چیزهای زیادی از ماه مه در زندگی زاویر گوزو تغییر کرده است.
در آن زمان، گوزو یک روز با این خبر که در فهرست ۲۶ نفره موریسیو پوچتینو برای جام جهانی نیست، فاصله داشت و به تازگی سومین حضور از آخرین حضورهایش با باشگاه دوران کودکی‌اش، رئال سالت لیک، را انجام داده بود.
گوزو تا آن زمان فقط در یوتا زندگی کرده بود. او جام جهانی را از خانه تماشا می‌کرد، جایی که با مادرش زندگی می‌کرد.
امروز، کمتر از پنج ماه بعد، او در آن سوی دنیا زندگی می‌کند. او در حال بازی در لیگ برتر انگلیس است و یک هفته پیش، اولین بازی خود را برای تیم ملی بزرگسالان آمریکا انجام داد.
او که در حال حاضر در لابی هتل تیم ملی آمریکا در مرکز شهر مینیاپولیس با شلوارک، دمپایی و یک هودی سفید بی‌نقص نشسته است، می‌گوید: «رفتن از یوتا به لندن تغییر بزرگی است.»
او حداقل با یک چهره آشنا در کریستال پالاس، هم‌تیمی ملی‌پوش جدیدش، کریس ریچاردز، همراه شده است. این مدافع میانی از زمان پیوستن به پالاس در سال ۲۰۲۲، برای باشگاه و کشورش به یک مهره کلیدی تبدیل شده است. او در خط دفاعی یک گزینه تمام وقت است، و پس از خروج اخیر مارک گوئهی و مکسنس لاکروآ، شاید بتوان گفت بهترین مدافع آن‌هاست. گوزو ظاهراً دختر خردسال ریچاردز را نیز مجذوب خود کرده است.
با این حال، همراه شدن با یک هموطن، بزرگترین عاملی نبود که به گوزو کمک کرد پالاس را انتخاب کند.
گوزو می‌گوید: «فکر می‌کنم [درباره آن‌ها] بیشتر از حد متوسط [باشگاه‌ها] می‌دانستم.» او سپس به پیروزی‌های اخیرشان در جام حذفی انگلیس، جام خیریه (هر دو در سال ۲۰۲۵) و لیگ کنفرانس اروپا (در سال ۲۰۲۶) اشاره می‌کند. «آن‌ها در اوج آمادگی بودند و در چند سال گذشته نیز همین‌طور بوده‌اند و این را در صحنه اروپا نشان داده‌اند.
من آن‌ها را از [ویلفريد] ژاهو می‌شناختم، و به عنوان یک باشگاه بسیار خوب که به طور کلی استعدادهای بال و مهاجمان را پرورش می‌دهد. به نظر می‌رسد که آن‌ها همیشه بازیکنی دارند که از سیستم آن‌ها بیرون می‌آید و یا با قیمت بالا فروخته می‌شود یا به بازیکنی بسیار خوب تبدیل می‌شود. و البته، وقتی کریس آنجا بود، من آن‌ها و او و موفقیت‌هایشان را دنبال می‌کردم. احساس می‌کنم اطلاعات نسبتاً زیادی داشتم.»
با توجه به جاه‌طلبی‌های گوزو، سابقه پالاس در پرورش بازیکنان از آکادمی خود و همچنین بازیکنانی که از باشگاه‌های دیگر جذب کرده، اطمینان قابل توجهی به او داد. کمد افتخارات آن‌ها و قفسه‌های نیمه‌پر آن نیز عامل دلگرم‌کننده دیگری بود، و حضور در لیگ اروپا در این فصل، بازی‌های بیشتری را برای گوزو فراهم می‌کرد تا خود را نشان دهد.
در پایان دوران حضورش در MLS، گوزو به ندرت ترسی از خود نشان داد. در یک مورد، مقابل آتلانتا، او توپ را در لبه منطقه جریمه، نزدیک خط عرضی سمت راست، با حداقل حمایت هجومی دریافت کرد. به جای انتظار برای حمایت، او به سرعت مدافعی را که او را یارگیری کرده بود، با یک چرخش فریبنده به سمت داخل زمین برد و با مهارتی توپ را به تیر دورتر فرستاد. چهار هفته بعد، مقابل کانزاس سیتی، کسری از ثانیه در لبه محوطه جریمه برای اجرای یک ضربه والی تماشایی کافی بود.
او به جای برداشتن یک گام تدریجی در افزایش سختی کار، اکنون برای قرار گرفتن در نیمکت در رقابتی‌ترین لیگ جهان تلاش می‌کند.
