دیوگو دالوت نمادی از آشفتگی منچستریونایتد است که افول آن‌ها به سمت معمولی بودن را تجسم می‌بخشد، اما همانطور که در مورد زمانی که زیشکا ژیرکزی را دو سال پیش بی‌رحمانه از زمین بیرون کردند، هواداران اولدترافورد باید از خود شرمنده باشند که او را در مقابل استون ویلا هو کردند.
هواداران از بدرفتاری با ژیرکزی آنقدر احساس بدی داشتند که در چند ماه آینده با تشویق‌های پرشور از بازگشت او و هر لمس توپ استقبال کردند. ما فقط می‌توانیم امیدوار باشیم که قبل از بازی بعدی دالوت، که تقریباً مطمئناً در بازی بعدی آن‌ها مقابل لیورپول خواهد بود، از چنین حمایت‌های همدلانه‌ای برخوردار شود.
به لطف فقدان سرمایه‌گذاری گیج‌کننده در دفاع، مایکل کریک گزینه کمی جز انتخاب دالوت ندارد؛ حضور او در پست غیرتخصصی دفاع چپ، مدرک محکمی بر اشتباهات استخدامی است.
فابریتزیو رومانو تایید کرده است که دالوت به زودی جایی نمی‌رود، زیرا مایکل کریک او را «الگوی» در دورانی می‌بیند که «بسیاری از بازیکنان اینقدر حرفه‌ای نبوده‌اند».
کریک از انتقاد از هوادارانِ در حال هو کردن خودداری کرد؛ در عوض با توضیح اینکه چرا دالوت نباید هدف خشم آن‌ها باشد، هشدار داد.
کریک در مورد این حادثه گفت: «ما باید مراقب باشیم. من ناامیدی هواداران را درک می‌کنم. همه ما ناامید هستیم و بازیکنان بیش از هر کس دیگری ناامید هستند، من به شما تضمین می‌دهم.
«دیوگو، او همه چیز را می‌دهد. او در پست‌های مختلف بازی کرده است، او در دفاع چپ بازی کرده است، او در مقاطعی واقعاً خوب بازی کرده است. او پنالتی می‌دهد، او این را می‌داند. شاید بتواند کمی بهتر عمل کند، بسیار خوب، این بخشی از آن است، او اشتباه کرده است، اما او خیلی اهمیت می‌دهد و همه چیز را می‌دهد.
«من آنچه را که او به تیم می‌آورد، آنچه را که او به گروه می‌آورد و آنچه را که او به کل محیط و فرهنگی که داریم می‌آورد، دوست دارم.»
یک فوتبالیست با توانایی محدود دالوت نباید ۲۶۰ بازی برای منچستریونایتد انجام می‌داد؛ این موضوع برای اکثر هشت سال حضور ملی‌پوش پرتغالی در لیگ برتر روشن بوده است. او در دوران اوج آن‌ها به عنوان یک بازیکن نیمکت ذخیره مشکوک، خوش‌شانس بود که ۵۰ بازی انجام می‌داد. اما حضور مداوم او در تیم تقصیر او نیست.
چهار مربی متوالی او را برای این منچستریونایتد به اندازه کافی خوب دانسته‌اند. کریک ممکن است بودجه لازم برای ارتقاء را نداشته باشد، اما هیچ‌کدام از اوله گونار سولسشر، اریک تن هاگ یا روبن آموریم، دالوت را یکی از مشکلات اصلی برای رفع نمی‌دانستند.
هو کردن دالوت در حالی که در دفاع چپ برای منچستریونایتد بازی می‌کند، مانند این است که رستورانی را ترک کنید که ستاره میشلن خود را ده سال پیش از دست داده و با امتیاز بهداشت ضعیف جایگزین شده است، پس از اینکه یک شیرینی‌پز، غذای گوشت گوسفند شما را خراب کرده است. انتظار چه داشتید؟
اگر دالوت مانند برونو فرناندز در حال خوش‌گذرانی بود، پس قابل درک بود - ایرادی نداشت. اما او ممکن است متعهدترین بازیکن باشگاه باشد.
و نه، دادن همه چیز نباید در منچستریونایتد کافی باشد، اما این یک کیفیت بسیار مهم برای تیمی است که به سمت نبرد سقوط با تیمی می‌رود که ظاهراً فاقد چنین شخصیت‌هایی است.
آن هوادارانِ در حال هو کردن از دالوت‌ها خوشحال خواهند شد، زمانی که بازیکنان کمتر فداکار دیگر در شرایط سخت‌تر، از تلاش دست بکشند.