پیش از این هم امیدهای واهی وجود داشته است. سال گذشته در همین زمان، با نزدیک شدن به کریسمس، استوک در رده دوم جدول چمپیونشیپ قرار داشت و شروع به این فکر کرده بود که شاید بتواند رؤیای خود را دنبال کند. اما روند ناامیدکننده بعدی آن‌ها چنان بود که تا آغاز بهار مجبور شدند به فکر مبارزه برای بقا باشند.

تجربه، سودمندی عمل‌گرایی را به آن‌ها آموخته است، بنابراین هیچ‌کس هنوز عجله نخواهد کرد. اما این آخر هفته قرار بود آزمون بزرگی برای تیم مارک روبینز باشد و کمتر کسی انتظار داشت که آن‌ها با چنین قاطعیتی از آن سربلند بیرون بیایند.

در مقابل تیم بیرمنگام که صدرنشین جدول بود و جاه‌طلبی‌های جدی برای لیگ برتر داشت، استوک یک ساعت کامل بازی را در اختیار داشت و جورج هرست که تا آن زمان گل‌های کمی به ثمر رسانده بود، گل برتری را به ثمر رساند و جمعیت انبوهی را به وجد آورد. نگرانی‌هایی که پس از اخراج لوکا بومبینو در نیمه راه مانده به بازی ایجاد شد، پیروزی بعدی را شیرین‌تر کرد. ۱۰ نفره‌های استوک فوق‌العاده بودند. جای تعجب نیست که متقاعد کردن تماشاگران برای رفتن به خانه پس از سوت پایان، زمان زیادی طول کشید.

می‌بینید، فقط این نیست که استوک در رده دوم جدول قرار دارد و به دلیل تفاضل گل از صدرنشینی بازمانده است. حتی این هم نیست که آن‌ها بدون شک بهترین تیم چمپیونشیپ هستند و تنها یک شکست در ۱۳ بازی اخیر خود متحمل شده‌اند. بلکه کل احساسی است که در این باشگاه وجود دارد؛ تاب‌آوری که روبینز ایجاد کرده است، و این باور که آن‌ها می‌توانند با تیم‌های بزرگ رقابت کنند و آن‌ها را شکست دهند.

روبینز گفت: «ما در حال پیشرفت هستیم، اما امروز گامی کیفی در برابر حریفان متفاوت بود. گامی در کلاس بالاتر. فکر می‌کنم واقعاً، واقعاً خوب بودیم. شدت، شجاعت و قصدی که نشان دادیم، تمام چیزی بود که از آن‌ها خواسته بودیم.

«و در نتیجه، حمایت بی‌دریغ هواداران را داریم. آن‌ها به بازیکنان اعتماد دارند. این احساس واقعاً خوبی است. این احساس فوق‌العاده‌ای برای بازیکنان است. این ترکیبی گیرا است، واقعاً.»

هشت سال از آخرین حضور استوک در لیگ برتر می‌گذرد؛ هشت سال که آن‌ها معادل اسفنج دریایی در چمپیونشیپ بودند، حداقل تلاش را برای بقا انجام می‌دادند و اجازه می‌دادند شکست‌ها بر آن‌ها تأثیر بگذارد در حالی که سرسختانه به صخره‌های نیمه پایین جدول چسبیده بودند. در طول آن زمان، آن‌ها هر فصل را نه بالاتر از ۱۴ و نه پایین‌تر از ۱۸ به پایان رساندند. اکنون، اتفاقی کاملاً متفاوت در حال وقوع است. و این ممکن است پیروزی‌ای باشد که هواداران را متقاعد می‌کند به غرایز خوش‌بینانه خود اعتماد کنند.

قبل از بازی روز شنبه، یک واقعیت غیرقابل انکار وجود داشت. چهار شکست استوک در این فصل همگی در برابر حریفانی بود که در بالای جدول قرار داشتند: سوانزی، ساوتهمپتون، ولوز و میدلزبورو. آن‌ها توانایی خود را در برابر بسیاری از تیم‌های لیگ نشان داده بودند، اما عدم موفقیت در برابر یکی دیگر از غول‌های چمپیونشیپ، سؤالات معتبری را در مورد جاه‌طلبی‌های واقعی آن‌ها مطرح می‌کرد.

سه شکست در ماه اوت در ابتدای فصل، پیش از جدایی بهترین بازیکنشان، سوربا توماس، رخ داد. جانشین او، جک مک‌گلیین، یک خرید الهام‌بخش بوده است. این واقعیت که این پیروزی بدون حضور اتان گالابریت، بازیکن کلیدی که به دلیل بیماری غایب بود، به دست آمد، قابل توجه است.

علاوه بر تغییر به دفاع سه نفره پس از آن شکست‌های ابتدای فصل، یکی از عوامل کلیدی در بهبود آن‌ها، بازگرداندن لمسی از استوک قدیمی بوده است؛ فیزیکیتی که در یک بعد از ظهر سرد شنبه به وضوح مشهود بود.

بابی مدلی، داور، همیشه با چنین رویکردی کنار نمی‌آمد – که باعث ناراحتی هواداران میزبان شد، که احساسات خود را مکرراً بیان می‌کردند – اما هیچ شکایتی در مورد اخراج بومبینو به دلیل دریافت کارت زرد دوم پس از یک تکل بی‌احتیاط که باعث شد او قبل از نشان دادن کارت، سرش را در دستانش بگیرد، وجود نداشت. اشک‌ها پس از حرکت آهسته او به سمت تونل جاری شد، اما او نباید نگران می‌بود، زیرا بیرمنگام پس از آن به ندرت تهدیدی ایجاد کرد.

با توجه به اینکه تنها پنج امتیاز تیم‌های بالای جدول چمپیونشیپ را از هم جدا می‌کند، جای تعجب نخواهد بود که استوک در مقطعی سقوط کند. آن‌ها از مزایای مالی پرداخت‌های غرامت لیگ برتر یا مالکان پرهزینه برخوردار نیستند، آن‌ها گلزنان قهاری نیستند، و نگاهی به آمار گل‌های مورد انتظار و امتیازات مورد انتظار آن‌ها نشان می‌دهد که آن‌ها در نیمه پایین جدول قرار دارند. اما آن‌ها راه‌هایی برای پیروزی پیدا می‌کنند و اگر مک‌گلیین عادت به گلزنی از فواصل دور غیرمنتظره دارد، شاید به این دلیل است که او در این کار خوب است.

پیش از این آخر هفته، روبینز فاش کرده بود که هدف پیش‌فصل، کسب رتبه در بین هشت تیم برتر بود. او به طرز شاعرانه‌ای گفته بود: «شما ستاره‌ها را هدف می‌گیرید و امیدوارید که در تلاش برای گرفتن یکی از آن‌ها فرود بیایید.»

اگر صعود «حرف P» است که آن‌ها هنوز جرأت صحبت کردن از آن را ندارند، حرف دیگری – پلی‌آف – به طور فزاینده‌ای به یک احتمال واقع‌بینانه تبدیل می‌شود. دیگر به صخره نچسبید. آزاد شنا کنید و موفق شوید.