گوزو می‌گوید: «فکر می‌کنم کادر مربیگری به من اعتقاد دارد و برای پیشرفت من و استعدادی که دارم سرمایه‌گذاری کرده است. فکر می‌کنم این یک محیط عالی برای من است تا یاد بگیرم، اما همچنین کمی در آتش انداخته شوم. وقتی در RSL هستید و شروع به تبدیل شدن به بهترین بازیکن خود می‌کنید، یا یکی از بهترین بازیکنان، و به کریستال پالاس می‌روید، گاهی اوقات می‌توانید اعتماد به نفس خود را از دست بدهید. چون با خود می‌گویید: «وای، من نمی‌توانم کارهایی را که قبلاً می‌توانستم انجام دهم، انجام دهم.»
«شما فقط باید بفهمید که چگونه می‌توانید دوباره مؤثر باشید، و بله، بدیهی است که گاهی اوقات می‌تواند سخت باشد، اما همچنین این همان چیزی است که شما می‌خواهید. شما باید ناراحت باشید تا به بالاترین سطوح برسید.»
روزهای پسر شگفت‌انگیز، قهرمان بومی که هواداران تماشاگر رشد او به یک مهاجم برجسته در MLS بودند، سپری شده است. اکنون گوزو فشاری را تحمل می‌کند که با انتقال هشت رقمی، یکی از بسیاری از استعدادهای جوان و مشتاق آمریکایی که مصمم به درخشش در بالاترین سطوح ورزش هستند، همراه است.
گوزو می‌گوید: «خیلی متفاوت است. بدیهی است که ارتباط زیادی با هواداران احساس نمی‌کنید. اما همچنین، شما می‌خواهید بتوانید کاری برای هواداران انجام دهید، تا آن‌ها بتوانند با شما ارتباط برقرار کنند. [شما می‌خواهید] شادی و لذت را با آنچه در زمین انجام می‌دهید به آن‌ها بیاورید. بیشتر تلاش برای اثبات خود به هواداران است؛ من احساس می‌کنم با هواداران RSL، انگار آن‌ها شما را بالا می‌کشند، انگار هنگام پیشرفت به شما اعتماد به نفس می‌دهند.»
او تاکنون سه بازی از روی نیمکت برای پالاس در تمام رقابت‌ها انجام داده است، که به او درکی از سطح جدید ارتقا یافته داده است. سرعت بازی به طور قابل توجهی افزایش یافته است. مدافعانی که در کناره‌ها با او روبرو می‌شوند، مانند فرد بیچاره ذکر شده در آتلانتا، حمایت بیشتری از سوی هم‌تیمی‌های خود دریافت می‌کنند. آن فضاها در لبه محوطه جریمه، مانند تکه زمینی که کانزاس سیتی به او داد، بسیار کمتر در دسترس هستند.
حداقل در حال حاضر.
وقتی از گوزو پرسیده شد که پس از معرفی خود در لیگ برتر، قصد دارد چه چیزی را بهبود بخشد، او گفت: «آمادگی جسمانی و نه لزوماً قوی بودن، بلکه استفاده از بدن به گونه‌ای برای کسب خطا یا حفظ توپ، و دانستن اینکه چه زمانی دو لمس، یا یک لمس انجام دهید، یا بچرخید و دریبل بزنید. این‌ها همه چیزهایی هستند که شما باید آن‌ها را تقریباً کامل کنید.»
اصلاح بیشتر این مهارت‌ها باید به او کمک کند تا در پروژه احیا شده تیم ملی آمریکا تحت نظر پوچتینو باقی بماند. پنجره بین‌المللی اخیر شاهد اولین بازی گوزو به همراه ۱۲ استعداد نوظهور دیگر، از جمله هم‌تیمی‌های وینگرش، کاوان سالیوان و ماتیس آلبرت بود. گوزو در تنها یکی از چهار بازی دوستانه حضور داشت و نزدیک به نیم ساعت مقابل پرو بازی کرد.
گوزو ممکن است تازه به تیم ملی بزرگسالان پیوسته باشد، اما اردوها و تورنمنت‌های گذشته در سطوح جوانان بین‌المللی با توجه به تغییرات جوان‌گرایانه در برنامه، به‌ویژه مرتبط هستند. او یکی از پنج عضو تیم جام جهانی زیر ۲۰ سال ۲۰۲۵ بود که در این پنجره اولین بازی خود را انجام داد و از اولین فراخوان خود به تیم زیر ۱۵ سال در سال ۲۰۲۲ با برخی از آن‌ها بازی کرده بود.
گوزو می‌گوید: «احساس می‌کنم جو در تیم ملی تغییر کرده است، به خصوص از زمانی که پوچتینو اینجا آمده است. حتی از زمان جام جهانی، فکر می‌کنم بسیاری از مردم بیشتر درگیر شده‌اند و توجه می‌کنند... انرژی بالایی وجود دارد، تقریباً. احساس خوبی است که وارد می‌شوی و بخشی از این گروه هستی.»