دیگو سیمئونه گفته بود که هفتهای ویژه در مادرید سپری شده، «انرژی فوقالعادهای در شهر جریان داشت» و این هفته به شکلی که او میخواست به پایان رسید. او گفته بود از فرمول یک لذت برده و از رفتن به دیدن شکیرا لذت برده است. او از این هم بیشتر لذت برد، حداقل تا زمانی که آخرین سوت داور از میان سوتهای فراوان به صدا درآمد و او را در حالی که مشتهایش را گره کرده بود به سمت تونل دوید. با دو گل پیش افتاده بودند مقابل ۱۰ نفره با گلهای آلکس گِریمالدو و جاناتان دیوید، ظاهراً اوضاع تحت کنترل بود، اما گل دیرهنگام آنتونیو رودیگر، شیاطین گذشته را بیدار کرد و تنش را به دقایق پایانی کشاند، اما آنها کار را تمام کرده بودند. «اتفاقات زیادی در مادرید در این هفته رخ داد، اما این تنها چیزی بود که در ذهن او و من اهمیت داشت،» یان اوبلاک، دروازهبان اتلتیکو، گفت. اولین دربی ژوزه مورینیو با شکست و سرزنش به پایان رسید: او با عکسی از دو صحنه که احساس میکرد بازیکنان اتلتیکو – لی کانگ-این و کریستین رومرو – باید اخراج میشدند، در کنفرانس مطبوعاتی حاضر شد و اصرار داشت که داستان دربی در آنجا نهفته است. با این حال، سوالات دیگری نیز وجود دارد: در مورد نحوه پنالتی دادن دین هویسن و دریافت کارت قرمز که بازی را علیه آنها تغییر داد، و نحوه بازی رئال. چقدر کم تا آن لحظه انجام دادند، زمانی که برای لحظهای، به نظر میرسید که آنها یک شانس دارند. یک دشمن آشنا او را شکست داده بود. ۱۳ سال از زمانی که این دو مربی در این دیدار به مصاف هم رفتند میگذرد، آخرین بار آنها در روزی بود که اتلتیکو سرانجام طلسم را شکست و کوپا دل ری را در سانتیاگو برنابئو برد. آن شب، مورینیو اخراج شد و برای دریافت مدال نایب قهرمانی از پادشاه نیامد، در حالی که اتلتیکو اولین دربی خود را در ۱۳ سال گذشته برد. بازگشت او به رئال مادرید تا حدی با نوستالژی هدایت شده بود و در اتاق مطبوعات شبیه دوران قدیم بود. در مقاطعی از نیمه اول نیز شبیه دوران قدیم بود. که همیشه هم خوب نبود. مورینیو و سیمئونه «همرزمان جنگ» بودند، مدیر رئال گفته بود، و همینطور هم بود. بیست دقیقه گذشت تا اولین شوت، اورلین شوامنی از فاصله ۲۵ یاردی به بالای دروازه زد، و تا دقیقه ۳۹ اولین شوت در چارچوب بود. آن شوت، شاید به طور اجتنابناپذیری، از بیرون محوطه جریمه بود و اوبلاک تلاش آردا گولر را دور کرد. در غیر این صورت، اتفاق زیادی رخ نداد. حداقل در مورد فوتبال واقعی، به هر حال: تقریباً از همان ابتدا داغ شده بود، گولر اولین کسی بود که پس از خطا روی او توسط آلکس بائنا، با داور درگیر شد. که او نیز با خطا روی بائنا پاسخ داد. از روی نیمکت، چیزی گفته شد و سیمئونه کارت زرد گرفت؛ صحنه آماده شده بود. این یک نبرد بود که به همان اندازه که در زمین، جایی که سخت و فشرده بود، در پایین نیز بازی میشد. وقتی لی با سانتر به سمت تیرک عقب به دنبال دیوید بود، این نزدیکترین چیزی بود که کسی