«وین رونی دوست داشتم برای بارسلونا بازی کنم»، وین رونی اخیراً گفت.
«بارسا در فینال لیگ قهرمانان ما را شکست داد و آنها شماره ۹ مرجع نداشتند. فکر میکنم بازی در آن تیم آسان بود، من کاملاً در آن جا میگرفتم.»
خب، وین، بگذار قضاوت کنیم، زیرا ما جهانی را تصور میکنیم که در آن رونی واقعاً به تیم بارسلونای پپ گواردیولا میپیوندد.
اول، بیایید در مورد نوع بازیکنی که بود صحبت کنیم.
« وین رونی چه نوع بازیکنی بود؟
ترسناک برای بقیه ما، برخی از تماشاگران فوتبال اکنون رونی را به عنوان یک مربی یا مفسر بیشتر از زمانی که او بازیکن بود میشناسند، بنابراین بیایید به شما بگوییم که او در زمین چگونه بود.
به سادگی بگوییم، رونی یکی از بهترین استعدادهای جوانی بود که تا به حال در فوتبال دیده شده است. مقایسههای غیرمضحکی بین او، کریستیانو رونالدو و لیونل مسی وجود داشت.
رونی هرگز در سه نفر برتر توپ طلا در طول دوران حرفهای خود قرار نگرفت، که به نظر دیوانهوار میرسد، اما اگر از هر کسی بین سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ میپرسیدید که بهترین بازیکن جهان کیست، او نامی برده میشد.
آنچه رونی را عالی میکرد این بود که او از بسیاری جهات یک مهاجم معمولی انگلیسی بود. او فقط ۵ فوت ۱۰ اینچ قد داشت، بنابراین کوتاهتر از مهاجم مرکزی متوسط بود، اما آنچه را که در بالا رفتن نداشت، در پیشروی جبران میکرد.
رونی در دوران بازی در یونایتد حدود ۸۰ کیلوگرم وزن داشت. به عنوان مقایسه، الی جونیور کروپی هم قد اوست و ۷۰ کیلوگرم وزن دارد. یوان ویسا، که او نیز هم قد اوست، ۷۴ کیلوگرم وزن دارد.
اما این چربی نبود که وزن رونی را بالا برد، بلکه عضله بود. ریو فردیناند گفت رونی از سن بسیار کم «قدرت غارنشینی» داشت. گزارشهایی وجود دارد که او توانسته بود در ۱۵ سالگی ۱۱۰ کیلوگرم را پرس سینه بزند.
فیزیک رونی کابوسی برای مدافعان بود. همه ما او را به خاطر تکلهای بیپروا و تکلهای سر خوردنی به یاد میآوریم، اما در ازای هر کدام از آنها، ۲۰ مثال از او وجود دارد که خود را از مدافع رها میکند.
یک شماره ۹ قوی، خارقالعاده نیست، اما آنچه رونی را از دیگران متمایز میکرد این بود که او فیزیک داشت اما آن را با توانایی فنی که به ندرت در یک مهاجم مرکزی انگلیسی دیده میشد، ترکیب کرده بود.
این قارهایترین توانایی او بود و یکی از آنها که از خیلی زود وجود داشت. به این گل او برای اورتون مقابل آرسنال نگاه کنید، گلی که باعث شد گزارشگر کلایو تایدسلی به همه بگوید نام او را به خاطر بسپارند.
سول کمپبل باتجربه به رونی فضای زیادی در لبه محوطه جریمه میدهد، به دلایل منطقی که این یک بازیکن ۱۶ ساله است که احتمالاً اعتماد به نفس انجام چنین شوتهایی را ندارد و برای شکست دادن دیوید سیمن از آن فاصله، باید بازیکن بسیار خوبی باشید.
با توجه به این فضا، رونی نگاه میکند و سپس جای خود را انتخاب میکند. او با کناره پا شوت میزند و به آن پیچ لازم را میدهد تا در مدت زمان کوتاه بالا و پایین برود. سیمن تا حد خود کشیده میشود و به آن نزدیک نمیشود. این گل در مسیر ورود به تیرک دروازه، یکی از بهترین شوتهای تاریخ لیگ برتر بود.
