همانطور که زمان به وقت‌های تلف‌شده در یک روز زیبای پاییزی در استمفورد بریج نزدیک می‌شد، ژوزه مورینیو در جایگاه مربیگری خود نشسته بود و شباهت عجیبی به مو سیزلایک داشت که بخشی از «سیب‌زمینی سرخ‌کرده تولد یک میلیون دلاری» را سرو می‌کرد.
منچستریونایتد مورینیو پس از شروعی شوکه‌کننده در فصل ۲۰۱۹-۲۰۱۸، با امید بیشتری تا انتظار به چلسی آمده بود، اما در کمال ناباوری با دبل آنتونی مارسیال ۲-۱ پیش افتاده بود.
همه چیز برای عمو مو خوب پیش می‌رفت. تقریباً بیش از حد خوب. در حالی که تمام تلاش خود را می‌کرد تا احساسات خود را کنترل کند، مانند یک مشاور استخدام که برای اولین بار با خانواده همسر خود که به وضوح ناراضی هستند ملاقات می‌کند، سرمربی یونایتد با مشت زدن جشن گرفت وقتی تیمش پیش افتاد.
اما این حرکتی بود آنقدر کم‌اهمیت که اگر دوربین‌های تلویزیونی آن را ثبت نمی‌کردند، تقریباً نادیده گرفته می‌شد.
آتش‌بس بین مورینیو و چلسی شبیه به سال ۱۹۱۴ بود، که هر دو طرف لبخندهای مصنوعی می‌زدند و منتظر بودند تا مواد منفجره قوی به سمت یکدیگر شلیک کنند.
در حالی که ارتش‌های بریتانیا و آلمان بر سر ایده‌هایی مانند آزادی و امپریالیسم می‌جنگیدند، کشتار در استمفورد بریج بر سر چیزی نه کمتر بی‌اهمیت جرقه خورد: گل تساوی ۹۸ دقیقه‌ای راس بارکلی.
پس از اینکه بارکلی با تلاش سوم گل تساوی چلسی را به ثمر رساند، مورینیو آنقدر بی‌حرکت بود که انتظار می‌رفت نیم دوجین پوست‌کلفت حلقه‌ای محافظ دور او تشکیل دهند.
اما پادشاه «شیت‌هاوسی» غیرضروری قرار بود طعم ناخواسته داروی خودش را بچشد؛ مارکو ایانی، مربی چلسی، با هیجان گل بارکلی را با مشت زدن تحریک‌آمیز به سمت مورینیو جشن گرفت و با دقت فوق‌العاده‌ای صورت سنگی خود را به رخ او کشید.
مورینیو که تا حد خود تحت فشار قرار گرفته بود، منفجر شد. با شکستن رکورد سرعت جهان، از جا پرید و مجبور شد توسط گروهی از ناظران و کارکنان یونایتد مهار شود، زیرا تلاش می‌کرد تا با ایانی درگیر شود.
تونل استمفورد بریج لرزید. تماشاگران استمفورد بریج به بزرگسالانی که کنترل خود را از دست داده بودند خیره شده بودند. میلیاردها بیننده با خنده به پاپ‌کورن کاراملی نمکی خود نگاه می‌کردند.
مورینیو سه انگشت را به رخ کشید – نشان‌دهنده تعداد قهرمانی‌های لیگ که برای چلسی به دست آورده بود – به سمت هوادارانی که در طول بازی به موفق‌ترین مربی تاریخ خود فحاشی می‌کردند. آرامش نسبی قبل از وقت‌های تلف‌شده مانند تاریخ باستان بود.
وقتی در مورد درگیری پس از بازی پرسیده شد، مائوریتزیو ساری، سرمربی چلسی، گفت: «صادقانه بگویم، [آنچه اتفاق افتاد] را ندیدم، اما با ژوزه [مورینیو] صحبت کردم، سپس با یکی از اعضای کادر فنی صحبت کردم، زیرا فکر می‌کنم ما در سمت اشتباه بودیم، بنابراین بلافاصله با آن برخورد کردم.
«اگر با یکی از اعضای کادر فنی صحبت کنم و با او خیلی سخت‌گیر باشم، نمی‌توانم اینجا بیایم و همه چیز را بگویم، زیرا آن وقت با کادر فنی اعتبار ندارم.»
پس از بازی، از مورینیو پرسیده شد که وقتی گل به ثمر رسید چه اتفاقی افتاد. او با فروتنی مایل بود موضوع را رد کند، علیرغم اینکه دیگ او دقایقی قبل به طرز واقعی جوشیده بود.
«اوه، بیایید، می‌توانم به شما بگویم که ۹۷ دقیقه بازی آنقدر خوب بود که باید روی آن تمرکز کنید،» او گفت.
«من از چلسی [هواداران] احترام دریافت نکردم، اما این مسئولیت من نیست. آنچه امروز اینجا انجام دادم را در مادرید، در میلان، در پورتو انجام خواهم داد، واکنش هواداران به من بستگی ندارد.
«من از هیچ چیز ناراحت نیستم. آنچه با دستیار ساری اتفاق افتاد، ساری اولین کسی بود که نزد من آمد و گفت که آن را حل خواهد کرد.»
در نهایت ایانی به دلیل پذیرش اتهام رفتار نامناسب برای جشن‌های بیش از حد هیجان‌انگیز، ۶۰۰۰ پوند توسط FA جریمه شد و هر دو باشگاه و مورینیو به یادآوری مسئولیت‌هایشان محکوم شدند.
مورینیو در واقع به دفاع پرشوری از مربی چلسی پرداخت و اصرار داشت که او از اشتباه کردن و پیامدهای احتمالی آن‌ها آگاه است.
«من از اینکه این موضوع برای این پسر جوان خیلی دور رفته خوشحال نیستم،» او گفت. «فکر نمی‌کنم او بیش از آنچه دریافت کرده سزاوار باشد. او از من عذرخواهی کرد، من عذرخواهی او را پذیرفتم، فکر می‌کنم او شایسته فرصت دوم است، فکر نمی‌کنم او سزاوار اخراج باشد.
«باشگاهش با او قاطع بود و او موقعیتی را پشت سر گذاشت که خودش اعتراف می‌کند اشتباه کرده است،» او افزود. «امیدوارم همه همان کاری را بکنند که من کردم، یعنی مانع پیشرفت شغلی یک مرد جوان که احتمالاً مرد خوبی است، نشوند. او احتمالاً مربی با پتانسیل بالایی است و من از این موضوع بیش از این خوشحال نیستم.
«این پایان داستان است، از نظر من. بگذارید کار کند، همه اشتباه می‌کنند، من هم اشتباه کرده‌ام.»
بزرگترین اشتباه مورینیو این بود که تلاش کرد بازگشت خود به چلسی را به سبک سیزلایک استایل کند. این فقط می‌توانست با جوشیدن مقادیر زیادی از «پیس» در هر دو طرف به پایان برسد.