یادداشت: لیگ ملت‌ها به دشوارترین تورنمنت فوتبال ملی برای قهرمانی تبدیل شده است

گاهی اوقات باید حرف‌های ناگفته را زد چون کس دیگری این کار را نخواهد کرد.

لیگ ملت‌ها رقابتی دشوارتر برای قهرمانی نسبت به جام جهانی یا مسابقات قهرمانی اروپا است. با من همراه باشید.

اگرچه هنوز بسیاری از هواداران فوتبال باشگاهی هستند که به فوتبال ملی خارج از تورنمنت‌های بزرگ علاقه‌ای نشان نمی‌دهند و نسبت به لیگ ملت‌ها بدبین هستند، اما کاهش قابل توجهی در تعداد هواداران باشگاهی که آن ایده بی‌معنی را تکرار می‌کنند که این رقابت بی‌فایده‌ای است که از بازی‌های دوستانه پر زرق و برق تشکیل شده و هیچ‌کس به آن اهمیت نمی‌دهد، مشاهده می‌شود.

حدس من در مورد دلیل آن: مردم شروع به درک این موضوع کرده‌اند که این رقابت چقدر افزودنی با طراوت به فوتبال است و چه تعداد بازی‌های جذابی را تولید می‌کند. و این نکته آخر - رقابت به طور منظم رویارویی‌های بزرگی بین غول‌های اروپایی را رقم می‌زند - دلیل این است که چرا لیگ ملت‌ها ممکن است سخت‌ترین رقابت برای قهرمانی در فوتبال ملی باشد.

در این مرحله نیاز به یک سلب مسئولیت است. لیگ ملت‌ها یک تورنمنت بزرگ مانند جام جهانی یا مسابقات قهرمانی اروپا نیست. آن رقابت‌ها در یک بازه زمانی بین‌المللی واحد در طول تابستان (به جز زمانی که در خاورمیانه میزبانی می‌شوند) برگزار می‌شوند و سطح رقابت به این معنی است که فشار و چالش‌های روانی بی‌شماری وجود دارد زیرا بازیکنان و تیم‌ها به دنبال بردن جام‌هایی هستند که بیشترین اهمیت را دارند.

جام جهانی و یورو از نظر روانی فرسایشی‌تر و آشکارا مهم‌تر باقی می‌مانند. اما از نظر فوتبال، دشوارتر از لیگ ملت‌ها برای قهرمانی؟ صادقانه بگویم، نه.

سطح رقابت در جدیدترین رویداد اروپا در مقایسه با جام جهانی یا یورو بسیار بالاتر است. فقط به مسیر آرژانتین به فینال جام جهانی نگاه کنید که در آنجا مغلوب اسپانیا شدند.

آنها با الجزایر، اتریش، اردن تازه‌کار، کیپ ورد تازه‌کار، مصر، سوئیس و سپس سرانجام یک قدرت فوتبال جهان، انگلیس، روبرو شدند و ناگهان به فینال جام جهانی رسیدند.

با وجود تمام خاطراتشان از بهترین نتیجه جام جهانی از سال ۱۹۶۶، مسیر انگلیس به شکست نیمه‌نهایی مقابل آرژانتین تفاوت چندانی نداشت. کرواسی، غنا، پاناما، جمهوری دموکراتیک کنگو، مکزیک و سرانجام نروژ.

و در آخرین تورنمنت خود، زمانی که انگلیس تحت هدایت گرت ساوت‌گیت با مجموعه‌ای از بازی‌های نه چندان الهام‌بخش به فینال یورو ۲۰۲۴ رسید، آنها با صربستان، دانمارک، اسلوونی، اسلواکی، سوئیس و هلند روبرو شدند - و پیمودن آن مسیر نسبتاً قابل قبول به این معنی بود که آنها به فینال و شانس قهرمانی در اروپا راه یافته بودند.

و آنچه باعث شد جام جهانی گسترده امسال حتی کمتر احتمال داشته باشد که آن بازی‌های بزرگ را تولید کند، معرفی بی‌شرمانه بدبینانه رتبه‌بندی محافظت شده به سبک ویمبلدون توسط فیفا در مرحله قرعه‌کشی بود.

چهار تیم برتر رنکینگ جهان تا نیمه‌نهایی از یکدیگر جدا می‌شدند، به شرطی که هر کدام گروه‌های خود را ببرند. شوک: همه آنها این کار را کردند.

مطمئناً، برای اولین بار در تاریخ، چهار تیم برتر، نیمه‌نهایی‌کنندگان جام جهانی مردان را تشکیل دادند: آرژانتین، انگلیس، فرانسه و اسپانیا. یک محصول عالی، درست همانطور که فیفا می‌خواست، اما ۱۰۰ بازی طول کشید تا به آنجا برسد، تنها بازی بزرگ در میان ۷۲ بازی گروهی، اسپانیا و اروگوئه، دو قهرمان سابق بودند.

جام جهانی عالی بود، اما بسیاری از بازی‌های آن از قبل قابل پیش‌بینی بودند.

سطح رقابت در جدیدترین رویداد اروپا در مقایسه با جام جهانی یا یورو بسیار بالاتر است

اکنون مسیر احتمالی انگلیس برای قهرمانی در لیگ ملت‌ها در تابستان آینده را در نظر بگیرید. ابتدا مرحله گروهی که انگلیس با جمهوری چک، کرواسی و قهرمان جهان اسپانیا در خانه و خارج از خانه روبرو شد.

کرواسی یک ملت خوب فوتبال است اما با قرار گرفتن در رده سوم گروه اکنون حذف شده است، و در مارس آینده فقط برندگان و نایب قهرمانان چهار گروه برای مرحله یک چهارم نهایی گرد هم می‌آیند.

انگلیس، صدرنشین گروه A3، با بلژیک، هلند یا نروژ ارلینگ هالند - تیم‌های رده هشتم، نهم و نوزدهم در رده‌بندی جهانی - روبرو خواهد شد.

پس از یک بازی رفت و برگشت در برابر یکی از این حریفان، انگلیس خود را برای فینال لیگ ملت‌های تابستان آینده، یک بازی نیمه‌نهایی تک‌حذفی و سپس به طور بالقوه یک فینال، با فرانسه، آلمان یا پرتغال به عنوان محتمل‌ترین حریفان خود در این دو بازی آماده خواهد کرد.

انگلیس ممکن است دوباره در فینال لیگ ملت‌ها با اسپانیا روبرو شود

AFP/Getty

این رشته‌ای از بازی‌های معتبر است که برای تیم توماس توخل بسیار چالش‌برانگیزتر از جام جهانی است. بدون شک از نظر فشار و نظارت قابل مقایسه نیست، اما از نظر صرفاً فوتبال، بدون شک دشوارتر است - و مربیان تیم‌های خود را آنطور که ممکن است تصور شود، نمی‌چرخانند یا به بازیکنان استراحت نمی‌دهند. این موضوع جدی گرفته می‌شود.

به دلیل نرخ بالای بازی‌های بزرگ از کل مجموعه مسابقات و اینکه چگونه یک تیم برتر باید به طور مداوم خوب عمل کند تا همه آنها را پشت سر بگذارد، لیگ ملت‌های یوفا به دشوارترین رقابت فوتبال ملی برای قهرمانی تبدیل شده است.