فوتبال مدرن بیش از هر زمان دیگری سیستماتیک و مبتنی بر داده است، اما برخی چیزها هرگز تغییر نمی‌کنند. بردن توپ اول مهم است، اما توپ دوم – جام مقدس فوتبالیست‌های لیگ‌های یک‌شنبه – اغلب مهم‌تر است.
پیروزی ۳-۱ ناتینگهام فارست مقابل منچسترسیتی در آخر هفته گذشته، نمونه‌ای کلاسیک از این موضوع بود. فارست با نتیجه ۲-۱ در ۲۰ دقیقه پایانی پیش بود، اما سیتی که با ضربه والی زیبای «رایان چرکی» روحیه گرفته بود، برای زدن گل تساوی فشار می‌آورد.
حمله دیگری از سیتی از سمت راست آنها شکل می‌گیرد: پس از ضربه سر «جایر کونیا» برای دفع سانتر عمقی «ماتئوس نونس»، توپ در هوا حلقه می‌زند و سپس در محوطه جریمه خانگی فرود می‌آید.
«رایان ییتس»، هافبک ژنرال فارست به سبک قدیمی، در حالی که توپ پایین می‌آید، از پشت توسط «اِنزو فرناندز»، ملی‌پوش آرژانتینی، تحت فشار است. ییتس با استفاده از قدرت بدنی خود در برابر چالش عضلانی حریف مقاومت می‌کند. فرناندز نیز سعی می‌کند خود را تحمیل کند، اما در نهایت روی زمین می‌افتد.
ییتس نه تنها در این دوئل یک به یک حیاتی پیروز می‌شود، بلکه با یک ضربه برگردان هوشمندانه توپ را از منطقه خطر دور می‌کند و به طور ناخواسته ضدحمله‌ای را آغاز می‌کند که شاید بتوان گفت مسیر فصل فارست را تغییر می‌دهد.
«لیام دلپ» توپ را به «مورگان گیبس-وایت» می‌رساند. تیم «اِنزو مارسکا» به طرز ناامیدکننده‌ای آسیب‌پذیر است و گیبس-وایت با یک حرکت انفجاری، فضا را در مقابل خود می‌بلعد.
او پاسی را به دلپ می‌دهد که با یک لمس توپ، ضربه‌ای خیره‌کننده به گوشه دور زمین می‌زند و نتیجه را ۳-۱ می‌کند. این یک حرکت به‌یادماندنی است که قطعاً برای گل ماه رقابت خواهد کرد. اما هیچ‌کدام از این‌ها بدون کار سخت ییتس ممکن نبود: نمایشی از قدرت و اشتیاق کاپیتان در انتهای دیگر زمین.
«الیور گلاسنر» اهمیت لحظه را درک می‌کند و برای جشن گرفتن با بازیکنانش می‌دود. پس از یک دوره گلزنی ناکام، دلپ ناگهان در یک بعدازظهر دو گل به ثمر رسانده است. هواداران خانگی دیوانه شده‌اند. دوازده ثانیه پس از اینکه ییتس دوئل را برد، فارست به جای مبارزه ناامیدانه برای حفظ برتری خود، دو گل اختلاف ایجاد کرده است.
«توپ دوم» اصطلاحی دلپذیر به سبک قدیمی است اما همچنان اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد. به باشگاه محلی آماتور خود سر بزنید و به احتمال زیاد خواهید شنید که به عنوان یک شعار انگیزشی فریاد زده می‌شود.
در سطح پایه، این یادآوری به هم‌تیمی‌ها است که ظرافت و خلاقیت خوب است، اما این سخت‌کوشی، اشتیاق و امتناع از اجازه دادن به حریف برای غلبه بر شما است که بازی‌ها را می‌برد.
و این بخشی از واژگان بازی نخبگان باقی مانده است. مربیان لیگ برتر گاهی به prowess «توپ دوم» حریفان آینده اشاره می‌کنند – اگر تعریف تمجید از پشت باشد. معنای پنهان: «آنها از ضایعات در ضربات ایستگاهی تغذیه می‌کنند. آنها از بازی باز خلق نمی‌کنند.»
پس از دیدن شکست ساوتهمپتون زیر ۲۱ سال مقابل وِلدستون در جام اتحادیه ملی در چند سال پیش، به مربی وقت ساوتهمپتون، «سایمون راسک»، گفتم که دروازه‌بانش در تمام طول بازی «توپ دوم» را فریاد می‌زده است.
راسک با صداقت خنده‌داری پاسخ داد: «راستش را بخواهید، من مطمئن نیستم که برخی از آنها حتی می‌دانند توپ دوم به چه معناست.»
مربیان دوست دارند به داده‌ها تکیه کنند. آنها نتایج قابل پیش‌بینی را دوست دارند. آنها ترجیح می‌دهند ریسک را حذف کنند، هرج و مرج را کاهش دهند و کنترل را بر هرچه بیشتر بازی ممکن اعمال کنند. اما در حالی که نتیجه یک دوئل یک به یک هرگز نمی‌تواند قطعی باشد، عواقب آن اغلب می‌تواند گسترده باشد. به همین دلیل توپ‌های دوم اهمیت دارند.
در مقابل سیتی، ییتس برای اولین بار در این فصل در ترکیب اصلی فارست قرار گرفت و بازوبند کاپیتانی را به بازو بست. گلاسنر، در پاسخ به این سوال که چگونه به بازیکنانش انگیزه داده است، فاش کرد: «رایان ییتس صحبت کرد. من بیش از ۵۰۰ بازی به عنوان بازیکن انجام دادم، من مدیریت کردم، نمی‌دانم، ۵۰۰ بازی... و من هرگز چنین سخنرانی الهام‌بخشی نشنیده‌ام.»
کاپیتان گلاسنر با عمل، سخنان پرشور را پشتیبانی کرد. اگر این حس وجود داشت که ستاره ییتس در حال کمرنگ شدن است – که ویژگی‌های سخت‌کوشی، سرسختی و درایو باکس-تو-باکس او در حال از دست دادن ارزش بود – آنگاه این حس در سیتی گراوند به شدت خاموش شد.
اگر می‌توانید، اولی را ببرید. اما این توپ دوم است که اغلب تفاوت را ایجاد می‌کند.