نمونههای بیشماری از رونی وجود دارد که برتری فنی را نسبت به بازیکنان لیگ نشان میدهد.
فقط شوتزنی نبود، رونی یکی از بهترین پاسورهای لیگ نیز بود. پاس چیپ او به رابین فن پرسی در سال ۲۰۱۳ به اندازهای قوی بود که در مدت زمان بسیار کوتاهی ۴۰ یارد را طی کرد، اما با ظرافتی که به آن اجازه داد آهسته شود و دقیقاً برای فن پرسی فرود بیاید، به این معنی که هلندی مجبور نبود گام خود را برای زدن ضربه والی بشکند.
توانایی رونی از چشم بازیکنان دیگر نیز پنهان نمانده بود. در سال ۲۰۱۵، او این تعریف را از ژاوی دریافت کرد: «وین رونی بازیکنی است که من مدتهاست او را تحسین کردهام. او بازیکنی خارقالعاده با تواناییهای خارقالعاده است.»
علاوه بر قدرت و توانایی فنی که رونی داشت، او آن را با سرسختی ترکیب کرده بود. رونی در مرزساید بوکس تمرین میکرد، او نسخه فوتبالی راکی بالبوآ است. و آنچه این به او داد، نرخ کار فوقالعادهای بود. آنچه را که در نظم غذایی در طول تابستان نداشت، با دویدن مسافتهای سخت در طول بازی جبران میکرد، چیزی که او اکنون از تیم فعلی یونایتد برای عدم انجام آن ابراز تأسف میکند.
این اشتیاق با بسیاری از نکات مثبت همراه است، از جمله اینکه تماشاگران را در کنار شما قرار میدهد، اما نکات منفی نیز دارد، مانند بیرون کشیده شدن از موقعیت در جستجوی توپ، اما رونی همچنین خام و بیاحتیاطی در مورد تکلها داشت. چهار کارت قرمز در دوران حرفهای باشگاهی او کم به نظر میرسد.
همه اینها را کنار هم بگذارید و یک بازیکن فیزیکی و سرسخت خواهید داشت که تکنیک لازم برای بازی در بالاترین سطح را نیز دارد. حالا در مورد بارسلونا چطور؟
« داستان فراموش شده... درخواست انتقال وین رونی در منچستریونایتد در سال ۲۰۱۰
« بارسلونا در آن زمان چگونه بازی میکرد؟
فلسفه تاکتیکی بارسلونای پپ گواردیولا به خوبی مطالعه شده و با درجات مختلف موفقیت در سراسر جهان پذیرفته شده است.
این در بارسلونا به دلیل اینکه نسبتاً در مراحل اولیه خود بود، مؤثرترین بود و همچنین گواردیولا از استعدادهای بینهایت بهرهمند بود که برای بازی در این سبک خاص فوتبال توسعه یافته بودند.
این منجر به دو لیگ قهرمانان، سه عنوان قهرمانی لیگ و اولین سهگانه تاریخ شد. اما دقیقاً چه بود؟
بهترین مثال آن در فینال ومبلی بود، زمانی که بارسلونا منچستریونایتد سر الکس فرگوسن را از هم پاشید.
تیکی-تاکا، همانطور که شناخته شد، تکاملی بر پایههایی بود که توسط یوهان کرایف بنا نهاده شده بود. میتوان آن را به اشتباه «پاس، پاس، پاس» نامید، اما هر پاس در یک سیستم کامل گواردیولا هدفمند است. ایده این است که حریف خود را به مناطقی بکشانید که نمیخواهند در آن باشند تا تیم آنها کشیده شود و شکافهایی باز شود. بازیکن بارسلونا بودن به همان اندازه که در مورد کاری است که با توپ انجام میدهید، در مورد دویدن بدون توپ برای ایجاد فضا برای همتیمیتان است.
برای اینکه بازیکنان در سیستم پپ موفق شوند، به ترکیبی از توانایی پاس عالی، کیفیت فنی برای کنترل سریع توپ و رها کردن آن، و آگاهی فضایی برای ایجاد فضا برای همتیمیهایشان از طریق موقعیتیابی خود نیاز دارند. آنها همچنین باید خیلی بدوند.
