توماس توخل در حالی که انگلیس از برتری خود محافظت می‌کرد، تعویض‌های دفاعی انجام داد. او بازی را با سه مدافع میانی در زمین به پایان رساند. تیم او در بخش پایانی بازی نتوانست از نیمه خود خارج شود. پس چشمان خود را ببندید و جهانی جایگزین را تصور کنید که در آن جیمز ترادف، با آن مهار خیره‌کننده دوگانه خود در وقت‌های تلف‌شده روز یکشنبه، موفق به نجات دروازه نمی‌شد و انگلیس به جای پیروزی ۳-۲ مقابل اسپانیا در ورزشگاه متروپولیتانو، با نتیجه ۳-۳ مساوی می‌کرد. واکنش‌ها خوب نبود، زیرا توخل قبلاً این وضعیت را تجربه کرده بود.

سرمربی می‌خواست یک مقایسه خاص از جام جهانی تابستان را مطرح کند. او با اشاره به پیروزی ۳-۲ در مرحله یک‌هشتم نهایی در ورزشگاه آزتکا گفت: «این مکزیکِ بازسازی‌شده بود» و این توصیف کاملاً مناسب بود – تا جزئیات مربوط به جرل کوانسا و کارت‌های قرمز.

در مقابل مکزیک، این مدافع در دقیقه ۵۴، در حالی که انگلیس ۲-۱ پیش بود، به دلیل تکل دیرهنگام اخراج شد. در مقابل اسپانیا، او در دقیقه ۶۳، در حالی که انگلیس ۳-۰ پیش بود، در اخراج اِلیوت اندرسون نقش داشت. کوانسا توپ را از لامینه یامال گرفت و تلاش اندرسون برای جبران وضعیت با خطا روی وینگر به پایان رسید.

این نه تنها یک کارت قرمز، بلکه یک پنالتی بود؛ محرکی برای اسپانیا تا یک بازگشت خشمگین و تاکنون اعلام‌نشده را آغاز کند. این باعث لرزش سکویی شد که جایگاه خبرنگاران در آن قرار داشت. استحکام ساختاری کاملاً یک موضوع بود.

مانند مکزیک، توخل تغییرات دفاعی را انجام داد. این بار، مایلس لوئیس-اسکلی به جای هری کین؛ و جِد اسپنس به جای آنتونی گوردون وارد زمین شدند. توخل همچنین جود بلینگهام را که با سر تکان می‌داد، بیرون کشید. درک ناامیدی او آسان بود. او عالی بود. توخل دو مهاجم اصلی خود را بیرون کشیده بود. او همچنین دن برن را در اواخر بازی وارد زمین کرد، هرچند این بار نه به عنوان بخشی از خط دفاعی پنج نفره. انگلیس با آرایش ۴-۴-۱ باقی ماند و کوانسا از دفاع میانی به دفاع راست منتقل شد. مانند مکزیک، دفاع ده نفره در عقب زمین مقاومت کرد.

هرچند توخل مخالف بود، این حس آرژانتینِ بازسازی‌شده را نیز داشت. او در پاسخ به مقایسه با شکست نیمه‌نهایی جام جهانی گفت: «نه، اصلاً اینطور نبود. به خاطر یک بازیکن کمتر. اگر ۱۱ در مقابل ۱۱ بودیم، در این وضعیت قرار نمی‌گرفتیم.»

با این حال، شباهت‌ها وجود داشت. توخل در مقابل آرژانتین با برتری ۱-۰ تعویض‌های دفاعی انجام داد؛ آن بار خط دفاعی پنج نفره بود. مانند اسپانیا، تیم او نتوانست خارج شود و با موجی از موقعیت‌ها روبرو شد. عوامل دیگری نیز در جام جهانی دخیل بودند، مهم‌ترین آنها سطح بالای خستگی در تیم بود. انگلیس نتوانست مقاومت کند و دو گل دیرهنگام دریافت کرد تا حذف شود و موجی از انتقادات را به سمت توخل روانه کند.

نتیجه نهایی مهم‌ترین نکته است. این می‌تواند تحلیل را منحرف کند. اگر ترادف پس از دفع شوت فرمین لوپز، بازیکن تعویضی اسپانیا، نتوانسته بود با دفع توپ آیمریک لاپورته، مانع گلزنی او شود، انگلیس از یک نتیجه فوق‌العاده به یک فرصت از دست رفته تبدیل می‌شد. اهمیت بازی به اندازه جام جهانی نبود، اما آنها از صدرنشینی در گروه لیگ ملت‌ها به مرحله یک‌چهارم نهایی به عنوان تیم دوم بدون سید صعود می‌کردند.

