امتیاز عبور نکردند، که معیار محکمی برای وضعیت قهرمانی ضعیف است. در اواخر ۹۸ یک دوره یک پیروزی در هفت بازی داشتند.
در هیچ یک از چهار بازی خود مقابل آرسنال و چلسی، تنها دو تیم نیمه خوب دیگر در لیگی که از نظر کیفیت و عمق به قدری ضعیف بود که وستهم می‌توانست پنجم شود با ۵۷ امتیاز و تفاضل گل منفی هفت، پیروز نشدند.
آن شب در بارسلونا و «و سولسشر آن را برد!» برای همیشه یکی از دراماتیک‌ترین و نمادین‌ترین لحظات فوتبال باقی خواهد ماند، اما هر کسی که ادعا می‌کند یک چیز در مورد کمپین لیگ یونایتد در آن سال به یاد می‌آورد، دروغگو است. یک دروغگوی کثیف و فاسد.
۵) منچستریونایتد ۱۳-۲۰۱۲ این یک مشاهده جدید نیست. در واقع، این یکی از مشاهداتی است که در ۱۳ سال گذشته بارها و بارها تکرار شده است. اما معتبر است. چقدر از رکود پس از فرگوسن یونایتد به خاطر پایان دادن به دوران مربیگری شگفت‌انگیز خود با یک شوخی بزرگ دیگر، شاید بزرگترین آنها، است؟
فرگوسن با برخی از مربیان واقعاً بزرگ در لیگ برتر روبرو شد. بهترین بهترین‌ها - ونگرهای قبل از جنون آفساید، مورینیوهای قبل از میم - گاهی اوقات حتی او را شکست می‌دادند.
اما بیشتر اوقات، فرگی آخرین خنده را می‌کرد. اغلب در وقت فرگی، درست است؟!
او مدعی قوی برای بهترین مربی فوتبال تمام دوران است. او بدون شک بهترین دوران لیگ برتر است که نه یکی، نه دو تا، بلکه سه تیم متمایز در تمام دوران را در آن زمان ساخته است.
اما شاید حتی چشمگیرتر از موفقیت با آن تیم‌های بی‌شک عالی که او تولید کرد، زمان‌هایی بود که او توانست قهرمانی را با چیزی نزدیک به اراده محض به دست آورد.
آخرین تیم قهرمان او یک تیم برجسته نبود. او یک خرید جدید برجسته و چشمگیر در رابین فن پرسی داشت و ما وانمود نخواهیم کرد که او بخش بزرگی و باشکوهی از موفقیت قهرمانی یونایتد نبود.
اما او بخش حیاتی تیم‌های آرسنال بود که ناکام مانده بودند. ما قبلاً اثبات کرده بودیم که او به تنهایی نمی‌تواند قهرمانی کسب کند. اما در یونایتد... او تا حدی این کار را کرد. فن پرسی، پاتریس اورا، مایکل کریک و آنتونیو والنسیا تنها بازیکنان یونایتد بودند که در آن فصل ۳۰ بازی در لیگ انجام دادند. فن پرسی ۲۶ گل زد. وین رونی با ۱۲ گل در رده دوم قرار گرفت. خاویر هرناندز، سوپر ساب، تنها مرد دیگری بود که بیش از شش گل زد.
اینکه این یک تیم پایان دوران یونایتد بود، از هر طرف که نگاه می‌کردید، آشکار بود. به جز دیوید دخ شیا، که هنوز در مرحله نوجوانی امیدوارکننده اما اشتباه‌کارش در یک فیلم ورزشی دبیرستانی با ژانر ترکیبی بود، این تیمی بود که تقریباً به شوخی برای آخرین جشن ساخته شده بود. چند بازی برای افسانه‌های سالخورده مانند رایان گیگز و پل اسکولز. آخرین فصل لیگ برتر که ریو فردیناند و نمانیا ویدیچ دفاعی قابل اتکا را تشکیل می‌دادند - و هر دو نیز بخش‌هایی از فصل را از دست دادند.
فن پرسی، در اصل، ستاره درخشان و درخشان بالای یک درخت کریسمس بسیار ضعیف بود، با تمام شاخه‌ها و سوزن‌هایی که از آن می‌ریختند.
