الکس فرگوسن تنها دو روز طول کشید تا اولین درگیری خود را به عنوان سرمربی منچستریونایتد آغاز کند – با راننده اتوبوس بیش از حد صمیمی و هوادار سیتی.
فرگوسن ۴۰ سال پیش پس از انتقال از آبردین به اولدترافورد برای جانشینی رون اتکینسون اخراج شده، منصوب شد و به «بزرگترین باشگاه فوتبال» پیوست.
هنگامی که او در ۶ نوامبر ۱۹۸۶ به جنوب نقل مکان کرد، با غول خفته‌ای روبرو شد که در آن زمان در رده بیستم دسته اول قرار داشت و بلافاصله فرهنگی را شناسایی کرد که اگر یونایتد می‌خواست دوباره به اوج برسد، باید تغییر می‌کرد.
فرگوسن در روز اول به بازیکنان در سالن ورزشی مرکز تمرین The Cliff گفت: «ببینید، همین الان به شما می‌گویم، من تغییر نخواهم کرد.»
«باورهایم را در مورد اینکه یک باشگاه فوتبال باید چگونه باشد، تغییر نخواهم داد… من تغییر نخواهم کرد. شما باید تغییر کنید.»
اولین هدف فرگوسن به طور غیرمنتظره‌ای در اولین بازی او در سومین روز از ۹۳۶۱ روز حضورش در اولدترافورد شناسایی شد.
درک سوتون، فرگوسن و تیم یونایتد را برای اولین بازی مدیر جدید در روز شنبه ۸ نوامبر به آکسفورد یونایتد رسانده بود.
فرگی اولین کسی بود که از اتوبوس فینگلند پیاده شد و در راه ورود به ورزشگاه مانور، در میان ازدحام رسانه‌ها گرفتار شد.
پس از پیاده شدن مسافرانش، سوتون کاری را که همیشه انجام می‌داد انجام داد: اتوبوسش را پارک کرد، سپس روی نیمکت یونایتد نشست.
حضور راننده اتوبوس در کنار زمین، برای یونایتد آن زمان به اندازه نوشیدن در روز یکشنبه معمول بود. حتی اگر سوتون هوادار منچسترسیتی بود.
تنها دو هفته قبل، در یکی از آخرین بازی‌های اتکینسون به عنوان سرمربی یونایتد، سوتون پس از رساندن یونایتد به دربی، در کنار نیمکت سیتی در ورزشگاه مین رود حضور داشت.
اتکینسون در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی گفت: «چیزی که همیشه وقتی این بازی‌ها را به یاد می‌آورم مرا می‌خنداند این است که راننده اتوبوس ما، درک – یا دل بوی، همانطور که او را صدا می‌کردیم – ما را به مین رود می‌برد و سپس می‌رفت و روی نیمکت سیتی می‌نشست.»
«او مردی بامزه و بسیار شوخ بود. او معمولاً در کنار من روی نیمکت می‌نشست و در نیمه وقت برای ما چای می‌آورد، اما او هوادار سیتی بود و راننده آن‌ها نیز بود.»
فرگوسن نمی‌دانست که «دل بوی» هوادار سیتی است. او به سختی او را می‌شناخت. اما فرگوسن به سرعت تصمیم گرفت که راننده اتوبوسش از حد خود فراتر رفته است، زمانی که مدیر جدید در اواخر نیمه اول بازی که یونایتد ۱-۰ عقب بود، صندلی خود را در سکوی اصلی ترک کرد.
فرگوسن بعداً در مصاحبه با « آی‌تی‌وی » به یاد آورد: «من درست قبل از نیمه وقت پایین رفتم و در کنار زمین، راننده اتوبوس آنجا نشسته بود.»
«چیزی نگفتم، فقط فکر کردم «این جالب است».»
«بنابراین در نیمه وقت داخل رفتیم و راننده اتوبوس در رختکن بود و برای بازیکنان چای می‌ریخت.»
«گفتم «ببخشید، درک. من به شما احتیاج ندارم. دیگر به رختکن نیا، دیگر به کنار زمین نیا.»»
جیم مک‌گرگور، فیزیوتراپ یونایتد – که در عکس بالا در سمت چپ نیمکت قرار دارد، با جسپر اولسن ذخیره، برایان وایت‌هاوس مدیر تیم ذخیره و نورمن دیویس مسئول البسه بین او و فرگوسن، در حالی که سوتون برای اولین و آخرین بار کنار مدیر نشسته است – و کریس ترنر دروازه‌بان، اظهارات فرگی را تأیید کرده‌اند.
اما سوتون بعداً آن را رد کرد. و مانند اکثر هواداران قدیمی سیتی، او کینه قابل توجهی نسبت به اسطوره یونایتد دارد.
سوتون در سال ۲۰۰۴ گفت: «فرگوسن هرگز مستقیماً به من نگفت که نمی‌خواهد من در رختکن باشم، او این کار را پشت سر من به کارفرمایانم در شرکت اتوبوسرانی گفت.»
«من از او متنفرم – او فردی بسیار منفور است.»
«تا زمانی که فرگوسن آمد، من همیشه در کنار زمین بودم. من همیشه در نیمه وقت چای سرو می‌کردم.»
«اتکینسون مرا آورد و او همیشه با من خوب بود. من مجوز رفت و آمد در سراسر اولدترافورد را داشتم و در فینال جام حذفی ۱۹۸۵ در ومبلی که یونایتد اورتون را شکست داد، روی نیمکت نشستم.»
«وقتی فرگوسن آمد، او می‌خواست تمام رژیم قدیمی را ریشه‌کن کند.»