آخرین بازی هفته گذشته با نتیجه ۳-۰ قطر در ورزشگاه عبدالله بن خلیفه، اولین بار بود که سوکروس‌ها در کمتر از سه سال پیش، پس از حذف دردناکشان از جام ملت‌های آسیا، به این کشور حاشیه خلیج فارس بازمی‌گشتند. آن زمان، گراهام آرنولد، سرمربی تیم، دوحه را «خانه‌ای دور از خانه» نامید و پس از انتقال تیم به این کشور در طول همه‌گیری کووید، حتی پیشنهاد داد که آنها در جام جهانی ۲۰۲۲ به دلیل آن، نوعی مزیت خواهند داشت.

پرسه زدن در شهر در سال ۲۰۲۶، خاطراتی از مشتاق شدن هواداران سوکروس‌ها به شرکت در تسخیر بازارهای شهر در طول جام جهانی را زنده می‌کند. همچنین احساس غم و اندوه برای دیدن پرندگان هنوز در قفس‌های کوچک در بازار پرندگان نزدیک نگهداری می‌شوند. این یادآور سفرهای با خط متروی قرمز به ورزشگاه الجنوب در الوکره است که با پوسترهای کم‌رنگ و برچسب‌های جشن ورود جام جهانی ۲۰۲۲ که تا به امروز هنوز در ویترین مغازه‌ها دیده می‌شوند، کمک می‌شود. هیجان برای برخی وجود دارد، زمانی که یک گربه ولگرد به شما یادآوری می‌کند که گربه‌های محلی چقدر می‌توانند دوستانه باشند، و همچنین احساس ناآرامی که هر زمان که کسی مکث می‌کند تا در مورد چگونگی ساخت همه اینها و دست‌هایی که این کار را انجام داده‌اند، تأمل کند، باقی می‌ماند.

اما با وجود تمام آشنایی و تداوم برای سوکروس‌ها – پنج بازیکنی که زمانی که سون هیونگ مین قلب استرالیا را شکست، در پیروزی روز جمعه حضور داشتند – بازگشت به دوحه نشان می‌دهد که چقدر برای این تیم تغییر کرده است و چقدر ما واقعاً وارد دوران جدیدی شده‌ایم.

این روزها تونی پوپوویچ در نیمکت مربیگری حضور دارد، پس از اینکه شکست مقابل کره جنوبی به طور قابل توجهی آغاز پایان دوره آرنولد را رقم زد و خستگی را برانگیخت که منجر به افت نتایج و استعفای او در اواخر همان سال شد.

نستوری ایرانکوندا، ستاره در حال ظهور تیم پوپوویچ که اکنون هشت گل ملی در کارنامه خود دارد، نزدیک به سه سال پیش با شکست ۴-۰ مقابل سنترال کوست مارینرز روبرو بود. الساندرو سیرکاتی از فهرست تیم سوکروس‌ها کنار گذاشته شد تا اطمینان حاصل شود که جایگاه خود را در تیم پارما که به دنبال صعود به سری آ بود، حفظ می‌کند. پل اوکون-انگستلر، پاتریک بیچ و لوکاس هرینگتون هنوز در فوتبال بزرگسالان بازی نکرده بودند.

این بازیکنان که همگی مقابل قطر شروع کردند، ستون‌های نوظهور تیم جدید سوکروس‌ها هستند که جوان‌ترین تیم جام جهانی را در آمریکای شمالی به میدان فرستاد و سپس در سپتامبر مقابل برزیل نشانه‌هایی از رشد بیشتر را نشان داد. در روز جمعه، این گروه با استعداد در نیمه اول در خانه قهرمان دو دوره آسیا، آنها را تحت فشار قرار داد و بازی را تمام کرد، قبل از اینکه پوپوویچ تغییراتی را اعمال کرد و اوضاع پس از نیمه دوم آشفته شد.

شواهد فزاینده‌ای از تکامل نه تنها در رویکرد بلکه در طرز فکر نیز وجود دارد. بازیکنانی که درس‌هایی را که نه تنها در سبز و طلایی، بلکه در تجربیات خود در باشگاه‌ها و لیگ‌های بزرگتر و چالش‌برانگیزتر آموخته‌اند، به تیم ملی می‌آورند – تا حدی به دلیل سکویی که پوپوویچ به آنها ارائه کرده است.

همه اینها می‌تواند خوش‌شانس باشد اگر بازی سه‌شنبه مقابل اردن، در خانه نمادین سلف او، پایان دوران پوپوویچ باشد.

بازیکنان جایی نمی‌روند، اما با وضعیت قرارداد او که هنوز نامشخص است، اگر با تمدید موافقت نکند، این می‌تواند آخرین بازی پوپوویچ در هدایت سوکروس‌ها باشد. با توجه به تعویق جام ملت‌های آسیا در ژانویه، ممکن است خداحافظی‌ای که او ممکن بود تصور کند، وجود نداشته باشد. در عوض، یک ورزشگاه ۱۲۰۰۰ نفری – که بعید است پر شود – میزبان یک بازی دوستانه با عجله جابجا شده خواهد بود که تمام دلیل وجودی آن از بین رفته است.

به طرز شگفت‌انگیزی، پس از بحث‌های حساس برای جابجایی بازی سه‌شنبه پس از مقاومت بازیکنان در سفر به امان، مطابق با توصیه DFAT، دوحه بار دیگر می‌تواند برای خدمت به عنوان پس‌زمینه‌ای تاریخی برای سوکروس‌ها، درست همانطور که همه‌گیری قبلاً آن را به مکانی برای بسیاری از لحظات برجسته تبدیل کرده بود، تحت فشار قرار گیرد.