هیچ کس دیگری جز فرگوسن نمی‌توانست آن تیم/درخت را به موفقیت هدایت کند. که مشکل بود، زیرا دقیقاً همان تیمی بود که او برای یک مربی به ناچار پایین‌تر برای تلاش برای موفقیت باقی می‌گذاشت.
همه ما می‌دانیم که چگونه آن شده است.
۴) منچسترسیتی ۲۱-۲۰۲۰ بله، پاسخ واضح و - حتی اگر طنز را برای لحظه‌ای کوتاه کنار بگذاریم - احتمالاً صحیح به سوال ذاتاً بدخواهانه «بدترین ۱۰ قهرمان لیگ برتر چه کسانی هستند؟» اکنون باید حداقل با «نمی‌دانم، اما هشت تیم منچسترسیتی برای شروع» آغاز شود.
اما برخی از آن تیم‌های سیتی عااااالی بودند. و همچنین این یک ویژگی بسیار خسته‌کننده، تکراری و بی‌الهام‌بخش خواهد بود. مطمئناً، ما قبلاً هرگز این کار را متوقف نکرده‌ایم، اما همچنین احساس می‌کنیم که بهتر است سعی کنیم بدبختی خود را در بین تمام باشگاه‌هایی که قهرمانی را به دست آورده‌اند، پخش کنیم، در تلاشی آشکار برای اجتناب از اتهامات تعصب. ما همه امیدمان را برای متهم شدن به یک قهر بچگانه و شور بسته‌ایم.
این همچنین به این معنی است که ما باید حداقل یک تیم سیتی را در اینجا بگنجانیم، و ما ۲۰-۲۱ را به چند دلیل انتخاب می‌کنیم که مطمئن هستیم همه را راضی خواهد کرد. اول، با تمام شوخی در مورد ستاره آرسنال برای بردن فصل ۲۰-۲۰۱۹ که با کووید مختل شد و آنها کاملاً بر آن تسلط داشتند، اگر واقعاً فصلی وجود داشت که حساب نمی‌شد، ۲۱-۲۰۲۰ بود، با استادیوم‌های خالی و اولین بازی در سپتامبر و به طور کلی هوای غیرقابل تعریف که به نوعی کاملاً واقعی نبود. اگر چند سال بعد اتفاق می‌افتاد، همه می‌گفتیم که شبیه یک فصل لیگ برتر است که توسط هوش مصنوعی ساخته شده است.
اوایل کمپین، ما واقعاً می‌توانستیم با صدای بلند و بدون خجالت بگوییم که فکر می‌کنیم اورتون می‌تواند برای قهرمانی رقابت کند. می‌بینید؟ یک زمان مضحک در تاریخ، و به وضوح فصل فوتبال قابل قبولی نبود.
این همچنین یک تیم سیتی به خصوص جذاب نبود، تیمی که از اوج ۲۰۱۹ خود افت کرده بود و در روزهای اولیه بازسازی بود که با ورود ارلینگ هالند به طور کامل محقق شد. این یک نوع سرزمین بی‌مهاجم برای سیتی بود، با خروج سرخیو آگوئرو اما ربات گل ۳۰۰۰ هنوز در صحنه نبود.
اگر به دنبال نشانه ای از اینکه این تیم سیتی نسبتاً کسل کننده در مقایسه با تیم‌های پپ قبل و بعد از آن بود، هستید، بهترین گلزن آنها در لیگ ایلکای گوندوگان با ۱۳ گل بود. بدون توهین، اما این یک اعتراض کثیف است.
شکست ۲-۰ در تاتنهام در هفته نهم در نوامبر، سیتی را در رده سیزدهم قرار داد. ما به وضوح به یاد می‌آوریم که چند هفته بعد سعی کردیم به شدت ۱۶ نتیجه لعنتی را از یک تساوی بدون گل به خصوص بدون رویداد در اولدترافورد بیرون بکشیم و در وحشت، یکی از آنها را اعلام کردیم که هیچ یک از این دو تیم قادر به رقابت برای قهرمانی نیستند. آنها قطعاً اورتون نبودند.
