مایکل کریک با شور و حرارت در ابتدای کنفرانس مطبوعاتی خود در بعد از ظهر جمعه، احساسات کم‌رنگ شده منچستر را با سخنرانی شش دقیقه‌ای خود بیان کرد که شبیه به آخرین مراسم یک مدیر بود که در انتظار حکم خود به سر می‌برد.
او رایان گیگز، وین رونی، سر الکس فرگوسن و سر مت بازبی را به عنوان شیاطین سرخ نمادین که ارزش‌های باشگاه «فروتنی، فروتنی و سخت‌کوشی» را تجسم می‌بخشیدند، نام برد و اصرار داشت که او و بازیکنانش – مانند کسانی که قبل از آنها بودند – هرگز «بزرگتر از باشگاه» نخواهند بود و به هیچ وجه «حق پیروزی» ندارند.
این چیزی نبود که ما قبلاً از مدیران منچستر یونایتد نشنیده باشیم و کاملاً با پیشنهاد منطقی برونو فرناندز که برای پیشرفت باید «زندگی در گذشته را متوقف کرد» در تضاد بود، اما این یادآوری بود برای کسانی که فراموش کرده‌اند که حداقل یک نفر در منچستر یونایتد واقعاً به باشگاه فوتبال اهمیت می‌دهد.
این را نباید دست کم گرفت، اما دلیلی هم برای ادامه کار با کسی که فقدان هوش تاکتیکی او همچنان توسط همتایانش آشکار می‌شود، وجود ندارد. اگر عشق به منچستر یونایتد عامل تعیین‌کننده در انتخاب مدیر بود، ریو فردیناند یا تونی از پایین The Nags Head را مسئول می‌کردند.
تصور شکست دیگری برای کریک دشوار است، زیرا یونایتد روز یکشنبه در اولدترافورد از بورنموث پذیرایی می‌کند، اگرچه تحقیر مشابه آنچه در روز چهارشنبه در لیگ قهرمانان در مقابل کومو متحمل شدند، بعید نیست.
فرناندز با مصاحبه دوم بمب‌گونه پس از بازی در عرض یک هفته، پس از اینکه لیساندرو مارتینز تلاش‌های جیسون ویلکاکس را در بازار نقل و انتقالات پس از اتلتیکو مادرید زیر سوال برد، به موضوع شورش رختکن ادامه داد.
کریچ در پاسخ به این سوال که آیا فرناندز را کنار می‌گذارد یا بازوبند کاپیتانی را از او می‌گیرد، در پی « انتقاد کاپیتان از تاکتیک‌های او » کارت‌های خود را نزدیک به سینه نگه داشت.
« کریچ گفت : «مهمترین چیز برای من تیم است، اول از همه.»
«این تیم، پویایی در تیم است. و دوباره، این در مورد باشگاه فوتبال است. و من همیشه کاری را انجام خواهم داد که به نفع باشگاه فوتبال است.»
کمتر کسی که عملکرد برونو فرناندز را برای منچستر یونایتد در این فصل دیده است، پیشنهاد می‌کند که او حتی قبل از ابراز ناامیدی خود از «تصمیم عدم پرس» شایسته حضور در ترکیب اصلی باشد.
کریچ افزود: «مسئولیت من این است که تیمی را در زمین قرار دهم که نماینده این باشگاه فوتبال، نماینده هواداران باشد و آنها بتوانند به آن افتخار کنند با هویتی که ما نشان می‌دهیم.»
این باید به معنای عدم حضور برونو فرناندز باشد، که حضور او در تیم – « همانطور که توسط جیمی کاراگر برجسته شد » – به این معنی است که منچستر یونایتد «نمی‌تواند پرس کند»، در حالی که مزایای بازی دادن به او که در دوره موقت کریک در پایان فصل گذشته بسیار مشهود بود، زمانی که ستاره پرتغالی با کسب پشت سر هم پاس گل، بهترین بازیکن فصل لیگ برتر شد، در این فصل ناچیز بوده است. تنها مشارکت او در گلزنی در ۱۱ بازی در مقابل ایپسویچ و صباح بوده است.
کنار گذاشتن او یک برد-برد برای کریک خواهد بود، که می‌تواند فرناندز، هم‌تیمی‌هایش، هواداران و رسانه‌ها را که خون او را می‌خواهند، نشان دهد که وقتی با یک تصمیم بزرگ روبرو می‌شود، عقب‌نشینی نمی‌کند، در حالی که قادر به قرار دادن تیمی است که می‌تواند پرس مؤثر را اجرا کند.
اینکه آیا او قادر به آموزش آنها برای این پرس است یا خیر، مسئله دیگری است، اما او باید توانایی خود را ثابت کند اگر می‌خواهد برای مدت طولانی در اولدترافورد دوام بیاورد. یک بلوک میانی و ضد حملات به سادگی در بلندمدت جواب نمی‌دهد. این در نهایت منچستر یونایتد است.
و آیا دیدن یک منچستر یونایتد پرانرژی و پرس‌کننده که در زمین اولدترافورد «نماینده باشگاه فوتبال» در سطح قابل قبولی می‌چرخد، در حالی که فرناندز در سکوها غر می‌زند، باشکوه نخواهد بود.
یک نتیجه مثبت پس از نمایشی از این طبیعت، به کریک دلایل ملموسی برای دور نگه داشتن فرناندز از تیم تا زمانی که بتواند نشان دهد مایل و قادر به مطابقت با پویایی میسون مونت یا هر کسی که جای او را گرفته است، می‌دهد.
و او این کار را نمی‌کرد. او در راه‌های خود ثابت است. فرناندز ممکن است باور نکند که «حق پیروزی» دارد، اما قطعاً احساس می‌کند که حق حضور در تیم را دارد و درک ناگهانی اینکه اینطور نیست، قطعاً خروج تلخ او از باشگاه فوتبال را تسریع می‌کند، که در هر صورت دور به نظر نمی‌رسد.