ستاره‌ی آبی‌ها پس از جهنم مصدومیت گام بزرگی به جلو برمی‌دارد تا ادعای حضور در ترکیب اصلی را مطرح کند
جردن هندرسون در چند ماه اول حضورش در چلسی آن‌قدر مهم بوده که غیبت او به دلیل بیماری می‌توانست به‌راحتی دردسرساز شود، حتی برابر چنین تیم منچستر یونایتد بی‌روحیه و افت کرده‌ای.
در عوض، این موضوع اهمیتی نداشت - زیرا چلسی هافبک درخشانی داشت که می‌توانست جای او را پر کند و فقط منتظر در ذخیره بودن بود.
رومئو لاویا تازه روز جمعه فهمیده بود که در ترکیب اصلی قرار خواهد گرفت، اما در روزی که در ابتدا اضطراب در میان هواداران میزبان پس از شکست‌های متوالی مقابل تاتنهام و لیورپول قابل تشخیص بود - شکستی که تا حدی درخشش دوران ماه عسل ژابی آلونسو سرمربی تیم را از بین برده بود - او برجسته‌ترین فرد چلسی بود.
آن تنش روی سکوها زمان زیادی برد تا فروکش کند، اما لحظه‌ای که این اتفاق افتاد را می‌توان دقیقاً به زمانی نسبت داد که لاویا با یورش به مرکز زمین تکلی زد و سپس نوک پای دیگری را به توپ سرگردان حاصل از آن زد تا آن را به بازیکن کنار دستش، مورگان راجرز، برساند.
با این توپ‌ربایی که فضای بازی زیادی را در اختیارش گذاشت، راجرز نهایت استفاده را برد و با حرکتی خزنده از خط دفاعی یونایتد عبور کرد؛ خط دفاعی که به زودی یک گل عقب افتاد و سپس با خطای غیرضروری لیساندرو مارتینز روی وسلی فوفانا، یک یار کمتر شد.
با به ثمر رساندن پنالتی حاصل از آن توسط کول پالمر، آن‌ها دو گل پیش افتادند و سه امتیاز بازی را برای چلسی قطعی کردند.
آیا شاگردان آلونسو مستحق این پیروزی بودند؟ احتمالاً پیش از اینکه راجرز آن گل برتری را به ثمر برساند، خیر. با این حال، عملکرد لاویا، برخلاف عملکرد کلی چلسی، در تمام طول مسابقه متقاعدکننده و خیره‌کننده بود.
تلاش‌های او در خط میانی، تکل‌ها، قطع توپ‌ها و پاس‌های هوشمندانه‌اش، بستر مناسبی را برای بازیکنان هجومی چلسی فراهم کرد تا در نیمه دوم با خیال راحت به کار خود ادامه دهند.
دیدن لاویا در کنار بهترین هافبک چلسی، مویزس کایسدو، برای مدت‌ها رویایی دست‌نیافتنی برای بسیاری از هواداران این باشگاه به نظر می‌رسید.
این بازیکن بلژیکی از زمان انتقالش در سال ۲۰۲۳ از ساوتهمپتون تاکنون جهنم مصدومیت را تحمل کرده است؛ موضوعی که پیشرفت او را مختل کرد و باعث شد برخی انتظار داشته باشند باشگاه راهی برای عبور از این هافبک دفاعی مستعد پیدا کند؛ بازیکنی که خریدش را متأسفانه باید تجربه‌ای شکست‌خورده نام می‌گادند، بدون اینکه هیچ تقصیری متوجه او یا باشگاه باشد.
فصل دوم او در چلسی شاهد از دست دادن ۳۳ بازی بود، که در مقایسه با ۴۲ بازی غیبت در فصل قبل از آن کاهش یافته بود. سال گذشته سپس شاهد پیشرفت چشمگیر او در زمینه آمادگی جسمانی و در دسترس بودن بودیم.
نشانه‌های اولیه در این فصل حاکی از گام دیگری در مسیر درست است. او پس از انجام اولین ۹۰ دقیقه کامل خود برای چلسی در شب چهارشنبه در آنفیلد، اینجا نیز یک بازی کامل دیگر را به پایان رساند.
در همان آغاز کار، مشخص بود که چلسی می‌خواهد در این مسابقه زودهنگام در استمفوردبریج، یونایتدِ فاقد اعتمادبه‌نفس را تحت فشار شدیدی قرار دهد.
این در حالی بود که آمارهای زیربنایی آن‌ها در آن مناطق ضعیف بود؛ آن‌ها در حالی پا به این مسابقه گذاشتند که به طور میانگین اجازه بیشترین پاسِ سوم را پیش از اقدام به پرس در لیگ داده بودند - و تنها تیم‌های صعودکرده هال سیتی و کاونتری تمایل بیشتری به عقب نشستن و انتظار کشیدن به جای یورش از خط دفاعی نشان داده بودند.
با این حال، صدای راجرز که در سمت چپ حضور داشت، شنیده می‌شد که از مارکو پالسترا برای پرس کردن تقاضای کمک می‌کرد؛ بازیکنی که عملکردش در اولین بازی رسمی‌اش برای چلسی در بهترین حالت متوسط بود.
آلونسو به نظر می‌رسید فوراً به زوج هندرسون و کایسدو در خط میانی علاقه‌مند شده است، که با توجه به غیبت ریس جیمز به دلیل مصدومیت، چندان تعجب‌آور نبود.
اما بیماری‌ای که روز شنبه باعث غیبت هندرسون شد، فرصتی به لاویا داد تا شایستگی‌های خود را برای حضور بیشتر در ترکیب ثابت به اثبات برساند و مسئولیت سنگین‌تری را در باشگاه به دوش بکشد.
این اتفاقی است که ممکن است کمی زودتر رخ دهد، اگر یک بازیکن ۲۲ ساله که با مصدومیت دست‌وپنجه نرم می‌کند، دوران سختی را در غرب لندن سپری نکرده بود. او اکنون می‌تواند با قدرت به کارش ادامه دهد.