یکشنبه شب، مائوریسیو پوچتینو تماسی را دریافت کرد که منتظرش بود.
او و دستیار همیشگی‌اش خسوس پرز در دهه گذشته بارها درباره منچستریونایتد پرسیده بودند. آن‌ها اغلب با دوستان خود در دنیای فوتبال که با اولدترافورد در ارتباط بودند، تماس می‌گرفتند تا بفهمند چه اتفاقی در حال رخ دادن است و آیا امکانی وجود دارد.
پوچتینو حداقل در سه مقطع: ۲۰۱۸، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۴، بسیار نزدیک به پذیرش یکی از این فرصت‌ها بود. اکنون، به نظر می‌رسد همه چیز فراهم شده است.
این تماسی است که دیگران در اولدترافورد نیز مدت‌ها منتظرش بودند. زمانی که در سال ۲۰۱۶ شام بسیار پر سر و صدایی داشتند، سر الکس فرگوسن عملاً به پوچتینو گفت که باید مربی یونایتد شود. آرژانتینی در آن جلسه از داستان‌های یکی از دوران‌های پرافتخار فوتبال مسحور شد و حس جادویی که هنگام ایستادن در اولدترافورد احساس کرده بود، عمیق‌تر شد.
پوچتینو به ویژه تحت تأثیر روایت فرگوسن از بازسازی یونایتد از دهه ۱۹۸۰ قرار گرفته بود و در ابتدا شباهت‌هایی با کاری که در تاتنهام هاتسپر انجام می‌داد، می‌دید. اکنون، او قرار است دقیقاً همین کار را انجام دهد، اگرچه این کار بسیار بزرگتر از سال ۲۰۱۶ شده است. شاید حتی بزرگتر از سال ۱۹۸۶ باشد.
با این حال، پوچتینو با این ایده که مردی باشد که در نهایت یونایتد را درست کند، انگیزه می‌گیرد. این یکی از بزرگترین ماموریت‌های مربیگری شده است. سلسله مراتب یونایتد در نهایت به دلیل همین شخصیت و جایگاه او، او را انتخاب کرده‌اند. آن‌ها مربی‌ای را نمی‌خواهند که در این سطح کار نکرده باشد. آن‌ها کسی را می‌خواهند که آماده باشد. هم گلیزرها و هم سر جیم رتکلیف این را حس می‌کنند، زیرا هر دو طرف مالکیت یونایتد سال‌هاست که پوچتینو را می‌شناسند.
اگر این انتصابی است که همیشه سرنوشت‌ساز به نظر می‌رسید، با این حال، یک سوال بزرگ مطرح می‌شود. آیا این لحظه مناسبی برای آن است؟ آیا مانند ژوزه مورینیو است که خیلی دیر شد؟ آیا از این نظر نمونه‌ای از یونایتد مدرن است؟ آیا همان «تفکر جادویی» قدیمی است که امیدوارند یک نام مشهور آن‌ها را نجات دهد، در حالی که بازی تغییر کرده و مشکلات واقعی اکنون کاملاً ساختاری هستند؟
open image in gallery
تیم پوچتینو در تاتنهام یکی از تیم‌های بزرگ لیگ برتر بود (گتی)
پوچتینو احتمالاً باید در سال‌های ۲۰۱۶ یا ۲۰۱۸ به یونایتد می‌رفت، زمانی که در اوج خود به عنوان یکی از هیجان‌انگیزترین مربیان فوتبال بود. باشگاه در تابستان ۲۰۱۶ به فکر انتقال بود، اما منابع می‌گویند که بند خروج اجازه داده شد منقضی شود. چقدر می‌توانست همه چیز متفاوت باشد.
منابع داخلی اولدترافورد اکنون درباره ارزش «یک نام» صحبت می‌کنند، اما سلسله مراتب یونایتد در سال ۲۰۲۴ از پوچتینو گذشتند، زمانی که در ابتدا به اخراج اریک تن هاگ فکر کردند قبل از اینکه در نهایت تصمیم بگیرند به سرمربی هلندی پایبند بمانند. مصاحبه او به اندازه توماس توخل یا روبرتو دی زربی قانع‌کننده دیده نشد. کسانی که او را می‌شناسند همچنین می‌گویند که او اکنون به «یک مدیر» نزدیک‌تر است، از نظر دیدگاه گسترده‌تر، تا مربی روی چمن که اسپرز را هدایت می‌کرد.