به هیچکدام از دروازهها رسیده بود، و بلافاصله رئال از سمت راست حمله کرد. غرش که به تکل مارک پووبیل برای حذف کیلیان امباپه خوشامد گفت، چیزی در مورد ترس از انتقال اتلتیکو که گیر بیفتند، میگفت. ترس یا، از دیدگاه مورینیو، امید. در واقع، نقشه همین بود، و آنها منتظر لحظه مناسب میماندند. میزبانان مالکیت توپ و قلمرو بیشتری داشتند، اما با احتیاط نزدیک میشدند. خطوط پیراهنهای سفید مقابل آنها فضایی برای دویدن به آنها نمیداد، بنابراین تمایل داشتند به کنارهها بروند، که تقریباً همیشه به معنای بال راست بود. پیشروی دیگری در آن سمت منجر به لحظهای شد که شک و تردید ایبراهیما کوناته باعث شد دیوید توپ را از او در داخل محوطه جریمه بگیرد و باعث شد جولیانو سیمئونه به بیرون شوت کند. سپس تیبو کورتوا مجبور شد شیرجه بزند تا سانتر لی را دور کند. در انتهای دیگر، وینیسیوس جونیور دو بار شوت زد – هر دو بالای دروازه، هر دو از راه دور – قبل از مهمترین لحظه نیمه اول. که، به طرز مناسبی، مربوط به بازی نبود. در عوض، جود بلینگام برای تکل زدن روی رومرو سر خورد و داور به او کارت قرمز نشان داد. بلینگام خشمگین بود، همتیمیهایش و نیمکت رئال مادرید نیز همینطور بودند، و کمک داور ویدیویی درگیر شد. داور، میگل آنخل اورتیز، که در کنترل این وضعیت مشکل داشت، برای تماشای دوباره به صفحه فراخوانده شد. در آنجا، او دید که میخهای کفش رومرو به زانوی بلینگام برخورد کرد. تصمیم لغو شد، کارت انگلیسی برداشته شد. اتلتیکو احساس میکرد باید قرمز میشد. وقتی میخهای کفش لی به فدریکو والورده برخورد کرد، رئال نیز همین احساس را داشت. درگیریها ادامه یافت، کلمات تند رد و بدل شد، اما با رفتن آنها به رختکن در نیمه اول، فرصتها با آنها نیامد. دو کارت قرمز اکنون صادر شد: در نیمه اول مربی دروازهبان اتلتیکو و دستیار رئال اخراج شدند. نیمه دوم با ورود کوکه آغاز شد و بائنا بلافاصله یک سیو را اجبار کرد. این اولین شوت اتلتیکو در چارچوب بود و آغاز یک بازی کاملاً متفاوت بود. دومین شوت آنها کمی بعد، آنها را پیش انداخت و برتری حتی بزرگتر از آن شد. یک پاس بلند از بالای دفاع از سوی دیوید هانکو در آسمان فرود آمد و به دویدن سیمئونه رسید و هنگامی که او سعی کرد آن را کنترل کند و به سمت محوطه جریمه سر بزند، دین هویسن او را سرنگون کرد. اورتیز نقطه پنالتی را نشان داد؛ او دوباره به صفحه VAR فراخوانده شد. نه برای لغو پنالتی، که واضحتر از این نمیتوانست باشد، بلکه برای تغییر رنگ کارت. هویسن اخراج شد، گِریمالدو گلزنی کرد و متروپولیتانو منفجر شد. میتوانستید حدس بزنید که مورینیو نیز همین کار را خواهد کرد. ابتدا، او گولر و وینیسیوس را بیرون کشید تا یان دیوماند و رودیگر را وارد کند. وینیسیوس کار زیادی انجام نداده بود و تنها ۲۲ لمس توپ داشت و نیاز به تنظیم مجدد بود، اما زمانهایی وجود داشته که تصمیماتی مانند این – حذف برزیلی در اواخر « ال کلا