در مورد رویکرد توخل در مراحل پایانی یک بازی بزرگ، چه تغییری رخ داد؟

حقیقت برای انگلیس در ۶۳ دقیقه اول نهفته بود. این جایی بود که شواهد یک تغییر قاطع یافت می‌شد، دلایل افزایش خوش‌بینی. انگلیس هرگز تحت هدایت توخل بهتر بازی نکرده بود – و این در برابر تیمی بود که باید شکست می‌خورد؛ قهرمانان جهان و اروپا. در خانه خودشان.

اسپانیا بدون رودری و دنی اولمو مصدوم غایب بود، و لوئیس دِ لا فوئنته به طرز عجیبی تصمیم گرفت از پدری فقط به عنوان بازیکن تعویضی استفاده کند، اما ترکیب آنها همچنان با تهدید همراه بود؛ لامینه یامال ترسناک بود. با این حال، قبل از پنالتی آنها که توسط میکل اویارزابال به ثمر رسید، آنها هیچ شوت در چارچوبی نداشتند. یا هیچ فرصت واقعی.

آنچه از سوت اول برجسته بود، قصد تهاجمی انگلیس بود؛ شجاعت در مالکیت توپ. آنها باور داشتند که پیروز خواهند شد و ترسی در آنها نبود. آنها با چرخش نیم‌تنه به سمت جلو حرکت می‌کردند. ترکیب‌های آنها روان بود.

اسپانیا هرگز تحت هدایت دِ لا فوئنته اینگونه سختی نکشیده بود و این همان چیزی بود که توخل هنگام شروع به برنامه‌ریزی برای نسخه جدید تیمش پس از جام جهانی، آرزویش را داشت؛ یک مدل بازی روان‌تر، پاسخی به شکست آرژانتین.

توخل از بازی‌سازی انگلیس که شامل برخی از پاس‌های ترادف بود، لذت برد. او پرس شدید، خشونت در دوئل‌ها، تهدید در ضربات ایستگاهی را دوست داشت. او گفت که از دفاع در بلوک پایین نیز لذت برد. بن وایت در دفاع راست عالی بود و عملکرد لوئیس هال در دفاع چپ، نمایشی از بلوغ بود، اما احساس می‌شد که انتخاب انفرادی اشتباه است.

توخل گفت: «ما متوقف نشدیم و فکر می‌کنم آماده‌ایم که [اینگونه] ۹۰ دقیقه بازی کنیم. این یک عملکرد کامل بود و ما اکنون به عقب نگاه نخواهیم کرد. به جلو برویم و گرسنه بمانیم. ما از این راه بازی که از زمان جام جهانی پیدا کرده‌ایم، عقب‌نشینی نخواهیم کرد.»

عزری کونسا، که گل دوم را از روی کرنر دکلان رایس به ثمر رساند، گفت که اگر انگلیس ۱۱ نفره باقی می‌ماند، «دو گل دیگر می‌زد». او گفت: «تا قبل از کارت قرمز، دیدید که چقدر کیفیت داشتیم.»

«ما بازی را کنترل کردیم. دستور این بود که به آنها فشار بیاوریم. متوقف نشویم. پدال گاز را فشار دهیم. آرژانتین متفاوت بود؛ شرایط متفاوت بود.»

از توخل در مورد سفر از دل‌شکستگی آرژانتین تا این نقطه پرسیده شد؛ پایان یک کمپین گروهی هیجان‌انگیز لیگ ملت‌ها، از جمله پیروزی ۷-۰ مقابل کرواسی در رییکا. همه چیز هیجان‌انگیز نبوده است؛ به عنوان مثال، پیروزی ۲-۱ مقابل کرواسی در ومبلی در پنجشنبه گذشته، یک مبارزه بود. آیا او همیشه به یک راه‌اندازی مجدد موفق اطمینان داشت؟

او گفت: «مدتی طول کشید تا [جام جهانی] را هضم کنم و راه پیش رو را ببینم. چگونه می‌توانیم کمک کنیم، تنظیم کنیم و بهبود ببخشیم؟ ما بازبینی‌هایی داشتیم و غیره، اما شفافیت در اولین کمپ لیگ ملت‌ها [در سپتامبر و اکتبر] با بازیکنان حاصل شد.

«هفته اول چندان آسان نبود. برخی از بازیکنان هنوز از جام جهانی ناراحت بودند. برخی بازیکنان جدید در تیم بودند. برخی آن را هضم کرده بودند، برخی نه. اما مهم بود که این فرآیند را با هم طی کنیم و همه متعهد به بهبود جنبه‌های خاصی از بازی باشند.

«ما انرژی لازم برای برداشتن گام‌های بعدی را داشتیم و از آنجا پیش رفتیم. تمام اعتبار به بازیکنان، نحوه پذیرش آنها. شگفت‌انگیز است که اکنون همه چیز اینگونه با هم ترکیب شده است.»