تقریباً بلافاصله پس از آن، سیتی ۱۴ بازی متوالی را برد که فکر می‌کنیم خوب است. احتمالاً آنها را تشویق کرده است. این یک دوره بود که آنها را از رده نهم به رهبری رساند که هرگز آن را رها نکردند و در نهایت ۱۲ امتیاز از یونایتد جلوتر بودند. بنابراین حداقل می‌توانستیم خودمان را برای درست بودن در مورد آنها تبریک بگوییم.
۳) منچستریونایتد ۹۷-۱۹۹۶ آنها ۷۵ امتیاز گرفتند. هفتاد و پنج! و لیگ را بردند! شما نمی‌توانید آنها را فقط بر اساس آن رد کنید.
منصفانه بگوییم (ها، انگار که در این ویژگی قطعاً بی‌طرفانه در نظر گرفته شده است)، مقایسه امتیازات از یک فصل به فصل دیگر واقعاً مفید نیست. تیم‌های به طور غیرمعمولی ضعیف در پایین جدول می‌توانند امتیازات را بالا ببرند، و تیم‌های به طور غیرمعمولی شایسته نیز می‌توانند به همین ترتیب در جهت دیگر عمل کنند. تنها چیزی که مهم است این است که امتیاز بیشتری نسبت به هر کس دیگری کسب کنید. و منچستر یونایتد این کار را کرد. اما ۷۵ امتیاز. حتی دو امتیاز در هر بازی هم نیست! نباید کافی باشد!
آنچه ۹۷-۱۹۹۶ قطعاً داشت، قدرت در پایین جدول بود، بدون تیمی که به طور معمول شکست دادنشان آسان باشد. ناتینگهام فارست در رده آخر قرار گرفت اما فقط ۱۶ بازی از ۳۸ بازی خود را باخت - آنها در حالی که در فصل گذشته ۱۶ام و در امان بودند، همین تعداد را باختند. اسپرز در ۲۵-۲۰۲۴ شش بازی بیشتر از آن را باخت و با ۱۳ امتیاز باقی ماند. فارست فقط ۴۱ امتیاز از یونایتد عقب بود.
بدیهی است که این فصلی با تعداد زیادی تساوی بود. نوزده تیم از ۲۰ تیم لیگ برتر در تقسیم امتیازات دو رقمی بودند. ناگفته نماند که استثنا، با تنها هفت، بدیهی است که اسپرز بود.
برای مقایسه، در ۲۵-۲۰۲۴ - زمانی که ما یک پایین جدول به طور چشمگیری ضعیف داشتیم - فقط شش تیم از ۲۰ تیم ۱۰ یا بیشتر بازی را مساوی کردند.
بنابراین هیچ کدام از اینها تقصیر یونایتد نیست. آنها کاری را که باید انجام می‌دادند در یک لیگ به طور غیرمعمولی متعادل انجام دادند که لستر می‌توانست هم نهم شود و هم فقط هفت امتیاز از سقوط فاصله داشته باشد.
اما هنوز هم کاملاً کسل کننده است، اینطور نیست؟
۲) منچستریونایتد ۹۳-۱۹۹۲ تعجب آور نیست که اولین قهرمانان لیگ برتر در میان کم‌اهمیت‌ترین آنها باشند. این به سادگی منطقی است که در آن زمان، قبل از اینکه لیگ به غول جهانی تبدیل شود که اکنون هست، همه چیز کمی متفاوت بود.
مهمتر از همه، حقیقت ساده و جهانی این است که فوتبال قدیمی آشغال بود. به عنوان قدیمی‌ترین فوتبال لیگ برتر ثبت شده، منطقی است که قهرمانان آن در میان آشغال‌ترین‌ها باشند.
در حالی که منچستر یونایتد الگویی را که ۲۰ سال اول فوتبال لیگ برتر را تعریف می‌کرد با بردن قهرمانی همانطور که معمول شد، تعیین کرد، آنها قطعاً کم‌اهمیت‌ترین تیم یونایتد بودند که این کار را انجام دادند.
منچستر یونایتد سایه‌ای از خود سابقش است، اما حتی از دیدگاه ۲۰۲۶ نیز هنوز سخت است که واقعاً درک کنیم آنها در آن فصل اول چقدر متوسط بودند.
