تیم ملی مردان آمریکا با پیروزی ۲-۰ مقابل هائیتی به نیمه‌نهایی جام ملت‌های کونکاکاف راه یافت. این بازی در حالی برگزار شد که در بازی رفت نیز آمریکا با نتیجه ۶-۰ پیروز شده بود. کریستین پولیشیچ با یک گل قیچی برگردان زیبا، بازی را آغاز کرد و جولیان هال ۱۸ ساله، پنجمین گل خود را در ششمین بازی ملی از زمان اولین حضورش در سپتامبر به ثمر رساند. همچنین، نیل پیر، مدافع میانی ۱۹ ساله، با حضور در این بازی، رسماً برای تیم ملی آمریکا بازی کرد و دیگر نمی‌تواند برای هائیتی به میدان برود.

با بسته نگه داشتن دروازه خود، ایالات متحده اکنون بیش از ۴۰۰ دقیقه است که گلی دریافت نکرده و آخرین بار در تاریخ ۲۹ سپتامبر مقابل شیلی گل خورده بود.

اما تأثیر واقعی این بازی در کنار زمین بود؛ این پیروزی پایان دوران مائوریسیو پوچتینو در تیم ملی آمریکا محسوب می‌شود. این مربی آرژانتینی که برای آخرین بازی خود در این سمت، لباس‌های تابستانی خود را با یک دست لباس کاملاً مشکی شامل جلیقه پفی عوض کرده بود، اکنون تیم ملی آمریکا را ترک می‌کند تا به منچستر یونایتد بپیوندد. این مأموریت حتی از پروژه‌ای که او دو سال پیش از گرگ برهالتر تحویل گرفت، چالش‌برانگیزتر خواهد بود، زیرا مقیاس کار و انتظارات از منچستر یونایتد و تیم ملی آمریکا بسیار متفاوت است.

در مورد دوران کوتاه و ناگهانی پوچتینو، مطالب زیادی در اینجا و جاهای دیگر نوشته شده است. با توجه به اینکه دوران او در این سمت به پایان رسیده است، چه می‌توان از دو سال و اندی حضور او در این تیم آموخت؟

پوچتینو و کادرش در سال اول حضور خود، یک نظرسنجی عمیق و گسترده از بازیکنان موجود در آمریکا انجام دادند و در طول ۲۵ ماه به ۷۷ بازیکن مختلف فرصت بازی دادند. این کار نه تنها یک ترکیب ۲۶ نفره معتبر برای جام جهانی گرد هم آورد، بلکه به گروه نگاهی دقیق به استعدادهای جوان و رو به رشد این برنامه بخشید. تا زمانی که این پنجره بین‌المللی فرا رسید، دیدن هال، دیگو کوشن، کاوان سالیوان و دیگر استعدادهای جوان در ترکیب تیم، تعجب‌آور نبود. فرهنگ تیمی، هم در این بازی و هم در دو پنجره آخر پوچتینو، جان تازه‌ای گرفته بود.

در واقع، در حالی که گل قیچی برگردان پولیشیچ خیره‌کننده بود، گلزنی آرام جولیان هال در دقیقه ۴۳ زیر فشار، که منجر به دو برابر شدن نتیجه شد، شاید امیدوارکننده‌ترین نشانه از مسیر پیش روی آمریکا باشد. مهاجم تیم نیویورک رد بولز، توانایی فوق‌العاده‌ای در یافتن فضا در یک سوم هجومی و لمس نهایی طبیعی برای گلزنی دارد و پس از بازی روز شنبه، پس از علاقه لهستان به او، رسماً برای آمریکا بازی خواهد کرد.

ایالات متحده اکنون با رکورد ۶ برد و بدون شکست از زمان حذف توسط بلژیک در مرحله یک هشتم نهایی، تقریباً بدون نقص ظاهر شده است. پیروزی قاطع مقابل هائیتی شاید تعجب‌آور نبود، اما در پنجره قبلی، آمریکا مکزیک را کاملاً مغلوب کرد و در برابر کانادا مقاومت کرد و همچنین پیروزی‌های پرگل مقابل شیلی و پرو را کسب کرد.

البته، دوران پوچتینو بازیکنان را به ندرت فراتر از منطقه امن خود سوق داده است. ۳۵ بازی از ۳۷ بازی تحت هدایت پوچتینو در داخل ایالات متحده برگزار شد. دو بازی دیگر در مکزیک و جامائیکا برگزار شد.

مربیان تیم‌های ملی به ندرت بازی‌های دوستانه تیم خود را رزرو می‌کنند و دوران لیگ ملت‌های جهانی، رزرو بازی با تیم‌هایی از کنفدراسیون‌های دیگر را دشوار کرده است. با این حال، این چالشی است که فدراسیون باید تا جام جهانی ۲۰۳۰ که در سه قاره برگزار می‌شود، آن را در نظر بگیرد. هائیتی، با وجود تمام قهرمانی‌هایشان در جام جهانی، امشب یا شنبه در میامی، در سطحی نبودند که آمریکا به راحتی از آن‌ها عبور کرد.

در این مرحله، تیم ملی آمریکا عمدتاً از دو گروه استعداد تشکیل شده است. نسل قدیمی‌تر، موجی است که پولیشیچ در پایان مقدماتی ۲۰۱۸ آن را هدایت کرد، با همراهی تایلر آدامز، وستون مک‌کنی، آنتونی رابینسون و کریس ریچاردز، که همگی بین ۲۶ تا ۲۹ سال سن دارند. سالیوان رهبری نسل بعدی را بر عهده دارد، گروهی سرشار از استعداد که در آرزوی دنبال کردن ردپای پولیشیچ بزرگ شده‌اند. چند نفر دیگر، مانند سباستین برهالتر، فولارین بالوگان، جیو رینا، مالک تیلمن و الکس فریمن، شکاف بین این دو نسل را پر می‌کنند. در حالی که هنوز گزینه‌هایی برای آزمایش وجود دارند – با تبدیل شدن سانتیاگو کاستنیدا و رید بیکر-ویتینگ به سی و دومین و سی و سومین بازیکن ملی پوش در دوران پوچتینو در روز سه‌شنبه – اسکلت لازم برای تبدیل شدن به یک مدعی جدی برای یک دوره طولانی در جام جهانی وجود دارد.

پوچتینو همچنین روشن کرد که این گروه از بازیکنان، تیمی نیست که از بازی به عنوان تیم underdog لذت ببرد. این نسلی از سرگرم‌کنندگان مشتاق است، بازیکنانی که می‌خواهند با در اختیار داشتن بیشتر توپ و ایجاد موقعیت‌های خطرناک، روند بازی را دیکته کنند. چگونگی حفظ این روحیه در میدان‌های دشوار مقدماتی جام جهانی اکنون مشکل شخص دیگری است.

در طول مسیر، پوچتینو توانایی افزایش اهمیت تیم ملی را داشت. حتی در بعدازظهر سه‌شنبه، برنامه‌های ورزشی آمریکایی مانند Pardon the Interruption که بحث درباره فوتبال را تابو می‌دانستند، بازی دوم آمریکا مقابل هائیتی را در برنامه خود گنجاندند.

تیم ملی مردان آمریکا احساس اهمیت بیشتری می‌کرد، زیرا پوچتینو تصمیم گرفت که رهبری آن به اندازه کافی مهم است. زمان نشان خواهد داد که آیا جانشین او می‌تواند تمرکز مشابهی را جلب کند.