در مورد آنچه گواردیولا از شماره ۹ خود میخواست، او به ندرت با یک شماره ۹ سنتی بازی میکرد. او این کار را با زلاتان ابراهیموویچ امتحان کرد و به طرز مشهوری کار نکرد، اگرچه ممکن است این موضوع به اندازه توانایی او به نگرش سوئدی او مربوط باشد.
به طور معمول، گواردیولا به شماره ۹ نیاز داشت که بتواند عقب بنشیند و خط هافبک را شلوغ کند. گواردیولا دوست دارد تیمهایش از فضاهای نیمه بین خطوط دفاعی بهره ببرند و با داشتن یک شماره ۹ کاذب، او نیز میتوانست در ناحیهای بازی کند که برای مدافعان مرکزی خیلی جلو و برای هافبکها خیلی عقب بود.
« آیا وین رونی در بارسلونای پپ گواردیولا جا میگرفت؟
بنابراین مشخصات بازیکنی که ما به دنبال آن هستیم، بازیکنی با تکنیک عالی و هوشمند است که میتواند به خوبی در نقش ۱۰ بازی کند، همانطور که در نقش ۹ بازی میکند. و این شبیه وین رونی است.
همانطور که رونی در اواخر دوران حرفهای خود نشان داد، زمانی که سرعتش کاهش یافت، او قادر بود عقب بنشیند و اساساً به عنوان یک هافبک پیشرفته بازی کند. در بارسلونا، انتقال او به آن موقعیت ممکن بود با تمایل گواردیولا برای بازی دادن او به عنوان یک شماره ۹ کاذب تسریع شود.
فیزیک رونی همچنین چیزی جدید به خط حمله عمدتاً غیرفیزیکی بارسلونا اضافه میکرد. در آن زمان آنها مسی، پدرو و دیوید ویا را داشتند، سه بازیکنی که شما آنها را بیش از حد فیزیکی توصیف نمیکردید، حتی اگر مسی به خصوص بسیار قویتر از آن چیزی باشد که اغلب به او اعتبار داده میشود.
هر دلیلی وجود دارد که فکر کنیم رونی در سیستم بارسلونا بسیار خوب کار میکرد، تنها مشکل همان مشکلی است که ابراهیموویچ نیز با آن روبرو شد - مسی.
برای آن فینال ومبلی، گواردیولا مسی را در پست شماره ۹ قرار داد که بیشتر فصل را در آنجا بازی کرد. این یک تاکتیک جدید توسط گواردیولا بود، زیرا در فصل قبل، مسی ۳۹ بازی در سمت راست در مقابل ۱۲ بازی در پست مهاجم مرکزی انجام داد.
در فصل ۲۰۱۰/۱۱، این اعداد برعکس شد و مسی ۴۳ بازی در مرکز و ۱۱ بازی در بال انجام داد. در آن ۴۳ بازی، مسی ۴۶ گل به ثمر رساند.
در دنیای ایدهآل آنها، مسی و رونی احتمالاً در نواحی مشابهی از زمین بازی میکردند و در نبرد احتمالی برای برتری، فقط یک برنده وجود داشت.
بنابراین در حالی که رونی در بارسلونای گواردیولا کار میکرد، او احتمالاً در بارسلونای لوئیس انریکه تأثیرگذارتر بود. تا زمانی که انریکه مسئولیت را بر عهده گرفت، بارسلونا مستقیمتر شده بود و لوئیس سوارز را به عنوان یک شماره ۹ معمولی بازی میداد که میتوانست مسی و نیمار را وارد بازی کند.
رونی را در آن سیستم قرار دهید و ترسناک میشد.
به طور کلی، منصفانه است که بگوییم بازیکنی با استعداد فنی مانند رونی قطعاً در بارسلونا کار میکرد، اما او خود را در سایه مسی مییافت، همانطور که بسیاری از بازیکنان بزرگ دیگر نیز یافتند. با این حال، او احتمالاً جامهای زیادی برای کمک به غلبه بر این واقعیت داشت.