تصور کنید، اگر می‌خواهید، تیمی از منچستر یونایتد که هفت بازی لیگ برتر را بدون پیروزی سپری می‌کند، از جمله دیداری با استون ویلا در اوایل نوامبر. غیرقابل تصور. یا چگونه در مورد تیمی از منچستر یونایتد که مجبور شد یک بازگشت دیرهنگام دراماتیک را برای نجات یک امتیاز پس از دو گل خوردن در شش دقیقه اول بازی، انجام دهد.
تصور کنید، اگر می‌خواهید، تیمی از منچستر یونایتد که در ۱۰ نوامبر در رده پایین، غم‌انگیز دهم جدول لیگ برتر قرار داشت.
می‌بینید؟ شما به سادگی نمی‌توانید آن را انجام دهید. حتی تصور کردن اینکه منچستر یونایتد چنین رنجی را تحمل کند، غیرممکن است. آن تیم قهرمان از اولین فصل لیگ برتر، مارک هیوز را به عنوان بهترین گلزن خود داشت و او فقط توانست ۱۵ گل بزند. برایان مک‌کلیر با نه گل در رده دوم مشترک بود.
فقط تیمی از زحمتکشان پر تلاش، اما در آن روزهای دور و فراموش شده کافی بود، می‌بینید. تا زمانی که - گوش کنید، انصاف - کمی گیگز، کانتونا و کانچلسکیس را برای همراهی با آن داشتید.
۱) لسترسیتی ۱۶-۲۰۱۵ ساکت شو. همه می‌دانید که حقیقت دارد. تقریباً به معنای واقعی کلمه، غیرمحتمل‌ترین و جسورانه‌ترین قهرمانان، بدترین تیم واقعی خواهند بود که چنین کاری را انجام داده‌اند. در غیر این صورت، غیرمحتمل و جسورانه نخواهد بود، مگر نه؟
این یک داستان فوق‌العاده و شگفت‌انگیز است که هرگز تکرار نخواهد شد، اما در نهایت آنچه باعث شد لستر یک فصل فوق‌العاده خوب داشته باشد و شاید سهمیه لیگ قهرمانان را کسب کند، به لستر تبدیل شد تا شاید شگفت‌انگیزترین موفقیت در تمام تاریخ سطح اول انگلیس را به دست آورد، این است که تمام باشگاه‌هایی که می‌توانستند یا باید از چنین نتیجه‌ای جلوگیری می‌کردند، خود را خراب کردند.
همه ما در مورد تاتنهام که سوم شدیم در یک مسابقه دو اسبه می‌دانیم، اما این باید زنگ خطر را به صدا درآورد. تنها رقبای لستر - و ما این کلمه را واقعاً کاملاً نادرست استفاده می‌کنیم - لادز، این تاتنهام بود.
آرسنال در نهایت برای کسب مقام دوم تلاش کرد، اما آنها می‌دانند چه کار کردند. عمیقاً می‌دانند که باید لیگ را به راحتی می‌بردند، اما از صدر جدول در نیمه راه، آنها یک دوره دو پیروزی از هشت بازی را آغاز کردند که به لستر - و اسپرز - اجازه داد تا به غیرممکن باور کنند. پایان قوی آرسنال برای مسخره کردن اسپرز درست پس از اینکه جایزه بزرگ قبلاً از دسترس روباه‌های حیله‌گر خارج شده بود، اتفاق افتاد.
و آن دو تیم بی‌نظم شمال لندن بهترین بودند که این لیگ می‌توانست در برابر لستر قرار دهد. چلسی، مدافع عنوان قهرمانی، یکی از احساسی‌ترین خروج‌های فصل سوم ژوزه مورینیو را رقم زد و حتی پس از اخراج او در رده دهم قرار گرفت. لیورپول، که در اکتبر یک فصل انتقالی، یک مربی آلمانی خوش‌مشرب و دندان‌دار را منصوب کرد، خیلی بهتر نبود.
و هیچ یک از باشگاه‌های منچستر نتوانستند خیلی خود را به زحمت بیندازند، زمان‌بندی عالی لستر برای بهترین فصل تاریخشان با این واقعیت که در آخرین فصل قبل از ورود پپ گواردیولا بود، بیشتر برجسته شد.
شما بردید، لستر. پول را بگیرید، امیدوارم خوشحالتان کند. خدای من، چه زندگی غم‌انگیز کوچکی، لستر.