صرف اینکه یونایتد در حال مذاکره برای ربودن او از تیم ملی ایالات متحده است، بدون اینکه بخواهیم بی‌احترامی کنیم، نشان می‌دهد که ارزش او اخیراً کاهش یافته است. برخی از نزدیکان پوچتینو با این حال، این را به انتخاب‌های ضروری در لحظات خاص نسبت می‌دهند. هدایت میزبان بزرگترین جام جهانی تاریخ، که اینقدر تشریفات پیرامون آن بود، بیش از حد وسوسه‌انگیز بود. قبل از آن، او احتمالاً باید در سال ۲۰۱۸ برای رفتن به یونایتد یا رئال مادرید فشار می‌آورد، اما متقاعد شده بود که می‌تواند با اسپرز کار بزرگی انجام دهد. او بیش از حد در آن سرمایه‌گذاری کرده بود.
و این به یکی دیگر از پیچیدگی‌های بزرگ سرنوشت در فوتبال مدرن اشاره دارد، جایی که جایگاه پوچتینو می‌توانست کاملاً متفاوت باشد. تیم او در تاتنهام واقعاً یکی از بهترین‌ها در اروپا در سال‌های ۲۰۱۶-۱۸ بود و یکی از تیم‌های بزرگ لیگ برتر. کسب ۸۶ امتیاز در فصل ۱۷-۲۰۱۶، با تنها ششمین حقوق بالاتر در فوتبال انگلیس، کیمیاگری واقعی بود. این یک عملکرد فوق‌العاده عظیم بود که توسط تیمی تقویت می‌شد که می‌توانست شما را در هم بکوبد.
open image in gallery
سر الکس فرگوسن، چپ، از تحسین‌کنندگان پوچتینو است (مارتین ریکت/PA) (PA Archive)
ما همچنین اکنون می‌دانیم که حقوق قهرمان نهایی آن فصل، چلسی، تا حدی از خریدهایی حاصل شده بود که از طریق پرداخت‌هایی برخلاف قوانین به دست آمده بود. مجازات آن حکم مجرمانه هنوز ضعیف به نظر می‌رسد. این استدلال قوی وجود دارد که چلسی باید از عناوین سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ محروم می‌شد. خود پوچتینو در مصاحبه‌ای گسترده با «ایندیپندنت» و سایر رسانه‌ها در سپتامبر گفت: «من گفته‌ام که باید یک عنوان، یک لیگ برتر را می‌بردیم. باید به ما اعطا می‌شد... مطمئناً، ما شایسته قهرمانی در آن سال بودیم.»
اگر آن عدالت اجرا می‌شد، پوچتینو فقط یک «نام» که یک بار اسپرز هیجان‌انگیز را خلق کرد، نبود. او قهرمان انگلیس می‌شد و مسئول یکی از تاریخی‌ترین قهرمانی‌ها با توجه به رقابت بسیار ثروتمندتر. یک موسسه بزرگ سومین عنوان خود و اولین عنوان در ۵۶ سال را کسب می‌کرد.
هم او و هم اسپرز می‌توانستند آینده خود را متحول کنند و همچنین جایگاه خود را در تاریخ. این معادل مدرن کاری بود که خود فرگوسن با آبردین انجام داد.
حالا او می‌خواهد به روشی متفاوت از فرگوسن پیروی کند. این شغلی است که او منتظرش بوده است.
open image in gallery
پوچتینو در سپتامبر از دیدن پایان قراردادش با تیم ملی آمریکا (گتی) هیجان زیادی نشان نداد.
مقداری بی‌تفاوتی نسبت به شغل آمریکا در مصاحبه سپتامبر نشان داده شد، زمانی که او گفت قراردادش لزوماً به معنای ماندن تمام مدت او نیست.
با وجود همه این‌ها، و اینکه چگونه کمپین جام جهانی آن‌ها در هرج و مرج دخالت مخرب دونالد ترامپ در پرونده فالورین بالوگون به پایان رسید، دوره‌های بسیار چشمگیری وجود داشت که آمریکا واقعاً شبیه یک تیم کلاسیک پوچتینو به نظر می‌رسید. روشی که آن‌ها پاراگوئه را دریدند، یادآور اسپرز ۲۰۱۶-۱۸ بود، تا حدی با برخی از مانورها. و این در محیطی بسیار محدودتر و مقیدتر از یک تیم باشگاهی بود.
این نکته دیگری در مورد پذیرش شغل است. صرف نظر از مشکلات فعلی یونایتد، و برداشت‌ها از جایگاه پوچتینو در دوران حرفه‌ای‌اش، او از این موضوع انرژی می‌گیرد. او آن انگیزه را دارد. همانطور که یکی از افرادی که او را به خوبی می‌شناسد می‌گوید: «او دانش فنی، برند و تجربه لازم را دارد.»
او که قبلاً برای چلسی و پاری سن ژرمن کار کرده است، در باشگاه‌های بزرگی با مالکان سخت‌گیر حضور داشته است. او توانایی لازم برای آن را دارد. و اکنون به نظر می‌رسد که شغل بزرگی را که همیشه می‌خواسته، به دست آورده است.